Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+00:00
1610, 2018

Een blik op de buitenwereld (van achter glas)

oktober 16th, 2018|1 Comment

Vandaag ga ik op bezoek bij papa. Ik was vroeg wakker. In bed denk ik aan hem. De vorige keer dat ik langs ging, zag hij er gezond uit. Hij was goed geluimd bovendien. Regelmatig krijg ik via het gecomputeriseerd zorgplan Caren een update van zijn bestaan. De zorg schrijft met betrokkenheid over hem.

Wat me goed doet om te lezen is dat hij telkens iets laat schrappen. Nee, ’s avonds hoeven ze niet meer langs te komen om zijn boterhammen te smeren, dat doet hij zelf. In de ochtend heeft hij ook een taak laten verwijderen. Hij is gewend zoveel mogelijk zelf te doen en neemt nu langzaam de controle over zijn leven weer over.

Hij is tevreden over hotel en personeel, zoals hij het verzorgingshuis complimenteus en tevens lichtelijk spottend omschrijft. Spottend op de manier van: wie had gedacht dat ik uiteindelijk hier terecht zou komen? Maar ik zit er nu en maak er het beste van. De mensen zijn zorgzaam en lief voor mij. Wat een luxe.

Twee weken geleden was hij voor het eerst in z’n eentje met de rolstoel een paar meter de gang op gereden. Hij had bij de overbuurvrouw aangeklopt. Ze is een stuk jonger dan hij, maar ze kennen elkaar van vroeger. Ze deed open in onderbroek. Mijn vader nodigde haar uit voor een kopje koffie. Hierna kwam ze op een middag langs voor het kopje koffie en zong liedjes van vroeger. Ze kan niet goed zingen, -kettingrookster-, maar het was reuze gezellig. Mijn vaders deur staat voor iedereen open.

‘Maar ze komen niet meer,’ zegt hij. Eigenlijk betekent dat laatste: de meeste leeftijdsgenoten zijn er niet meer.

Het beeld dat ik nu op mijn netvlies heb, is papa zittend in zijn rolstoel voor het raam. Rozenkrans op tafel. Hij ziet elke vogel die voorbij vliegt. Aan de hand van vogelgedrag doet hij weersvoorspellingen. Dat deed hij altijd al, alleen dan meestal in de vrije natuur. Niet van achter glas. In gedachte zie ik hem werkend in zijn moestuin en op zondag staande in dezelfde moestuin in zijn goede kleding. Het colbert heeft hij na de hoogmis binnenshuis over een kleerhanger gehangen. Mouwophouders om zijn bovenarmen. Mouwen van het overhemd een paar slagen opgerold. Stropdas losjes. Handen in zijn zakken. Blik naar boven gericht. Filosoferend. De zorgzame mens, voor zijn gezin. Tevens de contente mens staande in de lentezon.

Voor het raam in het verzorgingshuis zit diezelfde contente mens. Toch vraag ik me af wat die blik naar buiten met hem doet. De buitenwereld waarin hij twee-en-veertig jaar als postbode heeft gefietst. Vroeger maakte hij lange tochten, ook over onverharde wegen door de Peel. Hij heeft wel eens verteld dat hij de fiets met zwaar beladen posttassen op zijn nek heeft moeten nemen toen de hevige sneeuwval fietsen belemmerde. Om de door sneeuw onzichtbaar geworden landweg af te snijden, doorkruiste hij met fiets en post op zijn rug de wei. Toen hij nóg jonger was, een kind, werd hij met zijn fiets op pad gestuurd om langs de deuren klompen te verkopen. Zijn vader was klompenmaker en hijzelf later ook.

Verplicht op pad en toch vrij.

Hoe voelt een blik op de buitenwereld waarin je ruim negentig jaar in vrijheid hebt verkeerd van achter glas? Vandaag ga ik het papa vragen.

Foto van jaren geleden in mijn ouderlijk huis.

310, 2018

Jouw hand

oktober 3rd, 2018|16 Comments

Waarom zou ik schrijven over jouw hand? Jouw hand die tussen waken en slapen op me rust en liedjes op mijn lichaam componeert. Liedjes schrijven vind je het leukste wat er is. Als jouw vingers in de halfslaap mijn heup als een toetsenbord bespelen, voel ik me geliefd en net zo belangrijk voor jou als jouw liedjes.

Wanneer ik in de nacht opsta om naar de wc te gaan, til ik jouw hand behoedzaam op en leg haar op de matras waar ze op me blijft wachten. Nadat ik me weer onder de deken heb genesteld, pak ik jouw hand voorzichtig om haar vervolgens op mijn heup of been terug te leggen. Ik slaap als een ballerina. Op mijn zij, één been gestrekt, het ander met het knie tot aan mijn neus opgetrokken. Zachtjes streelt jouw hand mijn lichaam terwijl je slaapt. Een enkele keer kruipen jouw vingers tussen mijn dijen. Overdag – als je bij bewustzijn bent- zeg je vaak: ‘Die benen!’, terwijl je er bewonderend naar kijkt. ‘Ik heb er twee,’ antwoord ik dan. Soms maak ik met gespierde kuiten balancerend op mijn tenen een aantal danspassen. Ooit wou ik immers danseres worden.

In mijn eentje in de badkamer inspecteer ik mijn ledematen op cellulitis, spataderen, hangende dijen… ik wil je blij blijven maken met mijn benen. Je zegt dat je me net zo mooi zult vinden als ik ben afgetakeld. (Dat laatste woord gebruik ikzelf, jij niet.) Belangrijker: dat je dan net zoveel van me zult houden als nu. In het donker van de nacht onder de deken voel ik me mooi. In gedachten zie ik jouw vaders hand die een tijd geleden nog de hand van jouw moeder greep. Het leek of hij haar nooit meer wou loslaten. Hij was bang om te gaan. Houd je net zoveel van me als jouw vader van jouw moeder hield? We kennen elkaar lang niet zo lang als zij elkaar hebben gekend. Dat is onmogelijk en zal nooit gebeuren. Die tijd samen hebben we niet.

Nu ligt jouw warme hand op mijn rug. De enige hand in de tweede persoon die mijn lichaam kent en beroert gelijk de mijne. Liefdevoller eigenlijk. Mijn eigen handen kunnen hard en streng zijn voor mezelf. Terwijl jouw geest op weg is naar dromenland, dansen jouw vingers als de poten van een spin over mijn huid. Je hebt altijd liedjes in jouw hoofd net zoals ik voortdurend beelden en woorden in mijn hoofd heb. Ik vraag me af welk liedje jou op dit moment wordt ingefluisterd en denk aan de musicus Giuseppe Tartini. Ik ben ervan overtuigd dat in ons geval niet de duivel aan het werk is, maar minstens een God van liefde als die al bestaat. Onze liefde is van zichzelf echter goddelijk genoeg.

