Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+02:00
1109, 2019

Life Framer Photography Award Honorary Mention

september 11th, 2019|1 Comment

OPEN CALL – We’re delighted to announce the winners from our final theme of this edition, judged by Alison Morley – Chair of the Documentary Photography and Photojournalism Program at the world-renowned International Center of Photography in New York.

Honorary Mention by Henriette van Gasteren (@lilith_photographer).

She says of it – “Recurring themes in my work include identity, gender roles, freedom, equality, religion and the positive and negative aspects of human experience. My work is sometimes humorous, often sensual, frequently confrontational and always original and insightful. With my photography of other people I also intend to make people think about society.”

Editor’s comment – “Shot with a technical excellence, this is a captivating environmental portrait of Henriette’s subject – the sculptor perhaps? – sat nude amongst these striking wooden carvings. Nude and vulnerable, he sits eyes closed and still, seemingly lost in thought and in harmony with the figures that surround him. It’s a privileged, intimate view into his world – one not without substantial challenge no doubt – and feels like a celebration of his disability and the body in its innumerable forms.” – Life Framer

Head to www.life-framer.com/winners to discover the full shortlist and comments – twenty images that inspire and challenge in equal measure.

709, 2019

BAD/CENSORED: My 15 minutes of fame (yeah right….)

september 7th, 2019|0 Comments

One of my self-portraits from the series ‘Woman is the pig of the world’ is on large display in Münich (Germany) at this very moment. Do you see the big red square saying ‘BAD/CENSORED’ on the right?  Yes, there it is. When you’ll have a closer look you might be able to view this self-portrait shining through the red.

The cultural department of the city of Munich has commissioned Der Greif to conceive a display for Kunstinsel am Lenbachplatz. The large format billboard in the city centre is conceived in relation with issue 12, and forms a unit with the print publication and the museum show. On display until November 2019. 

“Blame The Algorithm”
Where: Stadtmuseum Munich, Sankt-Jakobs-Platz 1, 80331 München
When: Thursday, September 12, 6pm onwards
The exhibition runs from September 13 until January 6

1007, 2019

Kunstkeller: das einzige Aktfotokunst-Museum Deutschlands

juli 10th, 2019|0 Comments

Ich bin dabei! Du auch?
Museum aktfotoartdresden im Kunstkeller
Ausstellung zeitgenössischer Aktfotokunst

Museums-Eröffnungsvernissage:
Samstag, 20. Juli 2019; 16.30 Uhr

Informativ: das Museum wird zu diesem Zeitpunkt das einzige in Deutschland sein, das dem Genre „Aktfotokunst“ eine Dauerplattform bietet. Die ausgestellten Arbeiten werden sich in ihrer Ästhetik deutlich von weit verbreiteten sexistischen Nacktbildern unterscheiden, ja sollen von der Konzeption her eine Art Gegenpol zur Flut von verzerrender, sexuell motivierter Nacktheit bilden.
Zielgruppen der Ausstellung werden (wie bisher schon in den Galerie-Ausstellungen) auch gymnasiale Schülergruppen sein. Dafür sollen Kunstgespräche angeboten werden.
In vier Räumen des Kellers einer Villa im Preußischen Viertel präsentieren ständig ca. zehn Fotokünstler eine Auswahl ihrer Arbeiten. Dieser Ausstellungsplatz bietet dem Genre „Akt in der Fotokunst“, dessen Ästhetik, Trends und Strömungen, eine ständige Plattform. Durch den Austausch von Exponaten und Künstlern erfolgt eine fließende Anpassung an aktuelle Tendenzen dieses Kunstsektors.

Hot-pants, 2012 (self-portrait from series ‘A house is not a home’)

Die Eröffnungs-Ausstellung präsentiert Exponate von folgenden Fotokünstlern*innen:
Henriëtte van Gasteren/Lilith, Niederlande; Klaus Ender, Günter Rössler, Werner Lieberknecht, Marc Antonio, Mario Palitzsch;
Andreas Maria Kahn, Markus Lokai, Mark Kessler, Günter Wünsche, Thoralf Möhlis – allesamt Deutschland
Radeberger Straße 15; 01099 Dresden – Tel.: 0162 682 93 79 / (0351) 803 90 31 – www.kunstkeller-dresden.de
Mo 11-18 Uhr; Di 15-21 Uhr; Do 15-18 Uhr, Sa 11-15 Uhr; Feiertags geschlossen
Straßenbahn 11 bis HS Diakonissen-Krankenhaus

 

907, 2019

Meten is weten

juli 9th, 2019|1 Comment

De band van de bloeddrukmeter spant zich rond mijn bovenarm. Het motortje bromt, terwijl de band zich vol lucht zuigt. Meten is weten. Het apparaat ligt er toch. Aangeschaft in een ver verleden. Opnieuw verbaas ik me over mijn enorm gezonde bloeddruk, stress en valkuilen des levens ten spijt. Ik lijk niet kapot te krijgen. In het verleden werd me wel eens het goedbedoelde advies gegeven pillen te slikken. Niet door doctoren, nee, want die bezocht ik niet, maar door mensen die veel om me gaven en mijn worstelingen vanaf de zijlijn gadesloegen. Andere mensen, die het minder goed met me voor hadden, probeerden me de goot in te jagen. Het is hen niet gelukt. Niet alleen mijn lichaam is veerkrachtig, mijn geest is het ook. Mijn gezond verstand is sterk. Ik wil op eigen kracht (over)leven. Pillen heb ik nooit geslikt.

