Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+01:00
2510, 2019

100% VROUW, Alkmaar

oktober 25th, 2019|0 Comments

Ik hang hier ook in al mijn vrouwelijkheid. 100% VROUW, in de Grote Kerk / Laurenskerk, Alkmaar. Tot zondagavond (27.10.2019). Een internationale expositie die unieke vrouwbeelden laat zien, die zich onttrekken aan bestaande gendertyperingen en de traditionele man-vrouw rol ontstijgen. Dit resulteert in het portret van een veelzijdige vrouw. Een vrouw met verschillende gezichten, karaktereigenschappen die terecht haar gelijkwaardigheid opeist.
Van honderd kunstenaars is werk te zien is tijdens 100% VROUW. Naast beeldende kunst, bevat het programma live performances, debatten, optredens van singer-songwriters en dj’s. (Entree 10 euro p.p.)

1210, 2019

Van Londen naar Milaan

oktober 12th, 2019|0 Comments

Harry Schreurs reist van Londen naar Milaan. Life Framer: Milano – Inaugurazione della Mostra
Fijn dat mijn Honorary Mention ook daar te zien zal zijn.
‘Our London exhibition has now come to an end, and was our most attended yet. You can see some photos of the installation (including the video screens where your work was displayed) here: https://www.dropbox.com/…/5m0fdp…/AABH2Z_LMUidRQsH9qb8EL0Ka…
LIFE FRAMER x MILAN
Our next stop is Milan and we’ll also be displaying your work, along with images from all other shortlisted photographers, on a digital screen there!
Come join us at the Opening View – Thursday 17 October from 7pm at Officine Fotografiche Milano. Drinks on us!”
De beelden van Piet Siebers reizen automatisch mee.

110, 2019

4 jaar geleden

oktober 1st, 2019|1 Comment

Alweer vier jaar geleden. In deze jaren hebben we samen vele mooie herinneringen om te delen gecreëerd.

 

2609, 2019

Koop nu: ‘Risja, a story by Lilith’

september 26th, 2019|0 Comments

Het boek ‘Risja, a story by Lilith‘ over de jonge vrouw, tevens lymepatiënte, Risja is nog steeds volop bij mij verkrijgbaar voor € 25,–. T/m zondag 29 september a.s. zonder verzendkosten binnen Nederland.
Mail voor info/bestellingen naar: hvangasteren@ziggo.nl
Preview hier: ‘Risja, a story by Lilith

Beschrijving: Henriëtte van Gasteren brought a unique book out in 2012 featuring Risja a young woman suffering from lyme disease. On the 15th of November 2012 an exhibition with the same name kicked off at ‘Het Huis voor de Kunsten Limburg’ in Roermond before going on tour. Would you like to become owner of this beautiful book? That’s possible! Specification of the book Hardcover, full colour, finishing sewn bound. Volume: 4 cover pages + 144 pagina’s interior. Dimensions: 275 x 275 mm. ISBN/EAN 978-90-819714-0-9

2509, 2019

Korting 20%

september 25th, 2019|0 Comments

Tot en met zondag 29 september a.s. 20% korting voor de mensen die ooit tegen me zeiden: ‘Binnenkort koop ik een werk van jou.’ Onder het motto: ‘Brood op de plank’.

Zelfportret: Ne nous soumets pas à la tentation’

Mail voor info naar: hvangasteren@ziggo.nl

1109, 2019

Life Framer Photography Award Honorary Mention

september 11th, 2019|2 Comments

OPEN CALL – We’re delighted to announce the winners from our final theme of this edition, judged by Alison Morley – Chair of the Documentary Photography and Photojournalism Program at the world-renowned International Center of Photography in New York.

Honorary Mention by Henriette van Gasteren (@lilith_photographer).

She says of it – “Recurring themes in my work include identity, gender roles, freedom, equality, religion and the positive and negative aspects of human experience. My work is sometimes humorous, often sensual, frequently confrontational and always original and insightful. With my photography of other people I also intend to make people think about society.”