Langzaam worden de vingers rustig. Jouw ademhaling wordt diep en zwaar. De dansende spin op mijn rug glijdt naar beneden waar die op mijn heiligbeen blijft liggen. Jouw liedje is gecomponeerd. Nu kan ik ook gaan slapen, maar eerst wil ik vertellen over jouw hand. Ik til haar op en leg haar behoedzaam op de matras. Ik sta op en ga schrijven in de wetenschap dat er op me wordt gewacht.

 

709, 2018

Het leven, de dood en een hamburger

september 7th, 2018|3 Comments

Hij steekt zijn hand op als ik binnenkom.
In zijn nieuwe kamer in het verzorgingshuis zit hij voortaan met zijn gezicht naar het raam en rug naar de deur. Nadenkend, biddend, mediterend. Bidden is immers meditatief. Hij kijkt me blij verrast aan. Zijn opgestoken hand was eigenlijk bedoeld voor zijn schoonzus die hij op dit tijdstip verwachtte. Zij en ik zijn deze keer samen binnen gekomen. Zijn blik is heel anders dan een week geleden. Ik ben op slag vrolijk terwijl het eigenlijk een enorme snertdag is voor mij vandaag.
Toen ik binnenkwam rook ik lekkere broodjes. Ongebruikelijk in mijn vaders kamer. Mijn vader leeft sober en heeft bovendien liever een snee brood dan een zacht bolletje. Ik ook trouwens. Vroeger haalden mijn ouders broodjes in huis als we bezoek kregen. Met de kermis bijvoorbeeld. Roomboterbroodjes van de warme bakker. Een luxe product. Net zoals frisdrank en chips.
Na gezoend te hebben gaan tante en ik zitten aan het vierkante tafeltje voor het raam terwijl mijn vader zijn gehoorapparaten in zijn oren stopt. Ik informeer naar het broodje dat op zijn bord ligt. Een leeg plastic bakje ernaast. ‘Op woensdag kun je iets extra’s krijgen bij de broodmaaltijd,’ vertelt mijn vader. ‘Vandaag een hamburger.’ Hij heeft deze doorgesneden met een groot broodmes. ‘Een hamburger’, lach ik. ‘De hoeveelste hamburger in jouw leven is dit?’ ‘De eerste,’ antwoordt hij met olijke blik.
Terwijl we daar zijn neemt hij geen enkele hap van het broodje vlees en sla. Het wordt koud. Maar als je nooit een hamburger hebt gegeten kan een koude hamburger net zo verrassend zijn als een warme lijkt me zo. En als je 95 jaar zonder hamburger hebt geleefd kunnen er nog wel een paar uur bij. Papa zit op zijn praatstoel. Ik hoef telkens maar één opmerking te maken over welk onderwerp dan ook en er volgt een heel verhaal. Ik vertel bijvoorbeeld dat mijn zelfportret met spiegel tussen koolzaadbloemen (‘Vanity’) bij de expositie in Mill komt te hangen. Als voormalig imker heeft mijn vader ervaring met groenbemesting in de vorm van koolzaad en mosterd. Hij haalt herinneringen op aan een grote oogst honing binnen twee weken in een mosterdzaadveld. Wel 60 potten. En als die koningin niet zoveel broed had gelegd waren het er zeker 40 meer geweest.
Hij vraagt of het zelfportret van hem en mij dat hij vorige week heeft gesigneerd er ook komt te hangen. ‘Nee, deze keer niet,’ zeg ik. ‘Eigenlijk moet je een keer die grote (80x120cm) meebrengen,’ suggereert hij, ‘dan signeer ik die op de achterkant met ‘liefde’. Ah, papa, ik pak even zijn gezicht vast. ‘Dan breng ik die wel een keer mee’. ‘Nee, nee’, lacht hij en wuift met zijn eigen typisch handgebaar. Bij nader inzien is de gedachte aan gesleep met een dergelijk grote foto veel te enerverend voor hem. Maar ik doe het binnenkort toch. Ik wil wel een foto met vaderliefde op voor- alsook achterzijde.
Buiten vliegt een roofvogel. Mijn vader wijst. Ik vraag of tante Mia hem een paragraaf heeft voorgelezen uit mijn verhaal ‘Perziken uit eigen tuin’ dat over hem gaat. Speciaal om mij te kunnen volgen op sociale media heeft ze ooit een mobiele telefoon aangeschaft. Ze wordt af en toe gek van dat ding. Het woord perziken ontlokt een herinnering over een koekoek in combinatie met onze perzikbomen in eigen tuin. Sinds vandaag weet ik dat onze perzikbomen slechts 4-5 jaar oogst opbrachten, maar dat we er een onverwoestbare wonderboom tussen hadden staan die jarenlang perziken leverde. De fruitbomen stonden pal voor de bijenkasten dus werden goed bevlogen. Grote opbrengst verzekerd.
‘Maar heeft tante Mia voorgelezen dat ik vroeg of je me als een prinses naar boven wilde dragen?’ vraag ik nog een keer. ‘Dat vroeg je ja,’ zegt hij. Zijn blik verraadt dat hij op dit moment het tafereel uit mijn jeugd voor zich ziet. Hij spreidt zijn armen alsof ik er weer in lig. ‘Papa, draag je me nog eens als een prinses?’ herhaalt hij. Hij haalt ook een herinnering op aan mijn broer, staande op de trap toen hij die net kon beklimmen. Mama had er een prachtige foto van gemaakt, aldus mijn vader. Ik zie Erics stralende snuit voor me, want weet welke foto hij bedoelt.
Ik laat hem de foto’s zien die ik vorige week van hem maakte en op sociale media plaatste bij mijn verhaal. Opeens kijkt hij me aan en vraagt: ‘Welke foto willen jullie eigenlijk op mijn bidprentje?’ ‘Aan welke foto denk jij?’ vraag ik. Hij kijkt peinzend. ‘Wil je er wel een foto op?’
‘Ik heb een tekening gemaakt,’ antwoordt hij en beschrijft gedetailleerd kruis en wandelende postbode. ‘Ik kan die tekening fotograferen,’ stel ik voor. ‘Ja, maar die heb ik in mijn hoofd gemaakt,’ zegt hij. ‘Zal ik een vel papier meebrengen zodat je echt kunt tekenen?’ ‘Nee, nee,’ hij lacht en wuift weer. ‘Tja, dan kan ik er geen foto van maken,’ zeg ik.
Terwijl we praten fotografeer ik hem maar ook zijn hamburger.
‘Waarom heb je trouwens ooit gezegd dat ik maar niet moet spreken in de kerk bij jouw begrafenis?’ vraag ik. ‘Het is dan zo druk, zo’n gedoe,’ antwoordt hij. ‘Maar ik kan dat heel goed, hoor,’ verzeker ik hem. ‘Dan ga je maar naast Eric staan, want die wil vast iets over mij vertellen,’ stelt hij voor. ‘Mag ik niets zeggen en alleen maar naast Eric staan? Ben je bang dat ik ga huilen? Wil je me beschermen?’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Nou ja, als Eric heeft gesproken dan zeg jij daarna maar iets,’ is zijn nieuwe voorstel. ‘En als ik dan als eerste iets wil zeggen over jou?’ vraag ik.
Weet je, dit hele gesprek gaat nergens en ergens over. We moeten er eigenlijk vreselijk om lachen. Ik probeer hem uit zijn tent te lokken. Mijn papa is een geëmancipeerde man en toch soms ouderwets. Hoe kan het ook anders? Mede daarom is het bewonderenswaardig hoe hij vaak opkwam voor de rechten van vrouwen. Hij heeft zich bijvoorbeeld ooit van het zangkoor afgesplitst met een groep vrouwen, omdat vrouwen geen Gregoriaans mochten zingen. Dat vond hij belachelijk, bovendien vond hij het belangrijk dat de Gregoriaanse gezangen bleven voortleven.
Ik laat mijn vader en tante de zojuist geschoten foto’s op mijn telefoon zien. We liggen met zijn drieën in een deuk om zijn broodje hamburger met rozenkrans pontificaal er naast. ‘Heb je gebeden voor het eten? Bid je dan nog steeds het ‘Engel des heren’? vraag ik. Het ellenlange gebed dat we vroeger thuis voor het eten baden terwijl ik met knorrende maag bijna omkiepte van de honger. ‘Nee, het ‘Engel des heren’ bid ik op een ander moment, maar ik heb wel gebeden’ antwoordt hij.
‘Vind je dit geen toffe foto voor jouw bidprentje?’ ‘Het laatste avondmaal, terwijl het je eerste hamburger is. Hoe symbolisch.’ Mijn vader vindt dit nog niet zo’n slecht idee.
We relativeren er samen op los. Het leven, de dood. We zien alles onder ogen. Goh, wat kan ik vrolijk zijn dankzij mijn vader (én tante) op een kutklotenpokkendag. Ik kan alles en iedereen weer aan.