Het is interessant te ervaren, dat ik met mijn gedachten mijn bloeddruk kan verlagen. Soms denk ik tijdens een bloeddrukmeting aan vroeger. Hoe ik in mijn eentje in het zwembad van mijn oom urenlang met mijn hoofd onder water bleef. (Niet aan één stuk door natuurlijk, grapjas.) Gewichtloosheid, maar ook doffe geluiden van de pomp en het klotsen van water tegen de rand, probeer ik in herinnering te roepen. In gedachten schommel ik in het bad. Soms met een duikbril op. Er is niet veel te zien. Af en toe een insect, een blaadje, mijn voeten, de vouwen in het blauwe plastic op de bodem. Het zwembad bevond zich op een afgelegen stuk grond. Vaak was ik er alleen. Soms met mijn jongere neefje. Als ik hieraan terugdenk, word ik weer kind zonder zorgen en mijn bloeddruk daalt.

Een andere bloeddrukverlagende gedachte is die aan een hand op mijn hoofd. Tegenwoordig is dat vaak de hand van mijn lief die naast me slaapt. Soms ligt zijn hand op mijn heup of bil. Dan denk ik aan iets anders en stijgt mijn bloeddruk. Dit terzijde. Vroeger was het de hand van mijn moeder of vader die mijn hoofd beroerde. De hand van mijn moeder mis ik al vijfentwintig jaar. Ooit zei mijn broer dat mijn handen op de hare leken. Niets is minder waar. Ze lijken op die van mijn vader, inclusief snel splijtende nagel van de middelvinger en ietwat gebogen wijsvingers. Mijn broer zit er wel vaker naast in zijn oordeel over mij.

Hoezeer ik de hand van mijn moeder ook mis, de hand van mijn vader mis ik sterker. Zij is dood, hij leeft nog, maar hij zit in een rolstoel. Dat mijn moeder me niet meer kan aanraken is logisch. Ik heb me neergelegd bij dat gemis. Het is echter niet gemakkelijk om dichtbij mijn vader te kruipen, zodat hij zijn hand op mijn hoofd kan leggen. Heel soms lukt het, maar het is zo’n gedoe waardoor het spontane van het gebaar is verdwenen. Ik ben bang dat ik hem lastig val op zoek naar de beschutting van zijn kromme, gevlekte hand. Ik wil niet veeleisend zijn. Hij heeft me al zoveel gegeven en geeft nog steeds.

Tijdens het bloeddrukmeten denk ik aan liefhebbende handen die me koesteren. Handen uit het verleden, handen uit het heden. Door visualisatie van deze aanraking daalt mijn bloeddruk gestaag, tot zekere grenzen vanzelfsprekend. Met gedachtekracht bestuur ik mijn onderbewustzijn. Met verbeeldingskracht maak ik mijn werk. Creëren maakt mij gelukkig, daardoor daalt mijn bloeddruk eveneens. Het menselijk brein is tot veel in staat. Zo’n bloeddrukmeetapparaat dat in mijn huishouden overbodig leek, bleek juist heel leerzaam. Het verschafte me inzicht en gaf daardoor een geheel nieuwe betekenis aan de uitdrukking ‘meten is weten’.

Faith, hope & love, 2010 (self-portrait with my father)

Faith, hope & love, 2010 (self-portrait with my father)

 

2706, 2019

Silence

juni 27th, 2019|0 Comments

Er wordt van me verwacht dat ik de wijste ben, maar ze behandelen mij als de domste.
(Zelfportret uit de serie ‘Silence: Never ever try to shut me up again’)

 

2006, 2019

Der Greif

juni 20th, 2019|0 Comments

To which category my self-portraits belong do you think?
Shop Der Greif Online Issue 12
Issue 12 in which my work will be featured is now available for preorder!
As guest editors of issue 12 of DER GREIF, Adam Broomberg and Oliver Chanarin sent out a call for images that are too private, too quiet, too violent, too political, too subversive or too explicit to share online. They received an avalanche of submissions. Faced with a daunting task of editing the material they turned to a disgruntled former facebook employee who will remain anonymous. Read more below.


906, 2019

Eens een kind, altijd een kind

juni 9th, 2019|5 Comments

Mijn telefoon bromt in mijn rugzak. Ik ben net te laat met opnemen en probeer mijn vader snel terug te bellen. Voor ik zijn nummer heb kunnen kiezen, belt hij zelf weer.
‘Ben je al ver weg? Je hebt jouw tas vergeten,’ zegt hij.
‘Oh, ik kom gauw terug!’
Zojuist, voor ik vertrok, keek ik zijn kamer rond met het gevoel dat ik iets vergat, maar ik wist niet wat. De tas dus, waarin ik voor hem briefpapier, enveloppen en postzegels had meegebracht.

