Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+00:00
1808, 2018

Foto verkocht aan de hoogste bieder

augustus 18th, 2018|0 Comments

Afgelopen week bood ik een foto uit mijn vaders huis te koop aan plus een zelfportret van ons beiden, gesigneerd door ons beiden. Eigenlijk ging het meer om het zelfportret dan de andere foto, want dit was de eerste keer dat mijn vader een foto van ons samen signeerde. Dus heel exclusief en vrij uniek. De foto’s zijn inmiddels verkocht. Dank aan degenen die geboden hebben. Felicitaties aan degene die hem gekocht heeft. Koester ons!

1508, 2018

Foto uit mijn vaders huis te koop. Afm. 29,5 x 18 cm, buitenmaat lijst 40×50 cm, startbedrag € 115,00

augustus 15th, 2018|0 Comments

Na mijn scheiding in januari 2007 heb ik de trouwfoto aan de muur in mijn vaders huis vervangen door een foto van mezelf, in m’n eentje. Op dat moment had ik geen idee van wat me te wachten stond. Ik vond het vreselijk eng om te scheiden. Ik wou niemand verdriet doen. Mijn kinderen niet, mijn vader niet. Vrijheid was echter belangrijk voor me. Niet dood gaan van binnen nog meer. Vandaar dat ik ondanks mijn angst besloot alleen verder te gaan. Alleen, maar samen met mijn kinderen. Zonder enige zekerheid op welk gebied dan ook. Behalve de zekerheid van wederzijdse liefde van/voor mijn kinderen en van/voor mijn vader. Ik voorvoelde dat veel nare dingen te gebeuren stonden. De realiteit bleek uiteindelijk zelfs groter dan mijn fantasie.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Mijn vader heeft sinds vandaag in het verzorgingshuis niet genoeg wandruimte om mijn foto op te hangen. Dat is niet erg want ik zit in zijn hart. Het is geen zelfportret, toch is het een foto die me recht doet. Een foto die typeert hoe ik in het leven sta. Rug recht, borst vooruit, haren in de wind. Ik laat de angst niet regeren. Op een of andere manier hoort deze foto niet thuis in mijn eigen huis, vandaar dat ik hem weg doe.

Deze foto, die met mijn vader is mee gereisd vanaf mijn ouderlijk huis naar zijn appartement is vanaf vandaag bij opbod te koop. Ik lever er een zelfportret van mijn vader en mij samen bij. Dit zelfportret heb ik vijf jaar geleden gemaakt toen hij 90 jaar werd. Hij bedacht de titel: ‘Veilige haven’. Ik noemde het: ‘Still life’. Afmeting 13 x 18 cm. Gesigneerd door mijn vader en mij. Want hij heeft me altijd gesteund en doet dit nog.

Het startbedrag voor deze twee foto’s samen is € 115,00 inclusief btw en verzending binnen Nederland. Wie wil, wie biedt? Dit kan tot vrijdagavond 17 augustus 2018.

Stuur me een pm of mail naar info@lilithlove.eu

 

608, 2018

Een open boek in woord en beeld

augustus 6th, 2018|1 Comment

Inmiddels ben ik begonnen aan mijn twaalfde dagboek sinds vorig jaar augustus toen ik dit project in bad bedacht.
Heb je belangstelling voor een dagboek waarvan slechts één exemplaar verschijnt?
In dit dagboek al mijn nieuw werk en meer dat ik die bewuste maand produceer. Ca. 75 foto’s/zelfportretten met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. In totaal ca. 180 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel kost het? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum maandloon. Ik werk zo naar het salaris van Jan Modaal toe. Elk dagboek is sowieso een uniek handgeschreven exemplaar en je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand.

Het augustusdagboek kost € 2.350,00 inc btw.

Mail me voor meer details: info@lilithlove.eu

108, 2018

VERKOCHT! – Verzending zonder verzendkosten deze week

augustus 1st, 2018|0 Comments

Skinny Dipping’, mijn gehavend boek met extra verhaal werd verkocht voor € 130,00. Dit is een voorbeeld van hoe ik vaak van iets negatiefs iets positiefs probeer te maken. Soms lukt het, soms niet.
Maar… ik schreef: “Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten. ‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor iedereen toegankelijk zijn.”
Doordat de prijs voor dit beschadigd boek hoger werd dan voorzien was het niet meer voor iedereen toegankelijk. Een nieuwe ongehavende versie van ‘Skinny Dipping – explicit content’ is echter te koop voor € 49,50. Normaal gesproken bedragen de verzendkosten binnen Nederland € 10,00 (het boek past niet in de brievenbus, vandaar). Deze week neem ik de verzendkosten voor mijn rekening.
Greep je net mis bij de veiling van het gehavende boek, schroom niet een brandnieuw exemplaar bij me te bestellen. Ik stuur het gesigneerde boek zo snel mogelijk naar je toe. En weet je, je krijgt er deze week gratis een set postkaarten (5 stuks) bij.
Dank voor jullie enthousiasme bij de ‘veiling’. Het was een bijzondere ervaring.