 

3108, 2018

Einde dagboekenproject

augustus 31st, 2018|0 Comments

Augustus 2018 is bijna voorbij. De 12e maand van mijn dagboekenproject. Ik heb een jaar lang maandelijks een dagboek gefotografeerd en met de hand geschreven. Het was ontzettend veel werk, daarom stop ik ermee. Meestal leuk werk, maar soms ook heel zwaar werk omdat ik mijn emoties van die maand herbeleefde. Ik schreef namelijk eerst alle teksten op mijn computer en als de nieuwe maand was begonnen startte ik met plakken van foto’s en met de hand schrijven van het dagboek van de voorgaande maand.

De meeste boeken heb ik verkocht. De gedachte erachter was dat ik langzaam maar gestaag van minimum salaris naar het salaris van Jan Modaal zou toewerken. Dat is niet helemaal gelukt. De verkoopprijs stagneerde bij € 2.350,00 inc. btw. Meestal bezorgde ik de boeken persoonlijk tot aan Gent in België toe. Ik durfde ze niet op te sturen want elk dagboek is een uniek handgeschreven exemplaar. Ik kan het nooit exact reproduceren en ben dit ook niet van plan.

Mocht je belangstelling hebben een maandlang mijn deelgenoot te worden dan kan dat nog steeds. Een aantal boeken heb ik nog in mijn bezit. Aan het plak- en schrijfwerk van augustus moet ik sowieso morgen beginnen. In elk dagboek al mijn nieuw werk dat ik die bewuste maand produceerde. En veel meer. Foto’s van mijn vader bijvoorbeeld. Gewoon foto’s van alles wat die maand in mijn leven gebeurde. Ca. 75 foto’s/zelfportretten met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. In totaal ca. 180 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.

Elk dagboek is sowieso een uniek handgeschreven exemplaar en je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand. Dat moet je toch een goed gevoel geven?

Ingeval van belangstelling kun je mailen naar: info@lilithlove.eu

 

3008, 2018

Perziken uit eigen tuin

augustus 30th, 2018|10 Comments

Terwijl ik een perzik voor liefs ontbijt ‘pel’ dwalen mijn gedachten af naar vroeger, toen mijn vader en moeder eensgezind naast elkaar gezeten middagen lang perziken voor de inmaak zaten te schillen. Keukenkastjes onder het aanrechtblad open geschoven zodat ze hun voeten op de verhoging konden zetten waardoor de plastic bak op hun schoot in balans bleef. Voorzichtig trokken ze dunne velletjes van het fruit om zoveel mogelijk vruchtvlees te bewaren. Een emmer met verse perziken uit eigen tuin tussen hen in. Af en toe hing ik over een schouder kijkend naar de door mijn vader kort geslepen aardappelmesjes terwijl ik een halve geschilde perzik kreeg toegestopt.
Ik heb nooit lekkerdere perziken geroken en geproefd dan die uit de moestuin van mijn ouders.

Voor mezelf neem ik nooit de moeite een perzik te schillen. Ik verslind hem gulzig met huid en haar. Heb een pesthekel aan dat glibberig priegelwerk. Soms eet ik zelfs een kiwi mét schil, maar voor lief pel en schil ik dagelijks fruit. Zou hij net als ik liefde proeven als hij geschilde perziken eet?

Gistermorgen bracht ik de schone was naar mijn dochter in haar studentenkamer. Het liefst zou ze zelf wassen, maar dat is daar verboden. Ik omhelsde haar. Besnuffelde haar hals. Ze rook niet meer als vroeger. Ze rook naar een zelfstandig leven in een studentenkamer, maar nog steeds als mijn kind. Ik zag niet eens dat haar haren niet meer lichtblond maar donkerbruin waren. Op die manier kijk ik niet naar haar. Ik voel en ervaar. Ik neem haar in me op zodat ik haar met me meedraag onderweg.