Als ik op de eerste verdieping uit de lift stap, zie ik hem in de verte al zitten. De rolstoel halverwege zijn deur geparkeerd. Hij leunt voorover met mijn tas in zijn handen, zodat hij me aan kan zien komen lopen.
‘Ik wist niet of het belangrijk was,’ zegt hij. Aan zijn ogen en gezicht te zien, wil hij me nog meer vertellen. Ik hurk aan zijn voeten. Hij kijkt blij.
‘Gaat het wel goed met jouw lief, is hij gezond?’, vraagt hij bezorgd. Ik verzeker hem dat hij zich daarover geen zorgen hoeft te maken.
‘Ik heb je altijd begrepen,’ zegt hij, terwijl hij naar voren leunt, waardoor we elkaar diep in de ogen kunnen kijken. Ik pak zijn hand en houd deze tegen mijn wang.
‘Anderen vergeten vaak dat je meer dan vijftien jaar een heel moeilijk leven hebt gehad en dat je dat allemaal nog moet verwerken.’

Tranen wellen op. Ik knik instemmend, want ik kan niet praten. Iemand die het zelf niet heeft meegemaakt, zal nooit helemaal kunnen bevatten hoe het is om als ouder van drie kinderen er op alle fronten alleen voor te staan. De constante zorg. Het enorme verdriet en de machteloosheid die je voelt als je met een lege portemonnee tijdens sinterklaastijd in de winkel staat. Telkens angst op het moment dat de vaste lasten worden afgeschreven. Maar vooral de beperkte ruimte om jezelf als mens verder te ontwikkelen dan alleen als moeder. Tegen mijn beste vriendin zei ik wel eens, dat ik lachend ten onder zou gaan. Tot dusver ben ik nergens aan ten onder gegaan en ik lach nog steeds. Mijn kinderen doen het goed en maken me trots.

De tranen worden niet veroorzaakt door verdriet om het verleden, maar door ontroering dankzij de liefde van mijn vader voor mij. De beeldmaker in mij betreurt het dat ik dit moment niet kan vastleggen. Maar waarom zou ik het vastleggen op foto of film? Het is iets tussen mijn vader en mij, wat voor altijd op mijn netvlies staat gebrand. Hetgeen wij nu samen beleven, is voor ons tweetjes van onschatbare waarde. Vermoedelijk het langst voor mij.

‘Ik denk soms dat ik je te weinig aandacht heb gegeven,’ zegt papa. Die zorg heeft hij al eerder tegenover me uitgesproken.
‘Je hebt me genoeg aandacht geschonken,’ verzeker ik hem en ik haal herinneringen op aan de avonden dat hij en ik alleen thuis waren. Mijn broer was al het huis uit en mijn moeder bezocht gedurende geruime tijd elke avond haar moeder – mijn oma – in het verzorgingshuis. Papa en ik keken na de afwas samen televisie.

‘Met die vier cowboys,’ zegt mijn vader.
‘Ook die malle Nederlandse serie waarbij een deftige mevrouw zei: ‘Ik ben er helemaal confuus van’, terwijl ze achterwaarts in een doos viel.’ Mijn vader lacht. Hij weet het nog.
‘Toen ik klein was ging je ook wel eens met me fietsen, tegen het invallen van de avond,’ vertel ik.
‘Ik was heel erg blij dat we op het laatst die konijntjes nog zagen weg glippen, waardoor de fietstocht was geslaagd,’ zegt mijn vader.

Wanneer ik uit gehurkte positie omhoog kom, wrijf ik over mijn stramme benen. Mijn vader en ik lachen samen. Ook al ben ik vierenvijftig jaar, ik ben nog altijd zijn kind. Onvermoeibaar schenkt hij me aandacht, liefde en regelmatig een dosis wijze woorden.

Ik druk zijn hand nogmaals stevig tegen mijn gezicht en geef mijn vader een kus. ‘Ik hou van jou.’
Hij spreidt zijn armen en houdt me stevig vast alvorens me te laten gaan.

2405, 2019

Tralala

mei 24th, 2019|0 Comments

Vandaag ben ik in het net
Bij mijn schoonmama
Ik maak een pirouette
En zing van ‘tralala’

Mama zegt heel blij
– Met een lach om haar mond –
‘Ze lijkt precies op mij!’
En ik draai nog eens rond

505, 2019

Schitterend moederdagcadeau. Wie biedt? Vanaf 50 euro

mei 5th, 2019|0 Comments

Een bevalling is als een bevrijding. Loslaten lukt desalniettemin nooit echt. Hoeft ook niet. De juiste dosering moederliefde is niet eenvoudig. Te veel, te weinig, voldoende…. Het blijft mensenwerk.