Editor’s comment – “Shot with a technical excellence, this is a captivating environmental portrait of Henriette’s subject – the sculptor perhaps? – sat nude amongst these striking wooden carvings. Nude and vulnerable, he sits eyes closed and still, seemingly lost in thought and in harmony with the figures that surround him. It’s a privileged, intimate view into his world – one not without substantial challenge no doubt – and feels like a celebration of his disability and the body in its innumerable forms.” – Life Framer

Head to www.life-framer.com/winners to discover the full shortlist and comments – twenty images that inspire and challenge in equal measure.

709, 2019

BAD/CENSORED: My 15 minutes of fame (yeah right….)

september 7th, 2019|0 Comments

One of my self-portraits from the series ‘Woman is the pig of the world’ is on large display in Münich (Germany) at this very moment. Do you see the big red square saying ‘BAD/CENSORED’ on the right?  Yes, there it is. When you’ll have a closer look you might be able to view this self-portrait shining through the red.

The cultural department of the city of Munich has commissioned Der Greif to conceive a display for Kunstinsel am Lenbachplatz. The large format billboard in the city centre is conceived in relation with issue 12, and forms a unit with the print publication and the museum show. On display until November 2019. 

“Blame The Algorithm”
Where: Stadtmuseum Munich, Sankt-Jakobs-Platz 1, 80331 München
When: Thursday, September 12, 6pm onwards
The exhibition runs from September 13 until January 6

1007, 2019

Kunstkeller: das einzige Aktfotokunst-Museum Deutschlands

juli 10th, 2019|0 Comments

Ich bin dabei! Du auch?
Museum aktfotoartdresden im Kunstkeller
Ausstellung zeitgenössischer Aktfotokunst

Museums-Eröffnungsvernissage:
Samstag, 20. Juli 2019; 16.30 Uhr

Informativ: das Museum wird zu diesem Zeitpunkt das einzige in Deutschland sein, das dem Genre „Aktfotokunst“ eine Dauerplattform bietet. Die ausgestellten Arbeiten werden sich in ihrer Ästhetik deutlich von weit verbreiteten sexistischen Nacktbildern unterscheiden, ja sollen von der Konzeption her eine Art Gegenpol zur Flut von verzerrender, sexuell motivierter Nacktheit bilden.
Zielgruppen der Ausstellung werden (wie bisher schon in den Galerie-Ausstellungen) auch gymnasiale Schülergruppen sein. Dafür sollen Kunstgespräche angeboten werden.
In vier Räumen des Kellers einer Villa im Preußischen Viertel präsentieren ständig ca. zehn Fotokünstler eine Auswahl ihrer Arbeiten. Dieser Ausstellungsplatz bietet dem Genre „Akt in der Fotokunst“, dessen Ästhetik, Trends und Strömungen, eine ständige Plattform. Durch den Austausch von Exponaten und Künstlern erfolgt eine fließende Anpassung an aktuelle Tendenzen dieses Kunstsektors.

Hot-pants, 2012 (self-portrait from series ‘A house is not a home’)

Die Eröffnungs-Ausstellung präsentiert Exponate von folgenden Fotokünstlern*innen:
Henriëtte van Gasteren/Lilith, Niederlande; Klaus Ender, Günter Rössler, Werner Lieberknecht, Marc Antonio, Mario Palitzsch;
Andreas Maria Kahn, Markus Lokai, Mark Kessler, Günter Wünsche, Thoralf Möhlis – allesamt Deutschland
Radeberger Straße 15; 01099 Dresden – Tel.: 0162 682 93 79 / (0351) 803 90 31 – www.kunstkeller-dresden.de
Mo 11-18 Uhr; Di 15-21 Uhr; Do 15-18 Uhr, Sa 11-15 Uhr; Feiertags geschlossen
Straßenbahn 11 bis HS Diakonissen-Krankenhaus

 