3007, 2018

GRATIS! (Nou ja bijna, slechts 15 euro verzendkosten)

juli 30th, 2018|8 Comments

Dit boek ‘Skinny dipping’ (preview ) is een boek met een verhaal. Dat is meestal zo bij boeken. Dit boek heeft een extra verhaal. Het heeft gereisd langs galerieën in Knokke. Het boek en ik kregen te horen: Uw werk is prachtig, erg goed, maar:
• Het is niet kuis genoeg voor België (ik heb ook heel kuis werk hoor, bijna saai zo kuis)
• Fotografie is lastig verkoopbaar in Knokke behalve werk van Marc Lagrange (ehm, ja maar die hoeft niet meer naar Lidl)
• De galeriehouder moet affiniteit met het werk hebben (een relatie kan groeien, geef ons een kans)
• Het is te expliciet (terwijl dit werd gezegd bekeek ik in de betreffende galerie werk van Kamagurka voor wie geen taboe veilig is)
• Het bevat te veel foto’s (zie je wel dat ik te dik ben!)
Ik klemde het verguisde en beduimelde boek in mijn zweterige armen en nam het mee naar huis. Tijdens de rit van de Belgische kust naar Nederland lag het in de kofferbak. Toen ik thuis aangekomen de klep opende viel het op straat. Daardoor kwam de rug ietwat los te zitten.
‘Daar hoor ik thuis’, sprak het boek tot mij. Inderdaad, dacht ik, kunst moet voor iedereen toegankelijk zijn. Vandaar dat ik dit boek te koop aanbied tegen louter verzendkosten (ca. 15 euro in Nederland). Mocht je meer willen betalen, voel je vrij!
Het extra verhaal schrijf ik met de hand erin. En wie weet doe ik er nog een setje postkaarten bij. Inschrijven en bieden kan tot woensdag 1 augustus a.s. De hoogste bieder ontvangt dit unieke gehavende boek zo snel mogelijk.
Wie maakt me los? Mail naar info@lilithlove.eu of stuur een pm.
Dank bij voorbaat.

Lilith


407, 2018

‘Fotograaf Henriëtte van Gasteren / Lilith verkoopt haar leven maand per maand’

juli 4th, 2018|0 Comments

‘Fotograaf Henriëtte van Gasteren / Lilith verkoopt haar leven maand per maand’
Reuver, Nederland: De Nederlandse fotograaf  Henriëtte van Gasteren (kunstenaarsnaam Lilith), die sinds 2006 indruk maakt met haar zelfportretten, waarbij ze haar eigen leven en de wereld rondom zich poogt te verzoenen in sprekende en intense beelden, pakt uit met een uniek ‘dagboek’-project. 

Foto’s kopen van een fotograaf die je bewondert, dat is altijd al iets heel bijzonders geweest. Maar met de dagboeken van Lilith kan een verzamelaar of een fotoliefhebber een stap verder gaan, en iets unieks in huis halen. En er hoeven niet eens gaten in de muur te worden geboord! 

Geen dag gaat voorbij of Lilith – echte naam Henriëtte van Gasteren, geb. 09-09-1964 Sevenum, Nederland – is bezig met het dagboek. Ze maakt selfies, zelfportretten en schrijft er met de hand teksten bij – haar belevenissen, emoties en gedachten in woord in beeld. Foto’s maakt ze zowel met haar Lumia telefoon als met haar vertrouwde Nikon camera. De opdrachtgever krijgt het enige exemplaar van het dagboek. De foto’s (13×18 cm) worden vanzelfsprekend afgedrukt op kwaliteitsvol papier; elk dagboek telt ongeveer 180 pagina’s en wordt uiteraard gesigneerd. 