Bieden kan t/m 9 mei a.s. op een foto in museumkwaliteit met daarop Risja Steeghs en haar moeder El Steeghs met de titel: ‘Loving caretaker’. Risja werd grotendeels door haar ouders verzorgd toen ze leed aan de ziekte van Lyme. Dit liefdevolle proces werd door mij in de vorm van foto’s vastgelegd. Er ontstonden een reizende tentoonstelling en een boek: ‘Risja, a story by Lilith’. Een stichting werd opgericht om geld in te zamelen voor meer en beter onderzoek naar de ziekte van Lyme o.a. door middel van verkoop van dit boek. Inmiddels is deze stichting opgeheven. De tentoonstellingsfoto’s doe ik van de hand. Een soort bevrijding voor mij van dit project waarin ik misschien wel té intensief ben opgegaan. Ook daar was de juiste dosering lastig voor iemand die graag en veel geeft.

Afm. foto 60×90 cm, kwaliteit Diasec, voorzien van ophangrails aan achterzijde. Ophalen in Amstelveen. Of elders in overleg. Bieden kan via mijn e-mailadres info@lilithlove.eu

Loving caretaker

 

1104, 2019

Rode bietjes

april 11th, 2019|2 Comments

Afgelopen week kreeg ik elke dag opnieuw een klap in mijn gezicht. Telkens ontving ik teleurstellende berichten. Wat een snertzooi. Ik was er werkelijk depressief van. Waar gaat deze constante strijd eigenlijk over? Ik refereer hierbij aan mijn werk. Ik fotografeer en creëer met veel passie, maar om ervan te kunnen leven… poeh. En om erkenning te krijgen van de juiste personen – niet zozeer vanwege de erkenning zelf, maar om de kost te kunnen verdienen – is niet makkelijk. Ik ben het af en toe zo ontzettend beu allemaal. Dat geleur met mijn werk en mezelf. Wat stelt het geworstel bovendien allemaal voor op grote schaal?

We gingen gisteren op bezoek bij mijn schoonmoeder. Ze dementeert een beetje. Zodra ze me binnen zag komen, veerde ze op van de bank. Ze is nog redelijk kwiek, zeker voor haar leeftijd, maar dit was een wel erg lenige sprong. Ze stak beide armen in de lucht en riep blij: ‘Ik heb iets voor jou.’ Ze snelde naar de keuken, opende de koelkast en haalde er een bakje rauwkost uit. Ze overhandigde het me trots en vertelde dat het verzorgend personeel vreemd had opgekeken toen ze het bakje confisqueerde. ‘Normaal hoef je dat toch nooit,’ hadden ze gezegd. ‘Dat is voor mijn schoondochter,’ had ze geantwoord, ‘die vindt dat lekker.’
En dat klopt. Het was een salade van kleingesneden rode bietjes. Slechts één keer eerder had ik die in haar bijzijn gedeeltelijk opgepeuzeld. Schoonmoeder houdt niet van eten en heeft er nooit van gehouden. Ze krijgt altijd te veel geserveerd. Soms eten we samen in de bistro. Ik heb haar een tijd geleden geholpen met het wegwerken van de rode bietjes. Mijn ‘handicap’ is dat ik bijna alles lust. Ik noemde vroeger mijn eigen moeder wel eens plagend ‘container-Gonny’. Ze lustte ook bijna alles. Tegenwoordig ben ik zelf die container.

Ik stond echt versteld gisteren. Dat ze zich dát nog wist te herinneren, terwijl haar geheugen regelmatig verstek laat gaan. Ik was er zeer door ontroerd. Het was zo lief van haar. Ik ben pas een aantal jaren in haar leven. Ik mocht haar zoon ‘hebben’ als ik goed voor hem zou zorgen. Daarop heb ik volmondig ‘ja’ geantwoord. We lachen er samen vaak om. Dan zegt ze: ‘Je weet wat ik je heb gezegd.’ Soms met een vingertje in de lucht. ‘Jazeker, ik mocht uw zoon hebben mits ik goed voor hem zou zorgen,’ antwoord ik dan. Vervolgens verhaal ik in geuren en kleuren over mijn heldendaden, zoals het gezonde ontbijt op bed dat ik dagelijks voor hem maak. Dan weet ze dat ik mijn belofte nakom. Alhoewel ze daarvoor eigenlijk alleen maar naar haar zoon hoeft te kijken.

Zo’n bakje rauwkostsalade van mijn lieve schoonmoeder die zich niet alles meer kan herinneren, is zoveel belangrijker dan al die snertberichten van afgelopen week. Daar draait het wat mij betreft om in het leven. De kleine liefdevolle dingen. Attent zijn voor elkaar. Mijn vaders soep noemde ik altijd vloeibare liefde, omdat hij die voor me kookte als hij wist dat ik zou komen. Rode bietjes van mijn schoonmoeder zijn voortaan in mijn beleving ook een equivalent van liefde. Ze hebben een toepasselijke kleur bovendien. 