907, 2019

Meten is weten

juli 9th, 2019|1 Comment

De band van de bloeddrukmeter spant zich rond mijn bovenarm. Het motortje bromt, terwijl de band zich vol lucht zuigt. Meten is weten. Het apparaat ligt er toch. Aangeschaft in een ver verleden. Opnieuw verbaas ik me over mijn enorm gezonde bloeddruk, stress en valkuilen des levens ten spijt. Ik lijk niet kapot te krijgen. In het verleden werd me wel eens het goedbedoelde advies gegeven pillen te slikken. Niet door doctoren, nee, want die bezocht ik niet, maar door mensen die veel om me gaven en mijn worstelingen vanaf de zijlijn gadesloegen. Andere mensen, die het minder goed met me voor hadden, probeerden me de goot in te jagen. Het is hen niet gelukt. Niet alleen mijn lichaam is veerkrachtig, mijn geest is het ook. Mijn gezond verstand is sterk. Ik wil op eigen kracht (over)leven. Pillen heb ik nooit geslikt.

Het is interessant te ervaren, dat ik met mijn gedachten mijn bloeddruk kan verlagen. Soms denk ik tijdens een bloeddrukmeting aan vroeger. Hoe ik in mijn eentje in het zwembad van mijn oom urenlang met mijn hoofd onder water bleef. (Niet aan één stuk door natuurlijk, grapjas.) Gewichtloosheid, maar ook doffe geluiden van de pomp en het klotsen van water tegen de rand, probeer ik in herinnering te roepen. In gedachten schommel ik in het bad. Soms met een duikbril op. Er is niet veel te zien. Af en toe een insect, een blaadje, mijn voeten, de vouwen in het blauwe plastic op de bodem. Het zwembad bevond zich op een afgelegen stuk grond. Vaak was ik er alleen. Soms met mijn jongere neefje. Als ik hieraan terugdenk, word ik weer kind zonder zorgen en mijn bloeddruk daalt.

Een andere bloeddrukverlagende gedachte is die aan een hand op mijn hoofd. Tegenwoordig is dat vaak de hand van mijn lief die naast me slaapt. Soms ligt zijn hand op mijn heup of bil. Dan denk ik aan iets anders en stijgt mijn bloeddruk. Dit terzijde. Vroeger was het de hand van mijn moeder of vader die mijn hoofd beroerde. De hand van mijn moeder mis ik al vijfentwintig jaar. Ooit zei mijn broer dat mijn handen op de hare leken. Niets is minder waar. Ze lijken op die van mijn vader, inclusief snel splijtende nagel van de middelvinger en ietwat gebogen wijsvingers. Mijn broer zit er wel vaker naast in zijn oordeel over mij.

Hoezeer ik de hand van mijn moeder ook mis, de hand van mijn vader mis ik sterker. Zij is dood, hij leeft nog, maar hij zit in een rolstoel. Dat mijn moeder me niet meer kan aanraken is logisch. Ik heb me neergelegd bij dat gemis. Het is echter niet gemakkelijk om dichtbij mijn vader te kruipen, zodat hij zijn hand op mijn hoofd kan leggen. Heel soms lukt het, maar het is zo’n gedoe waardoor het spontane van het gebaar is verdwenen. Ik ben bang dat ik hem lastig val op zoek naar de beschutting van zijn kromme, gevlekte hand. Ik wil niet veeleisend zijn. Hij heeft me al zoveel gegeven en geeft nog steeds.

Tijdens het bloeddrukmeten denk ik aan liefhebbende handen die me koesteren. Handen uit het verleden, handen uit het heden. Door visualisatie van deze aanraking daalt mijn bloeddruk gestaag, tot zekere grenzen vanzelfsprekend. Met gedachtekracht bestuur ik mijn onderbewustzijn. Met verbeeldingskracht maak ik mijn werk. Creëren maakt mij gelukkig, daardoor daalt mijn bloeddruk eveneens. Het menselijk brein is tot veel in staat. Zo’n bloeddrukmeetapparaat dat in mijn huishouden overbodig leek, bleek juist heel leerzaam. Het verschafte me inzicht en gaf daardoor een geheel nieuwe betekenis aan de uitdrukking ‘meten is weten’.