Daarna bezorgde ik een foto bij een tot dusver voor mij onbekende man in België. Hij had de foto uit mijn vaders huis gekocht. Ik had hem na mijn scheiding ca. 11-12 jaar geleden als vervanging van mijn trouwfoto daar opgehangen. Na de verhuizing van appartement naar verzorgingshuis hoefde mijn vader die niet meer. Via facebook had ik deze foto tezamen met een zelfportret van mijn vader en mij verkocht. Mijn vader had zijn naam op de achterkant geschreven. Voor het eerst op een foto van ons samen. Dat leek me ineens een goed idee. Daardoor was ons zelfportret voor mij en anderen nog waardevoller.
De ontmoeting met de Nederbelg was bijzonder. Hijzelf was heel bijzonder. Ik vond het lief dat hij aanbood de foto terug te geven als mijn vader alsnog zou besluiten deze op te hangen, maar wist zeker dat van dat aanbod geen gebruik zou worden gemaakt. Mijn vader neemt op dit moment afstand van materiële zaken en meer. .. Van mensen.

Op de verjaardag van mijn 89-jarige peettante was het niet druk, ondanks de vier soorten vlaai. Er zijn steeds minder familieleden, vrienden en kennissen die langs kunnen komen. Lief vond het ontroerend te zien hoe blij ze met mijn komst was en ook hoe betrokken ze bij mijn leven is. Dat klopt. Nadat mijn moeder ca. 24 jaar geleden overleed heeft ze gepoogd dat gemis te compenseren. Zeker nadat mijn kinderen waren geboren. Als de kinderen weleens een film uit hun jeugd terug kijken valt het hen op hoe vaak tante Mia in beeld is.

Daarna ging ik voor het eerst sinds zijn verhuizing naar mijn vader. Toen ik binnenkwam zat hij met zijn gezicht naar het raam te bidden. Het is jammer dat een boom zijn uitzicht belemmert. Zijn sobere kamer en devotie doen me denken aan het leven van een monnik. Hij taalt momenteel niet naar gezelschap en hij had energie noch behoefte om naar de verjaardag van zijn schoonzus te gaan. Door de verhuizing waren lichaam en geest nog van streek. Vlaai hoefde hij evenmin. Wikipedia: ‘Het woord monnik komt van het Griekse μοναχος (monachos), dat ‘eenzaam’ betekent en het woord μονος (“monos”: alleen).’ Het gevoel dat over me komt als ik mijn vaders kamer binnentreed klopt dus.

Ik had een aantal afdrukken van ons zelfportret meegebracht en vroeg of hij zijn naam op de achterkant wou schrijven. Dat deed hij geconcentreerd met mooie hand. Hij zei dat hij dat graag voor me over had. Zonder dat ik het had uitgelegd begreep hij dat hij daarmee mijn werk meerwaarde gaf.

Sinds de verhuizing is mijn vader veranderd. Niet alleen zijn lichaam maar ook zijn geest is broos geworden. Hij heeft zijn gezonde verstand nog steeds weten te bewaren. Een godsgeschenk. Maar íets is veranderd, ik voel en zie het. Hij vertelde dat hij in gedachten gesprekken voert met mijn moeder, zijn vrouw die hij al 24 jaar mist. De enige vrouw die hij heeft liefgehad. Dat hij er vaak aan denkt dat het laatste jaar van haar leven niet gemakkelijk is geweest. Het zijne is nu niet gemakkelijk.

Als ik mijn papa zo zie zitten en hoor praten wil ik het liefst mijn hoofd in zijn schoot leggen. Zijn hand op mijn hoofd voelen. Hij zit in een rolstoel dus dat gaat lastig. Waarom zou ik bovendien degene moeten zijn die wordt getroost? Hij heeft juist vertroosting nodig. Ik mag niet egoïstisch zijn. Maar toch wil ik eigenlijk die onvoorwaardelijke liefde nogmaals fysiek ervaren zoals ik die voelde toen ik klein was. Als ik voor het slapengaan vroeg: ‘Papa, draag me nog eens als een prinses naar boven,’ en hij mij vervolgens in zijn sterke armen de trap op droeg.

Lieve papa, ik weet dat je in de hemel gelooft. In het weerzien met mama. Dat je in gedachten al afscheid neemt van het aardse leven terwijl je er uit ziet alsof je meer dan honderd jaar oud kunt worden. Ik hoop dat, als het eenmaal zover is, je mijn liefde voelt waarmee ik jou in gedachten de trap op draag. Ik ben dan wel niet zo sterk als jij, maar hou wel net zoveel van jou als jij van mij, dus dat moet lukken. Jij geeft mij de kracht die ik nodig heb. Je hebt me zoveel onvoorwaardelijke liefde gegeven ondanks onze werelden van verschil. Je leed met me mee. Je bad voor me. Je was blij voor me als ik een foto had verkocht en ik weer naar Lidl kon gaan. Je steunde me, dat doe je nog steeds en ik weet dat je dat ook vanuit daarginder zult doen.

Het was een dag vol liefde. Ik voelde me blij en verdrietig tegelijk en vandaag nog steeds.

2708, 2018

Even uitgesproken

augustus 27th, 2018|0 Comments

Gisteravond viel ik in slaap bij ‘Zomergasten’. Gesloopt door van alles en nog wat inclusief het (over)leven als kunstenaar.
Vanochtend las ik in het Parool: ‘Wiebes klonk nu eens als een uitleggerige kleuterjuf, dan weer als een warrige filosoof en wisselde verfrissende ­opvattingen (‘de draagkracht van het woord ‘leuk’ vind ik heel beperkt’) af met ergerlijke lulkoek (‘kunst is een ­hobby’).’
Ondanks dat ik ‘Zomergasten’ niet bij bewustzijn heb meegemaakt biedt het interview ruimschoots stof tot nadenken.
Enkele gedachten:
Politiek gaat over de vraag “wie krijgt wat, wanneer en hoe?” (Lasswell, 1936).
We hebben vrijheid van meningsuiting, ook Wiebes.
We kiezen onze volksvertegenwoordigers zelf. Ik heb gestemd.
Ik ben voorstander van het basisinkomen.
Ik werk me kapot maar mijn werk wordt veelal beschouwd als gratis entertainment.
Ik voel me soms een draaiorgelaap op sociale media.
Auteursrechten worden vaak (on)bewust geschonden
NRC meldde: Paradisodebat ‘Kunstenaars moeten loon naar werk krijgen.’
O ja, als je mijn werk waardeert en me wilt steunen in de vorm van een symbolisch kopje thee, een wodka, een pizza of meer: Er staat een donate button op mijn
website. Dit is de link:   
 
Mede daardoor red ik het vast wel totdat de betere beloning voor kunstenaars een feit is.
Dat is het voor nu. Tijd voor een time-out. Soms ben ik gewoon te moe van al het nadenken en even uitgesproken.