Mede dankzij die rauwkostsalade en mijn innerlijke veerkracht heb ik me vandaag met frisse moed opnieuw in de strijd om het bestaan geworpen. Meteen ontving ik via mail een teleurstellend bericht. (Dat was toeval.) Toen ik het las dacht ik bij mezelf: Screw you met je attitude. Vervolgens: Rode bietjes. En ik lachte erbij.

Potshot (self-portrait)

904, 2019

De man van twee soepen

april 9th, 2019|4 Comments

‘Zal ik even in het restaurant een kop soep voor je halen?’, bied ik aan als mijn vader ontdekt dat hij heeft vergeten soep aan te kruisen op het menu. Hierdoor kreeg hij alleen hoofdgerecht en toetje op zijn kamer geserveerd.

‘Neenee’, zegt hij, ‘iedereen kan een fout maken. Ik druk op de knop.’ Hij voegt de daad bij het woord. Al gauw komt een verzorgster binnen. Hij legt uit dat hij het formulier niet volledig heeft ingevuld en dat daardoor zijn kop soep aan het menu ontbreekt. De verzorgster vraagt of hij uiensoep of bouillon wil. Mijn vaders antwoord verrast me. Hij maakt nog geen jaar gebruik van de maaltijdservice. Tot die tijd kookte hij zelf elke dag een driegangenmaaltijd inclusief soep. De laatste jaren heeft hij, voor zover ik weet, alleen tomatensoep en zondagse soep gekookt en gegeten. Ik heb wel eens verteld dat hij soep voor me maakte als hij wist dat ik zou komen. Ik omschreef het als vloeibare liefde. De verzorgster keert binnen een minuut terug met de door hem gewenste uiensoep.

Dat moest mijn (overleden) moeder eens weten! Vroeger kreeg hij last van zijn buik bij te veel uien of knoflook in het eten. Ook van olijfolie. We dachten dat hij zich aanstelde – overdrijvende-mannen-weet-je-wel – en hebben het stiekem getest. Hij kreeg dus echt problemen van olijfolie. Onze test had dat onomstotelijk bewezen.

‘Ik moet niet vergeten de soep aan te kruisen voor komende week’, zegt hij voordat hij ‘toehapt’.

‘Zal ik vast beginnen te kruisen?’, stel ik voor. Zomaar, omdat ik dat leuk vind, niet omdat hij het zelf niet kan. Elke dag zijn er twee keuzemogelijkheden. Bouillon is telkens één daarvan. Die neemt hij nooit. Wel de variant zoals courgettesoep, bloemkoolsoep enzovoorts. Ik sla steil achterover.

Een tijdje geleden waren we ook rond etenstijd bij mijn vader. Aangezien ik van eten houd, informeerde ik nieuwsgierig naar wat hij kreeg. ‘Gewoon, poestasoep,’ antwoordde hij achteloos. Ik heb er hartelijk om gelachen. Wat is poestasoep? Ik neem aan dat het Hongaarse goulashsoep is. Maar dat woordje ‘gewoon’ ervoor, nonchalant uitgesproken door mijn vader. De man van jarenlang slechts twee soepen. Hij verraste me een andere keer met de mededeling dat hij erg had genoten van bami met babi pangang. Die had hij ongetwijfeld voor het eerst in zijn leven voorgeschoteld gekregen.

Hij tilt de kalkoenfilet met zijn vork op en zegt: ‘Dat ziet er toch prima uit. Het is wel erg veel.’

Hij eet met smaak en kauwt goed met ongeveer de helft van zijn oorspronkelijk gebit. Tijdens het eten ben ik stil, zodat hij zich kan concentreren op de maaltijd. Het toetje zet ik op zijn verzoek in de koelkast tot morgenochtend. Hij verdeelt alles. Pudding in de ochtend bevalt hem beter dan in de middag. Zo’n oude buik heeft een extra gebruiksaanwijzing.

Na het eten trekt hij de menu’s voor volgende week naar zich toe. Af en toe vraagt hij advies. Normaal gesproken vult hij alles in z’n eentje in en dat gaat doorgaans prima.

Ik geniet van mijn vaders enthousiasme. Sommige mensen vinden het moeilijk zich aan te passen aan gewijzigde (leef)omstandigheden. Mijn vader staat z’n mannetje en is daardoor een groot voorbeeld. Ook al kookte hij jarenlang met plezier zelf, toch vult hij nu met voorpret de menulijsten voor komende week in. Na het invullen volgt een dubbelcheck. Dit alles zonder leesbril. Hierna neem ik afscheid van hem. In mijn zak twee peren. Hij gaf ze mee voor het ontbijt van mijn lief. De peren vond hij te hard voor zijn tanden. Maar eerst vertelde hij nog over een juttepeertje dat hij vroeger vernuftig met een stok onder de heg door had willen kapen, totdat zijn vader eraan kwam en het hem verbood. Zijn ogen twinkelden bij de herinnering. Dan gaat hij voldaan rusten.