Faith, hope & love, 2010 (self-portrait with my father)

Faith, hope & love, 2010 (self-portrait with my father)

 

2706, 2019

Silence

juni 27th, 2019|0 Comments

Er wordt van me verwacht dat ik de wijste ben, maar ze behandelen mij als de domste.
(Zelfportret uit de serie ‘Silence: Never ever try to shut me up again’)

 

2006, 2019

Der Greif

juni 20th, 2019|0 Comments

To which category my self-portraits belong do you think?
Shop Der Greif Online Issue 12
Issue 12 in which my work will be featured is now available for preorder!
As guest editors of issue 12 of DER GREIF, Adam Broomberg and Oliver Chanarin sent out a call for images that are too private, too quiet, too violent, too political, too subversive or too explicit to share online. They received an avalanche of submissions. Faced with a daunting task of editing the material they turned to a disgruntled former facebook employee who will remain anonymous. Read more below.


906, 2019

Eens een kind, altijd een kind

juni 9th, 2019|5 Comments

Mijn telefoon bromt in mijn rugzak. Ik ben net te laat met opnemen en probeer mijn vader snel terug te bellen. Voor ik zijn nummer heb kunnen kiezen, belt hij zelf weer.
‘Ben je al ver weg? Je hebt jouw tas vergeten,’ zegt hij.
‘Oh, ik kom gauw terug!’
Zojuist, voor ik vertrok, keek ik zijn kamer rond met het gevoel dat ik iets vergat, maar ik wist niet wat. De tas dus, waarin ik voor hem briefpapier, enveloppen en postzegels had meegebracht.

Als ik op de eerste verdieping uit de lift stap, zie ik hem in de verte al zitten. De rolstoel halverwege zijn deur geparkeerd. Hij leunt voorover met mijn tas in zijn handen, zodat hij me aan kan zien komen lopen.
‘Ik wist niet of het belangrijk was,’ zegt hij. Aan zijn ogen en gezicht te zien, wil hij me nog meer vertellen. Ik hurk aan zijn voeten. Hij kijkt blij.
‘Gaat het wel goed met jouw lief, is hij gezond?’, vraagt hij bezorgd. Ik verzeker hem dat hij zich daarover geen zorgen hoeft te maken.
‘Ik heb je altijd begrepen,’ zegt hij, terwijl hij naar voren leunt, waardoor we elkaar diep in de ogen kunnen kijken. Ik pak zijn hand en houd deze tegen mijn wang.
‘Anderen vergeten vaak dat je meer dan vijftien jaar een heel moeilijk leven hebt gehad en dat je dat allemaal nog moet verwerken.’

Tranen wellen op. Ik knik instemmend, want ik kan niet praten. Iemand die het zelf niet heeft meegemaakt, zal nooit helemaal kunnen bevatten hoe het is om als ouder van drie kinderen er op alle fronten alleen voor te staan. De constante zorg. Het enorme verdriet en de machteloosheid die je voelt als je met een lege portemonnee tijdens sinterklaastijd in de winkel staat. Telkens angst op het moment dat de vaste lasten worden afgeschreven. Maar vooral de beperkte ruimte om jezelf als mens verder te ontwikkelen dan alleen als moeder. Tegen mijn beste vriendin zei ik wel eens, dat ik lachend ten onder zou gaan. Tot dusver ben ik nergens aan ten onder gegaan en ik lach nog steeds. Mijn kinderen doen het goed en maken me trots.

De tranen worden niet veroorzaakt door verdriet om het verleden, maar door ontroering dankzij de liefde van mijn vader voor mij. De beeldmaker in mij betreurt het dat ik dit moment niet kan vastleggen. Maar waarom zou ik het vastleggen op foto of film? Het is iets tussen mijn vader en mij, wat voor altijd op mijn netvlies staat gebrand. Hetgeen wij nu samen beleven, is voor ons tweetjes van onschatbare waarde. Vermoedelijk het langst voor mij.