 

1808, 2018

Foto verkocht aan de hoogste bieder

augustus 18th, 2018|0 Comments

Afgelopen week bood ik een foto uit mijn vaders huis te koop aan plus een zelfportret van ons beiden, gesigneerd door ons beiden. Eigenlijk ging het meer om het zelfportret dan de andere foto, want dit was de eerste keer dat mijn vader een foto van ons samen signeerde. Dus heel exclusief en vrij uniek. De foto’s zijn inmiddels verkocht. Dank aan degenen die geboden hebben. Felicitaties aan degene die hem gekocht heeft. Koester ons!

1508, 2018

Foto uit mijn vaders huis te koop. Afm. 29,5 x 18 cm, buitenmaat lijst 40×50 cm, startbedrag € 115,00

augustus 15th, 2018|0 Comments

Na mijn scheiding in januari 2007 heb ik de trouwfoto aan de muur in mijn vaders huis vervangen door een foto van mezelf, in m’n eentje. Op dat moment had ik geen idee van wat me te wachten stond. Ik vond het vreselijk eng om te scheiden. Ik wou niemand verdriet doen. Mijn kinderen niet, mijn vader niet. Vrijheid was echter belangrijk voor me. Niet dood gaan van binnen nog meer. Vandaar dat ik ondanks mijn angst besloot alleen verder te gaan. Alleen, maar samen met mijn kinderen. Zonder enige zekerheid op welk gebied dan ook. Behalve de zekerheid van wederzijdse liefde van/voor mijn kinderen en van/voor mijn vader. Ik voorvoelde dat veel nare dingen te gebeuren stonden. De realiteit bleek uiteindelijk zelfs groter dan mijn fantasie.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Mijn vader heeft sinds vandaag in het verzorgingshuis niet genoeg wandruimte om mijn foto op te hangen. Dat is niet erg want ik zit in zijn hart. Het is geen zelfportret, toch is het een foto die me recht doet. Een foto die typeert hoe ik in het leven sta. Rug recht, borst vooruit, haren in de wind. Ik laat de angst niet regeren. Op een of andere manier hoort deze foto niet thuis in mijn eigen huis, vandaar dat ik hem weg doe.

Deze foto, die met mijn vader is mee gereisd vanaf mijn ouderlijk huis naar zijn appartement is vanaf vandaag bij opbod te koop. Ik lever er een zelfportret van mijn vader en mij samen bij. Dit zelfportret heb ik vijf jaar geleden gemaakt toen hij 90 jaar werd. Hij bedacht de titel: ‘Veilige haven’. Ik noemde het: ‘Still life’. Afmeting 13 x 18 cm. Gesigneerd door mijn vader en mij. Want hij heeft me altijd gesteund en doet dit nog.

Het startbedrag voor deze twee foto’s samen is € 115,00 inclusief btw en verzending binnen Nederland. Wie wil, wie biedt? Dit kan tot vrijdagavond 17 augustus 2018.

Stuur me een pm of mail naar info@lilithlove.eu

 

608, 2018

Een open boek in woord en beeld

augustus 6th, 2018|1 Comment

Inmiddels ben ik begonnen aan mijn twaalfde dagboek sinds vorig jaar augustus toen ik dit project in bad bedacht.
Heb je belangstelling voor een dagboek waarvan slechts één exemplaar verschijnt?
In dit dagboek al mijn nieuw werk en meer dat ik die bewuste maand produceer. Ca. 75 foto’s/zelfportretten met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. In totaal ca. 180 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel kost het? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum maandloon. Ik werk zo naar het salaris van Jan Modaal toe. Elk dagboek is sowieso een uniek handgeschreven exemplaar en je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand.

Het augustusdagboek kost € 2.350,00 inc btw.

Mail me voor meer details: info@lilithlove.eu

108, 2018

VERKOCHT! – Verzending zonder verzendkosten deze week

augustus 1st, 2018|0 Comments

Skinny Dipping’, mijn gehavend boek met extra verhaal werd verkocht voor € 130,00. Dit is een voorbeeld van hoe ik vaak van iets negatiefs iets positiefs probeer te maken. Soms lukt het, soms niet.
Maar… ik schreef: “Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten. ‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor iedereen toegankelijk zijn.”
Doordat de prijs voor dit beschadigd boek hoger werd dan voorzien was het niet meer voor iedereen toegankelijk. Een nieuwe ongehavende versie van ‘Skinny Dipping – explicit content’ is echter te koop voor € 49,50. Normaal gesproken bedragen de verzendkosten binnen Nederland € 10,00 (het boek past niet in de brievenbus, vandaar). Deze week neem ik de verzendkosten voor mijn rekening.
Greep je net mis bij de veiling van het gehavende boek, schroom niet een brandnieuw exemplaar bij me te bestellen. Ik stuur het gesigneerde boek zo snel mogelijk naar je toe. En weet je, je krijgt er deze week gratis een set postkaarten (5 stuks) bij.
Dank voor jullie enthousiasme bij de ‘veiling’. Het was een bijzondere ervaring.

3007, 2018

GRATIS! (Nou ja bijna, slechts 15 euro verzendkosten)

juli 30th, 2018|8 Comments

Dit boek ‘Skinny dipping’ (preview ) is een boek met een verhaal. Dat is meestal zo bij boeken. Dit boek heeft een extra verhaal. Het heeft gereisd langs galerieën in Knokke. Het boek en ik kregen te horen: Uw werk is prachtig, erg goed, maar:
• Het is niet kuis genoeg voor België (ik heb ook heel kuis werk hoor, bijna saai zo kuis)
• Fotografie is lastig verkoopbaar in Knokke behalve werk van Marc Lagrange (ehm, ja maar die hoeft niet meer naar Lidl)
• De galeriehouder moet affiniteit met het werk hebben (een relatie kan groeien, geef ons een kans)
• Het is te expliciet (terwijl dit werd gezegd bekeek ik in de betreffende galerie werk van Kamagurka voor wie geen taboe veilig is)
• Het bevat te veel foto’s (zie je wel dat ik te dik ben!)
Ik klemde het verguisde en beduimelde boek in mijn zweterige armen en nam het mee naar huis. Tijdens de rit van de Belgische kust naar Nederland lag het in de kofferbak. Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten.
‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor iedereen toegankelijk zijn. Vandaar dat ik dit boek te koop aanbied tegen louter verzendkosten (ca. 15 euro in Nederland). Mocht je meer willen betalen, voel je vrij!
Het extra verhaal schrijf ik met de hand erin. En wie weet doe ik er nog een setje postkaarten bij. Inschrijven en bieden kan tot woensdag 1 augustus a.s. De hoogste bieder ontvangt dit unieke gehavende boek zo snel mogelijk.
Wie maakt me los? Mail naar info@lilithlove.eu of stuur een pm.
Dank bij voorbaat.