804, 2019

Speciale aanbieding! Twee voor de prijs van één.

april 8th, 2019|0 Comments

Wil je me inhuren voor een maand tegen een maandsalaris van € 2.650,00 inc. btw? Ik maak dan voor jou een dagboek over de maand mei 2019 uit mijn leven. Handgeschreven teksten, splinternieuwe zelfportretten, andere foto’s… In totaal ca. 180 pagina’s. Maar je krijgt mei 2018 erbij! Ik ben vorig jaar april met schrijven gestopt vanwege te drukke werkzaamheden. Met de hand schrijven is meer werk dan ik had verwacht. Ik moet het dagboek over mei 2018 dus nog schrijven en plakken. Het materiaal is verzameld, de foto’s en zelfportretten zijn reeds afgedrukt. Aan mei 2019 moet ik vanzelfsprekend nog beginnen.
Wat beweegt me en hoe beweeg ik me? Je komt het allemaal te weten als je me inhuurt voor de maand mei 2019. En ook wat me bewoog in mei 2018. Mail voor meer informatie naar: info@lilithlove.eu 
1503, 2019

Op weg

maart 15th, 2019|3 Comments

In mijn gedachten zit ik in een trein naar een ver land. In werkelijkheid lig ik in bad. Oftewel, ik bevind me in het warme water van de baarmoeder. Af en toe komt er een app op mijn telefoon binnen van mijn oudste dochter die echt in de trein zit. Liever gezegd, die bepakt en bezakt met een Hollandse fiets aan de hand van de ene naar de andere trein holt om te verhuizen naar een ver, ver land. Ver weg van mij.

In mijn hoofd reis ik met haar mee. Al vanaf haar geboorte. ‘Partus’, bevalling, verlossing, ‘partir’, vertrekken. Zodra een kind wordt geboren, vertrekt het alweer. Als de navelstreng wordt doorgeknipt, wordt het afscheid in werking gesteld. Eerst liep mijn dochter nog aan mijn hand. Daarna helemaal zelfstandig. Eerst fietste ze met een beschermende hand op haar rug. Toen reed ze dagelijks alleen ruim tien kilometer naar de middelbare school. Vervolgens reisde ze per trein naar de universiteit. Daarna ging ze op kamers wonen. We doorliepen samen deze fasen op weg naar verzelfstandiging.

Kinderen vliegen uit. De wijde wereld in. Zo hoort dat. Toch voelt het op dit moment alsof een stuk van mijn lijf wordt afgesneden. Of misschien – beter gezegd – voelt het opnieuw als een bevalling zo in het warme badwater. Ze gaat nu immers erg ver weg wonen. Ik ben blij dat ze zo zelfstandig is, dat ze haar vleugels durft uit te slaan. We zijn beiden best goed in loslaten. Ik vermoed dat dit komt doordat we toch wel van elkaar weten dat we er zijn. We hebben elkaar wel en niet nodig.

Inmiddels heeft ze een paar overstappen achter de rug. En een vertraging, bijgevolg een omboeking van de reis. De fiets mag nog steeds mee. Dat is niet altijd zo. Alleen als er voldoende plaats is. Dus ze heeft geluk. Een aardige conducteur die haar met alle spullen zag rennen, floot expres een beetje later, zodat ze de trein nog net kon halen.
De meeste Duitse treinen schijnen een grotere gaping tussen deur en perron te hebben dan de Nederlandse. Als kind vond ik het mega-eng om er overheen te stappen. Zij ook, laat ze me weten via app. Toch stapt ze vandaag onbevreesd over diverse grote kloven op weg naar een nieuw land. Hoe symbolisch eigenlijk.

Even wordt het me te veel. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. Er vloeien tranen over mijn warme wangen. Daarna vermengen ze zich met badwater. Niemand die het merkt. Vierentwintig jaar geleden, bij de bevalling, heb ik geen traan gelaten. Misschien omdat ik wist, dat het echte afscheid nog een tijd op zich zou laten wachten. Ik wist dat ik haar voorlopig van nabij kon overladen met liefde. Over een aantal uren zal ze arriveren op de plaats van bestemming. Althans, een voorlopige bestemming, want wie weet reist ze ooit verder of komt ze weer terug. Ik denk niet dat ze er voor eeuwig blijft wonen. Wie zal het zeggen?

Mijn oudste kind: ik ben trots op jou en ik hou van jou. In de toekomst reis ik in gedachte in dat verre land samen met jou. Misschien vind je dat niet nodig, maar ik kan het niet laten, ik ben nu eenmaal jouw mama. Dit is gewoon een nieuwe fase. In gedachte overlaad ik je van een afstand met liefde. We hebben nog niet definitief afscheid hoeven nemen. Ik hoop dat je gelukkig bent.