‘Ik denk soms dat ik je te weinig aandacht heb gegeven,’ zegt papa. Die zorg heeft hij al eerder tegenover me uitgesproken.
‘Je hebt me genoeg aandacht geschonken,’ verzeker ik hem en ik haal herinneringen op aan de avonden dat hij en ik alleen thuis waren. Mijn broer was al het huis uit en mijn moeder bezocht gedurende geruime tijd elke avond haar moeder – mijn oma – in het verzorgingshuis. Papa en ik keken na de afwas samen televisie.

‘Met die vier cowboys,’ zegt mijn vader.
‘Ook die malle Nederlandse serie waarbij een deftige mevrouw zei: ‘Ik ben er helemaal confuus van’, terwijl ze achterwaarts in een doos viel.’ Mijn vader lacht. Hij weet het nog.
‘Toen ik klein was ging je ook wel eens met me fietsen, tegen het invallen van de avond,’ vertel ik.
‘Ik was heel erg blij dat we op het laatst die konijntjes nog zagen weg glippen, waardoor de fietstocht was geslaagd,’ zegt mijn vader.

Wanneer ik uit gehurkte positie omhoog kom, wrijf ik over mijn stramme benen. Mijn vader en ik lachen samen. Ook al ben ik vierenvijftig jaar, ik ben nog altijd zijn kind. Onvermoeibaar schenkt hij me aandacht, liefde en regelmatig een dosis wijze woorden.

Ik druk zijn hand nogmaals stevig tegen mijn gezicht en geef mijn vader een kus. ‘Ik hou van jou.’
Hij spreidt zijn armen en houdt me stevig vast alvorens me te laten gaan.

2405, 2019

Tralala

mei 24th, 2019|0 Comments

Vandaag ben ik in het net
Bij mijn schoonmama
Ik maak een pirouette
En zing van ‘tralala’

Mama zegt heel blij
– Met een lach om haar mond –
‘Ze lijkt precies op mij!’
En ik draai nog eens rond

505, 2019

Schitterend moederdagcadeau. Wie biedt? Vanaf 50 euro

mei 5th, 2019|0 Comments

Een bevalling is als een bevrijding. Loslaten lukt desalniettemin nooit echt. Hoeft ook niet. De juiste dosering moederliefde is niet eenvoudig. Te veel, te weinig, voldoende…. Het blijft mensenwerk.

Bieden kan t/m 9 mei a.s. op een foto in museumkwaliteit met daarop Risja Steeghs en haar moeder El Steeghs met de titel: ‘Loving caretaker’. Risja werd grotendeels door haar ouders verzorgd toen ze leed aan de ziekte van Lyme. Dit liefdevolle proces werd door mij in de vorm van foto’s vastgelegd. Er ontstonden een reizende tentoonstelling en een boek: ‘Risja, a story by Lilith’. Een stichting werd opgericht om geld in te zamelen voor meer en beter onderzoek naar de ziekte van Lyme o.a. door middel van verkoop van dit boek. Inmiddels is deze stichting opgeheven. De tentoonstellingsfoto’s doe ik van de hand. Een soort bevrijding voor mij van dit project waarin ik misschien wel té intensief ben opgegaan. Ook daar was de juiste dosering lastig voor iemand die graag en veel geeft.

Afm. foto 60×90 cm, kwaliteit Diasec, voorzien van ophangrails aan achterzijde. Ophalen in Amstelveen. Of elders in overleg. Bieden kan via mijn e-mailadres info@lilithlove.eu

Loving caretaker

 

1104, 2019

Rode bietjes

april 11th, 2019|2 Comments

Afgelopen week kreeg ik elke dag opnieuw een klap in mijn gezicht. Telkens ontving ik teleurstellende berichten. Wat een snertzooi. Ik was er werkelijk depressief van. Waar gaat deze constante strijd eigenlijk over? Ik refereer hierbij aan mijn werk. Ik fotografeer en creëer met veel passie, maar om ervan te kunnen leven… poeh. En om erkenning te krijgen van de juiste personen – niet zozeer vanwege de erkenning zelf, maar om de kost te kunnen verdienen – is niet makkelijk. Ik ben het af en toe zo ontzettend beu allemaal. Dat geleur met mijn werk en mezelf. Wat stelt het geworstel bovendien allemaal voor op grote schaal?