Lilith


407, 2018

‘Fotograaf Henriëtte van Gasteren / Lilith verkoopt haar leven maand per maand’

juli 4th, 2018|0 Comments

‘Fotograaf Henriëtte van Gasteren / Lilith verkoopt haar leven maand per maand’
Reuver, Nederland: De Nederlandse fotograaf  Henriëtte van Gasteren (kunstenaarsnaam Lilith), die sinds 2006 indruk maakt met haar zelfportretten, waarbij ze haar eigen leven en de wereld rondom zich poogt te verzoenen in sprekende en intense beelden, pakt uit met een uniek ‘dagboek’-project. 

Foto’s kopen van een fotograaf die je bewondert, dat is altijd al iets heel bijzonders geweest. Maar met de dagboeken van Lilith kan een verzamelaar of een fotoliefhebber een stap verder gaan, en iets unieks in huis halen. En er hoeven niet eens gaten in de muur te worden geboord! 

Geen dag gaat voorbij of Lilith – echte naam Henriëtte van Gasteren, geb. 09-09-1964 Sevenum, Nederland – is bezig met het dagboek. Ze maakt selfies, zelfportretten en schrijft er met de hand teksten bij – haar belevenissen, emoties en gedachten in woord in beeld. Foto’s maakt ze zowel met haar Lumia telefoon als met haar vertrouwde Nikon camera. De opdrachtgever krijgt het enige exemplaar van het dagboek. De foto’s (13×18 cm) worden vanzelfsprekend afgedrukt op kwaliteitsvol papier; elk dagboek telt ongeveer 180 pagina’s en wordt uiteraard gesigneerd. 

Een kunstenaar moet kunnen leven van zijn/haar kunst en daarom hanteert Lilith met een knipoog een prijs die een maandloon symboliseert, maar daar heb je dus wel iets voor dat niemand anders heeft. Het eerste dagboek maakte ze voor een minimum maandloon van 1.565,00 euro, maar de prijs wordt geregeld opgetrokken. Zo zijn ondertussen de maanden juli/augustus 2018 beschikbaar voor  2.350,00 euro elk. 

“Ik werk zo naar het salaris van Jan Modaal toe. Elk dagboek is sowieso een uniek exemplaar, heel veel foto’s worden nergens anders gepubliceerd en dat maakt er iets exclusief van. En je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand, dat is toch wel fijn?” zegt Lilith.

Publicaties en collecties:

Lilith publiceerde onder meer de boeken ‘A House Is Not A Home’ en ‘Skinny Dipping’ en werk van haar hand werd aangekocht door onder meer museum Ikob, Eupen (B), museum van Bommel van Dam, Venlo (Nl), Limburgs Museum, Venlo (Nl), gemeentemuseum Jacob van Horne, Weert (Nl), CODA Museum, Apeldoorn (Nl), Zuyderland Ziekenhuis, Heerlen (Nl), Torch Galerie, Amsterdam (Nl), Eduard Planting Galerie, Amsterdam (Nl), Galerie Mi, Bilthoven (Nl), Generali verzekeringsmaatschappij, Diemen (Nl), Galerie vorn und oben, Eupen (B).

Wie geïnteresseerd is in het dagboek van Lilith voor  juli, augustus 2018 of een latere maand, kan contact opnemen via info@lilithlove.eu – meer informatie op haar website www.lilithlove.eu en www.facebook.com/lilith.love

2606, 2018

This is a man’s world… – See all this

juni 26th, 2018|1 Comment

Mijn zelfportret behoort tot 20 geselecteerde inzendingen van meer dan 600 kunstenaars. Klik hier
‘This is a Man’s World’ sang James Brown. What does that mean for women? For the summer issue of See All This, iMAE, the Master ‘Artist Educator’ of ArtEZ, and Ello, the online platform for creative soules, joined forces. On Ello an ‘Artists Invite’ was sent out: female artists could send in their work the past few months. No less than 600 artists submitted their work. Twenty artists were selected for this online blog from which 10 are also included in the summer issue of See All This magazine. Students of the Master ‘Artist Educator’ wrote personal notes to each selected artist:
 
En dit zegt Eibert over mijn zelfportret ‘Butcher’ : ‘Your use of a woman as a commodity to be butchered and sold is a powerful statement, and a interesting reflection on society. You are creating a narrative by selling the woman as a product to be used and disregarded and the position she should have. Not just the problem of today but a possible solution for tomorrow.’

2106, 2018

Weg met de verplichte nepkus

juni 21st, 2018|1 Comment

Sociaal wenselijk verplicht lichaamscontact. Man, man, wat heb ik daar moeite mee. In mijn jeugd werd niet zo heel veel gekust. Ik hing liever even bij mijn vader of moeder om de hals, mijn hoofd op hun schouder. Aan mijn moeder heb ik wel gevraagd of ze een andere bh wilde aanschaffen. De puntige cups prikten in mijn lijf (jaren ‘60/’70). Ik werd geacht oma te kussen die lief was maar óók prikte. Met name haar bovenlip en kin. Dat vond ik vies. Ze zat bijna altijd in dezelfde stoel na een uit de hand gelopen lobotomie. Ik zie haar zo voor me. Een goed mens. Toch wilde ik haar niet kussen.