1203, 2019

Objectief waarnemen is onmogelijk

maart 12th, 2019|0 Comments

Drie van mijn zelfportretten werden onlangs genomineerd bij de 12th International Color Awards en wel ‘Doing the laundry’ in de categorie Fine Art, ‘Libertad’ in de categorie Nude en ‘Fishy’ heel verrassend in de categorie Abstract. Ik had ‘Fishy’ ingediend bij de categorie Portret, maar de organisatie vond hoofd-met-vis-in-zak blijkbaar abstract. Een vierde inzending heeft niets gemaakt, terwijl ik die foto steengoed vind. Een Griekse kunstverzamelaar ook, want die heeft hem onlangs aan zijn collectie toegevoegd en een eerste exemplaar ervan zit al jarenlang in de bedrijfscollectie van A.S.R.-verzekeringen.

Ik houd niet van wedstrijden. Waarom doe ik dan mee? Ik hoop op PR en bijgevolg naamsbekendheid, want die heb je als kunstenaar nodig om werk te kunnen verkopen. Een wedstrijd is een soort van etalage. En ook omdat mensen soms ervan overtuigd willen worden dat iets kunst is alvorens ze tot aankoop overgaan. Een opleiding wil wel eens helpen. Als je zegt dat je de kunstacademie hebt gedaan, denken ze vaak dat je een ‘echte’ kunstenaar bent, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Als je een fotovakopleiding hebt afgerond, wordt verondersteld dat je een ‘echte’ fotograaf bent en dat hoeft evenmin zo te zijn. Als je prijzen wint, dan krijgt jouw werk erkenning en is men eerder geneigd te denken dat aankoop ervan wel een verantwoorde investering in kunst zal zijn. Er komt behoorlijk wat psychologie bij kijken.

Ik ontbeer elke opleiding op kunst- dan wel fotografiegebied. Een extra reden dus om incidenteel aan een wedstrijd mee te doen. Ik weet dat talent van binnen zit. Dit kun je niet leren. Je kunt op een opleiding wel technieken leren om je creativiteit om te zetten in iets tastbaars. Als je gedreven bent en over doorzettingsvermogen beschikt, kun je een heleboel leren door goed te kijken naar wat ontstaat als je iets maakt. Zelfs zonder opleiding.

De uitslag van een fotografiewedstrijd houdt voor mij zelden of nooit een waardeoordeel in, want ik ben ervan overtuigd dat objectief waarnemen onmogelijk is. Als ik win, voel ik me desondanks anders dan wanneer ik verlies. Daar ben ik heel eerlijk in.

Volgens promovenda Maartje de Jong van de Universiteit Utrecht is het onmogelijk om een objectief beeld van de werkelijkheid te vormen. Ze kwam onder meer tot die conclusie door metingen te verrichten via elektrodes binnen in de schedel van mensen. In sensorische hersengebieden wordt nieuwe informatie van je ogen namelijk verwerkt, en meteen gecombineerd met bestaande informatie. “Tijdens dit proces is er veel rivaliteit tussen hersencellen. Welke cellen winnen, hangt af van wat je ogen registreren, maar ook van informatie die al in je brein zit. Die combinatie bepaalt uiteindelijk jouw perceptie”, aldus De Jong. In de sensorische gebieden waar verwerkt wordt wat je ziet, is een constant gevecht gaande tussen hersencellen. En ze maken zonder inmenging van andere hersengebieden uit welke interpretatie als winnaar uit de bus komt. Wat je waarneemt is dus nooit 1-op-1 wat je ogen je vertellen. (Bron: Proefschrift Maartje de Jong: Neural mechanisms underlying temporal modulation of visual perception.)

Dit is een technische uitleg. Kunst heeft bovendien alles met gevoel te maken. Er wordt niet voor niets gezegd ‘schoonheid is in het oog van toeschouwer’. Aan dat oog zijn hersenen, geheugen, ervaring, gevoel, remmingen, levenswijsheid enzovoorts gekoppeld. In mijn beleving bestaat er geen objectieve jury. Als we naar iets kijken en dit beoordelen, speelt ons verleden mee. Per dag, per gemoedsstemming, kan een oordeel verschillen.

Ik ben dankbaar voor elke nominatie en prijs die ik ontving. Ooit zijn mijn werk en ik daardoor voor het eerst in de krant verschenen (nog steeds veel dank aan Peter Janssen DDL). Dit had een sneeuwbaleffect waaruit veel goeds is voortgekomen. Maar nominaties en prijzen vertellen me doorgaans niet of iets goed of slecht is. Ik vond ooit een songfestivalliedje erg goed en het kreeg niet één stem. Ik bleef het desondanks een top-lied vinden.

Bedenk dat wedstrijdorganisaties vaak de grote winnaars zijn. Bijna elke deelname kost geld. Een etaleur moet je echter ook betalen, vandaar dat ik er zo nu en dan in investeer.

Luister naar je buikgevoel als je naar kunst kijkt. Oordeel zelf. Anderen hoeven je niet te vertellen of iets goed is, want een werk moet je raken. Dan weet je genoeg. Dat is de kunst.