We gingen gisteren op bezoek bij mijn schoonmoeder. Ze dementeert een beetje. Zodra ze me binnen zag komen, veerde ze op van de bank. Ze is nog redelijk kwiek, zeker voor haar leeftijd, maar dit was een wel erg lenige sprong. Ze stak beide armen in de lucht en riep blij: ‘Ik heb iets voor jou.’ Ze snelde naar de keuken, opende de koelkast en haalde er een bakje rauwkost uit. Ze overhandigde het me trots en vertelde dat het verzorgend personeel vreemd had opgekeken toen ze het bakje confisqueerde. ‘Normaal hoef je dat toch nooit,’ hadden ze gezegd. ‘Dat is voor mijn schoondochter,’ had ze geantwoord, ‘die vindt dat lekker.’
En dat klopt. Het was een salade van kleingesneden rode bietjes. Slechts één keer eerder had ik die in haar bijzijn gedeeltelijk opgepeuzeld. Schoonmoeder houdt niet van eten en heeft er nooit van gehouden. Ze krijgt altijd te veel geserveerd. Soms eten we samen in de bistro. Ik heb haar een tijd geleden geholpen met het wegwerken van de rode bietjes. Mijn ‘handicap’ is dat ik bijna alles lust. Ik noemde vroeger mijn eigen moeder wel eens plagend ‘container-Gonny’. Ze lustte ook bijna alles. Tegenwoordig ben ik zelf die container.

Ik stond echt versteld gisteren. Dat ze zich dát nog wist te herinneren, terwijl haar geheugen regelmatig verstek laat gaan. Ik was er zeer door ontroerd. Het was zo lief van haar. Ik ben pas een aantal jaren in haar leven. Ik mocht haar zoon ‘hebben’ als ik goed voor hem zou zorgen. Daarop heb ik volmondig ‘ja’ geantwoord. We lachen er samen vaak om. Dan zegt ze: ‘Je weet wat ik je heb gezegd.’ Soms met een vingertje in de lucht. ‘Jazeker, ik mocht uw zoon hebben mits ik goed voor hem zou zorgen,’ antwoord ik dan. Vervolgens verhaal ik in geuren en kleuren over mijn heldendaden, zoals het gezonde ontbijt op bed dat ik dagelijks voor hem maak. Dan weet ze dat ik mijn belofte nakom. Alhoewel ze daarvoor eigenlijk alleen maar naar haar zoon hoeft te kijken.

Zo’n bakje rauwkostsalade van mijn lieve schoonmoeder die zich niet alles meer kan herinneren, is zoveel belangrijker dan al die snertberichten van afgelopen week. Daar draait het wat mij betreft om in het leven. De kleine liefdevolle dingen. Attent zijn voor elkaar. Mijn vaders soep noemde ik altijd vloeibare liefde, omdat hij die voor me kookte als hij wist dat ik zou komen. Rode bietjes van mijn schoonmoeder zijn voortaan in mijn beleving ook een equivalent van liefde. Ze hebben een toepasselijke kleur bovendien. 

Mede dankzij die rauwkostsalade en mijn innerlijke veerkracht heb ik me vandaag met frisse moed opnieuw in de strijd om het bestaan geworpen. Meteen ontving ik via mail een teleurstellend bericht. (Dat was toeval.) Toen ik het las dacht ik bij mezelf: Screw you met je attitude. Vervolgens: Rode bietjes. En ik lachte erbij.

Potshot (self-portrait)