Op internet zocht en vond ik allerlei informatie over ‘social kissing’. Bijvoorbeeld dat het begroetingsritueel aan plaats, stand en tijd is gebonden en telkens verandert. Waar ik vandaan kom wordt doorgaans driemaal gezoend, áls er wordt gezoend. In ‘Holland’  – zoals wij Limburgers een groot gebied boven de Moerdijk plegen te noemen – deelt men vaak slechts twee kussen uit, soms een. De ene keer wordt daarbij de hand uitgestoken, de andere keer pakt men elkaar bij de schouders vast. In enkele gevallen botst men met de neuzen tegen elkaar, want de een wil één, twee keer en de ander drie keer of de een begint links en de ander rechts.  Wat die handdruk betreft valt er ook heel wat te filosoferen. Een slappe, stevige, dubbele, holle, klamme, vingertoppige… Wat is de betekenis daarvan? Het schijnt dat handdrukken eveneens gebonden zijn aan landen, tijden, rangen en standen. Maar dat komt later wel een keer aan de orde.

Lichamelijke integriteit. Ik wil zelf beslissen wat met mijn lichaam gebeurt. Ik wil me niet verplicht voelen iemand te kussen. Zo ben ik niet opgevoed. Extra vervelend is bovendien dat vaak (onjuiste) conclusies worden verbonden aan dit sociaal wenselijk verplicht lichaamscontact. Er zijn dagen waarop ik weiger sociaal te kussen, bijvoorbeeld na een broodje tonijn met rode ui of nadat ik de liefde heb bedreven en mijn aura misschien nog na-smeult. Of als ik niet lekker in mijn vel zit en geen behoefte heb aan lichamelijk contact. Het hoeft niet aan de ander te liggen. Dat kan natuurlijk in sommige gevallen wél een reden zijn, dat ik iemand niet mag of dat ik op mijn hoede ben, maar ik neem de volledige verantwoordelijkheid op me: ik wil me niet verplicht voelen iemand te kussen. Ik houd niet van dwang.

Ohoh, de handkus waarbij volgens de etiquette de lippen de hand niet mogen raken. Ik ril ervan, want meestal lebbert men de hand wél af. En dan is er nog de man die werkte voor een subsidieverstrekker. Ik probeerde subsidie te genereren voor een goed doel. Eerst kuste hij me bij begroeting op beide wangen, vervolgens wilde hij zijn lebberlippen op mijn mond drukken. Wat doe ik dan? Laat ik dit gebeuren? Weet je wel, met de subsidie voor het goede doel in mijn achterhoofd? Ik weigerde nadat hij me de eerste keer ermee had overrompeld. Desondanks werd later in zijn werkomgeving geïnsinueerd dat ik met hem naar bed was geweest. Hondsirritant. Misschien heeft hij dit gerucht zelf verspreid na mijn weigering, wie zal het zeggen?

En dan nog mensen met smetvrees. Ik heb met hen te doen, fobieën kunnen het leven tot een hel maken. Alle begrip mijnerzijds. Ze gedragen zich er echter vaak egoïstisch door. Bijvoorbeeld wanneer ze hun bos haar naar je toekeren, omdat ze vrezen voor lippen op hun wang en jijzelf daardoor in een kapsel hapt. Een mens hoeft geen smetvrees te hebben om dat vies te vinden.

Daarom heb ik me een tijd geleden voorgenomen alleen nog te zoenen als ik dit zelf wil en niet meer omdat men dit van mij verwacht. En natuurlijk alleen als het ‘slachtoffer’ gekust wil worden. Ik wil mezelf niet opdringen.

Gisteren liep ik door mijn woonplaats en kwam allerlei mensen tegen die ik lange tijd niet had gezien. Een voormalige buurvrouw bijvoorbeeld. Ik heb haar stevig omhelsd. Ik was helemaal hyper door het weldadig bad van Limburgse liefde waarin ik werd ondergedompeld. Ik voelde me geliefd. Toch voelde ik niet de behoefte iedereen te kussen. Zelfs toen niet.

Wees niet zo ijdel te denken dat het om jou gaat als ik je niet kus. Nee, je bent slechts een van de velen die ik niet (meer) kus. Voel je beledigd noch gekwetst. En tot degenen die mij eigenlijk niet willen zoenen zeg ik: ‘Doe het alstublieft niet’. Ik vind het namelijk ontzettend vervelend onoprechte kussen in ontvangst te nemen. Kwel jezelf en mij niet. Voel je vrij voor jezelf te kiezen en jouw lichamelijke integriteit te bewaken. Dat is jouw goed recht en dat ben je bovendien aan jezelf verplicht. Weg met de verplichte nepkus.

 


1906, 2018

Mijn dagboeken – ga ik te ver?

juni 19th, 2018|2 Comments

Zoals jullie waarschijnlijk weten maak ik sinds september vorig jaar elke maand een dagboek. Ik verkoop mijn leven per maand. Een opdrachtgever kan dit uniek exemplaar van me kopen en me daarmee tevens ondersteunen in mijn levensonderhoud. Het eerste boek vervaardigde ik tegen minimum maandloon. Beetje bij beetje werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe door elk volgend dagboek iets duurder te maken.

Tijdens een wandeling met een vriendin hadden we het over fotografie. En over het verval van lijf en leden. Ik wil dit proces laten zien. Ze had het over Erwin Olaf die ooit dikke en oude mensen in beeld bracht en opperde de vraag waarvoor dit nodig was. Ze refereerde tevens aan mijn werk.
Waarom is het nodig mijn innerlijk en uiterlijk bloot te geven? Wat heb ik eraan? Lastige vragen terwijl voor mij het antwoord eigenlijk heel simpel is. Ik wil dit doen omdat ik een verhalenverteller ben. Omdat ik een geschiedschrijver ben. Omdat ik de drang heb te delen en een hand uit te steken om te laten weten dat je niet alleen bent. Omdat ik een mens onder de mensen ben.

Ik voel de drang van binnenuit.

Wat hebben anderen eraan? Die vraag kunnen anderen beter beantwoorden. Ik denk dat de waarheid ergens ligt tussen ‘helemaal niks’ en ‘veel’. Wat voor de een geldt hoeft voor de ander niet op te gaan.
Mijn vriendin heeft er dus helemaal niets aan. Ze hoeft niet te zien hoe een ander mens leeft. Hoe het lichaam van een ander verandert. Ze hoeft niet te lezen hoe de geest telkens elastisch moet blijven. Hoe een mens soms worstelt. Ze rilt van sommige van mijn zelfportretten. Ze vindt ze ‘bah’. Misschien zelfs wel van het merendeel van mijn foto’s.