\

 

803, 2019

Internationale vrouwendag 8 maart 2019

maart 8th, 2019|1 Comment

Geen idee welk zelfportret ik zal posten om te laten merken dat ik weet dat het vandaag internationale vrouwendag is. Met elk zelfportret dat ik maak vier ik immers mijn vrouw-zijn. Zelfs elke dag vier ik mijn vrouw-zijn. Sterker nog, ook op de dagen dat ik er alleen voor stond als moeder vierde ik mijn vrouw-zijn; mijn vrouwelijke én mannelijke krachten gebundeld in één mens, door twee X-chromosomen toevallig een vrouw.
Het is eigenlijk vreemd dat internationale vrouwendag bestaat. We zijn van ver gekomen, maar hebben nog een lang weg te gaan voordat we vrouwendag kunnen schrappen. Het zal nog een tijd duren voor we het als vanzelfsprekend beschouwen dat we allemaal gelijkwaardige mensen zijn.
Tot die dag blijf ik aandacht schenken aan internationale vrouwendag en herdenk ik de heldinnen die zich op uitzonderlijke wijze hebben ingezet voor de rechten van de vrouw, voor gelijkheid, voor hun medemens. Maar ik herdenk ook de helden die hiervoor hebben gestreden, want die mogen we net zo min vergeten.
Zolang het nodig is, zolang gelijkheid nog niet is bereikt, vier ik op 8 maart mijn vrouw-zijn nadrukkelijker dan op alle andere dagen van het jaar.
Wees solidair, vier samen.


2702, 2019

Levenslang

februari 27th, 2019|1 Comment

Zijn hand ligt beschermend onder mijn kin. Ik zit op de grond aan zijn voeten. Hij ziet er breekbaar uit in zijn rolstoel. Zijn ene been is net uit het gips.
‘Volgende week word ik zesennegentig jaar,’ zegt hij. ‘Wie had dat gedacht?’
‘Ik ben er blij mee,’ antwoord ik.
‘Ik wil nog wel een paar jaar,’ zegt hij tot mijn verrassing. Tot voor kort had ik het idee dat hij het welletjes vond.
‘Voor ons of voor jezelf?’, vraag ik.
‘Nou, zoals het nu gaat….’ Zijn antwoord zweeft in de ruimte. Ik concludeer dat hij niet alleen voor ons leeft, maar ook voor zichzelf. Gelukkig. Stiekem denk ik dat hij langer wil leven in de hoop dat het meningsverschil binnen onze familie tegen het einde van zijn tijd is opgelost. Ik ben sceptisch, ook al was ik lang van goede wil. In gedachte hoor ik de anderen smalend lachen als ze dit lezen. Misschien vergis ik me. Ik mag immers niet invullen voor anderen.

‘Binnenkort veranderen er een paar dingen,’ vertel ik mijn vader. Zonder al te zeer in detail te treden, leg ik hem uit dat hij zich geen zorgen over me hoeft te maken. Nu niet en in de toekomst niet.
‘Ik maak me geen zorgen,’ verzekert hij me. Hij put kracht uit zijn dagelijks gebed.

Als moeder van drie kinderen weet ik echter dat ouderschap ‘levenslang’ betekent. Met dat woord beschrijft mijn buurvrouw het ouderschap. Dat heeft een negatieve connotatie. Zo is het echter niet bedoeld. Het is een feit, een verantwoordelijkheid. Als ouder blijf je levenslang bezorgd om je kinderen. Mijn vader dus ook. Misschien wel dubbel zoveel, omdat mijn moeder er al heel lang niet meer is. Hij probeert dat gemis voor ons te compenseren. Dat lukt hem overigens goed.

Ik leg mijn hoofd op zijn knie. We kijken elkaar aan. Het is gek dat je elkaar zo lang kent en toch niet voor de volle honderd procent, ongeacht hoe diep je elkaar ook in de ogen kijkt. Ik beleef in stilte het moment en voel zijn kromme vingers op mijn hoofd. Ik sluit kort mijn ogen, daarna kus ik hem gedag en vertrek. Emotioneel uitgeput. Niet alleen verdriet, ook geluk kan een mens slopen. Vandaag ervaar ik beide.

Ik laat mijn moe hoofd op liefs schouder zakken. Van knie naar schouder. Van man naar man. Verschillende soorten liefde. Via de spiegel in de lift kijken we elkaar aan. Ik zie er afgepeigerd uit. Hij kijkt bezorgd. Hem ken ik ook niet honderd procent. Misschien is het wel goed als er iets te raden over blijft.

Toen we net verkering hadden, zei zijn (inmiddels vijfennegentigjarige) moeder tegen me: ‘Beloof je me dat je goed voor hem zorgt? Dan mag je hem hebben.’ Volmondig zei ik ‘ja’ en vanaf het begin voeg ik de daad bij het woord. Zijn moeder en ik lachen er samen vaak om. We plagen hem en zeggen dat hij niet alleen vroeger, maar ook nu nog steeds wordt verwend.

Levenslang, zie je wel?

Via de spiegel werp ik een laatste blik op liefs gezicht. Daarna sluit ik mijn ogen. Mij kan niets gebeuren, er wordt veel van me gehouden, zelfs over de grens van levenslang.

The prodigal daughter (self-portrait with my father)