Daardoor rees bij mij de vraag: Ga ik te ver? Voor mezelf vind ik dat ik niet te ver ga. Mijn kinderen ondervinden wat mijn werk betreft tot dusver nergens hinder van, dus die geven me ook alle vrijheid. Toch is zo’n dagboek op sommige momenten erg lastig. De nieuwe privacywet voelde ik al voordat die bestond. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn in woord en beeld en bewaak daarbij de privacy van anderen. Laatst frustreerde me dit zo dat ik alleen nog een dagboek moet louter zwarte bladzijden wou maken. Wat heb ik eraan als ik telkens moet koorddansen wanneer ik de waarheid wil laten zien? Ik wil open en eerlijk kunnen zijn. Ik wil vrij zijn.

Kortom, als je een dagboek van me wilt kopen (bijvoorbeeld juni of juli 2018 elk voor € 2.350,– inc btw) dan kun je het beste snel zijn. Voor je het weet kap ik ermee. Dan blijf ik ze wel nog maken. Voor mezelf. Of toch voor anderen, maar dan krijgen ze ze pas na mijn dood. Mail voor meer info naar: info@lilithlove.eu


106, 2018

Agape is meer dan liefde

juni 1st, 2018|2 Comments

Ik fotografeer omdat ik soms geen woorden kan vinden voor wat ik voel of zie. Beeldtaal en lichaamstaal liggen me doorgaans beter dan het geschreven woord. Sommige momenten zijn te fragiel, te teder om in woorden te vangen.

Afgelopen week ontmoetten mijn 95-jarige vader en mijn 95-jarige schoonmoeder elkaar voor het eerst. Schoonmoeder had daarvoor samen met ons een autoreis van twee uur ondernomen. Mijn vader komt zijn appartement niet meer uit. Hij is afgelopen jaar in een rolstoel beland, hetgeen het voor hem ingewikkeld maakt om op stap te gaan. En hij voelt de behoefte niet. Hij is content in zijn eigen huis met zijn eigen gedachten. Soms in het zonnetje voor de deur.

Ik zat erbij, luisterde naar hun wijze woorden en had alles wel willen filmen zodat niets van dit kostbaars verloren zou gaan. Van de andere kant vind ik het niet nodig alles vast te leggen. Het kan ook heel fijn zijn ervaringen in het hart te bewaren.

Er hing iets bijzonders in de lucht. Ik kan de juiste woorden niet vinden om het te omschrijven. Het was een allesomvattend gevoel. Volgens mij is datgene wat ik voelde dát waar het in ons mensenleven om draait.

Mijn vader is vierentwintig jaar weduwnaar. Mijn schoonmoeder is sinds vijf weken weduwe. Mijn vader zei: ‘Het slijt nooit en het slijt wel.’ Een contradictie maar volgens mij beide o zo waar. Ze knikte instemmend.

Hij zei ook: ‘Mijn deur staat altijd open voor mensen die een praatje willen maken, maar ze komen niet meer.’

Er zijn weinig leeftijdgenoten nog in leven. Steeds minder mensen lopen binnen, maar vandaag was er dus wél eentje op bezoek.

Mijn tante die iets jonger is dan hen beiden kwam ook nog langs. Met z’n drieën hebben ze gelachen. De een is geestelijk leniger dan de ander die vervolgens fysiek fitter is. Maar dat gaf niet. Er was verbondenheid, ondanks gehoorapparaten, rollators enzovoorts (of juist dankzij?). Die verbondenheid was zelfs in stiltemomenten bijna tastbaar.

Toen ik dit aan een vriend probeerde uit te leggen reikte hij me het woord ‘agape’ aan.

Wikipedia: Agape (Grieks: ἀγάπη) is een Grieks woord, dat in het Nederlands vaak vertaald wordt met ‘liefde‘. Dit wordt vaak gezien als een verarming van het woord in zijn volledige betekenis. Met a’ga·pe wordt een door beginselen geleide of beheerste liefde bedoeld. Ze kan al dan niet genegenheid en warme gevoelens inhouden. Deze liefde richt zich op de behoeften van de ander, zoekt wat het beste voor de ander is en laat de ander de vrije keus om die liefde te beantwoorden of niet.

Zie je, zelfs het woord ‘liefde’  dekt de lading niet. Het was nog zoveel meer en dat voelde ik. Wat een rijkdom dat ik dit heb mogen ervaren.


2905, 2018

Aan wie mag ik mijn zielenroerselen een maand lang toevertrouwen?

mei 29th, 2018|0 Comments

Juni nadert met rasse schreden.

Voor wie mag ik mijn junidagboek maken? Ik maak dan een uniek dagboek voor je. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies, foto’s en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 180 pagina’s (ca. 80 fotoafdrukken, waaronder ook collages). Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik in september 2017 tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw.  Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het junidagboek kost euro 2.350,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van juni 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu
Elk dagboek is sowieso een uniek exemplaar, heel veel foto’s worden nergens anders gepubliceerd en dat maakt er iets exclusief van. En je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand, dat is toch wel fijn?


1904, 2018

Wel/niet op een kleedje in de zon

april 19th, 2018|0 Comments

Met twee van mijn drie kinderen op een kleedje in de zon

Misschien denken jullie dat ik nog steeds op een kleedje in de zon lig? Niets is minder waar. Ik ben hard aan het werk aan mijn aprildagboek waarvoor ik nog geen opdrachtgever heb gevonden. Desalniettemin ben ik zeer geïnspireerd. Wil je delen in mijn zielenroerselen in de vorm van woord en beeld? Mail me dan gerust: info@lilithlove.eu Het aprildagboek kost € 2.250,– inc. btw. Ik zou mijn dagboek ‘In bed met Lilith’ kunnen noemen, maar dat vind ik weinig origineel. Het geeft wel aan hoe dicht ik een opdrachtgever op mijn huid laat komen. Ik maak een uniek dagboek bestaande uit zelfportretten, selfies en teksten. Bedenk dat je iets unieks van me koopt, dat de tand des tijds zeker zal doorstaan en steeds exclusiever wordt. Maar bedenk ook dat je een hardwerkende kunstenaar helpt in zijn levensonderhoud te voorzien.

Met een druk op de knop ‘make my day’ hieronder kun je me financieel steunen met een bedrag naar keuze.

 

1304, 2018

Boeksignering

april 13th, 2018|0 Comments

 
Ik breng mijn boeken mee naar de opening op 15 april bij Grand Cafe Staccato in Tegelen (vanaf 15.00 uur).
Ze zijn te koop. Ik kan ze voor je signeren. Alleen contante betaling mogelijk.
Skinny Dipping € 50,00
 
Ben je verhinderd om te komen en wil je me toch een (beetje) steunen in de kosten verbonden aan deze expositie druk dan op de donatebutton hieronder om via paypal een donatie te doen.