Een kunstenaar moet kunnen leven van zijn/haar kunst en daarom hanteert Lilith met een knipoog een prijs die een maandloon symboliseert, maar daar heb je dus wel iets voor dat niemand anders heeft. Het eerste dagboek maakte ze voor een minimum maandloon van 1.565,00 euro, maar de prijs wordt geregeld opgetrokken. Zo zijn ondertussen de maanden juli/augustus 2018 beschikbaar voor  2.350,00 euro elk. 

“Ik werk zo naar het salaris van Jan Modaal toe. Elk dagboek is sowieso een uniek exemplaar, heel veel foto’s worden nergens anders gepubliceerd en dat maakt er iets exclusief van. En je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand, dat is toch wel fijn?” zegt Lilith.

Publicaties en collecties:

Lilith publiceerde onder meer de boeken ‘A House Is Not A Home’ en ‘Skinny Dipping’ en werk van haar hand werd aangekocht door onder meer museum Ikob, Eupen (B), museum van Bommel van Dam, Venlo (Nl), Limburgs Museum, Venlo (Nl), gemeentemuseum Jacob van Horne, Weert (Nl), CODA Museum, Apeldoorn (Nl), Zuyderland Ziekenhuis, Heerlen (Nl), Torch Galerie, Amsterdam (Nl), Eduard Planting Galerie, Amsterdam (Nl), Galerie Mi, Bilthoven (Nl), Generali verzekeringsmaatschappij, Diemen (Nl), Galerie vorn und oben, Eupen (B).

Wie geïnteresseerd is in het dagboek van Lilith voor  juli, augustus 2018 of een latere maand, kan contact opnemen via info@lilithlove.eu – meer informatie op haar website www.lilithlove.eu en www.facebook.com/lilith.love

2606, 2018

This is a man’s world… – See all this

juni 26th, 2018|1 Comment

Mijn zelfportret behoort tot 20 geselecteerde inzendingen van meer dan 600 kunstenaars. Klik hier
‘This is a Man’s World’ sang James Brown. What does that mean for women? For the summer issue of See All This, iMAE, the Master ‘Artist Educator’ of ArtEZ, and Ello, the online platform for creative soules, joined forces. On Ello an ‘Artists Invite’ was sent out: female artists could send in their work the past few months. No less than 600 artists submitted their work. Twenty artists were selected for this online blog from which 10 are also included in the summer issue of See All This magazine. Students of the Master ‘Artist Educator’ wrote personal notes to each selected artist:
 
En dit zegt Eibert over mijn zelfportret ‘Butcher’ : ‘Your use of a woman as a commodity to be butchered and sold is a powerful statement, and a interesting reflection on society. You are creating a narrative by selling the woman as a product to be used and disregarded and the position she should have. Not just the problem of today but a possible solution for tomorrow.’

2106, 2018

Weg met de verplichte nepkus

juni 21st, 2018|1 Comment

Sociaal wenselijk verplicht lichaamscontact. Man, man, wat heb ik daar moeite mee. In mijn jeugd werd niet zo heel veel gekust. Ik hing liever even bij mijn vader of moeder om de hals, mijn hoofd op hun schouder. Aan mijn moeder heb ik wel gevraagd of ze een andere bh wilde aanschaffen. De puntige cups prikten in mijn lijf (jaren ‘60/’70). Ik werd geacht oma te kussen die lief was maar óók prikte. Met name haar bovenlip en kin. Dat vond ik vies. Ze zat bijna altijd in dezelfde stoel na een uit de hand gelopen lobotomie. Ik zie haar zo voor me. Een goed mens. Toch wilde ik haar niet kussen.

Op internet zocht en vond ik allerlei informatie over ‘social kissing’. Bijvoorbeeld dat het begroetingsritueel aan plaats, stand en tijd is gebonden en telkens verandert. Waar ik vandaan kom wordt doorgaans driemaal gezoend, áls er wordt gezoend. In ‘Holland’  – zoals wij Limburgers een groot gebied boven de Moerdijk plegen te noemen – deelt men vaak slechts twee kussen uit, soms een. De ene keer wordt daarbij de hand uitgestoken, de andere keer pakt men elkaar bij de schouders vast. In enkele gevallen botst men met de neuzen tegen elkaar, want de een wil één, twee keer en de ander drie keer of de een begint links en de ander rechts.  Wat die handdruk betreft valt er ook heel wat te filosoferen. Een slappe, stevige, dubbele, holle, klamme, vingertoppige… Wat is de betekenis daarvan? Het schijnt dat handdrukken eveneens gebonden zijn aan landen, tijden, rangen en standen. Maar dat komt later wel een keer aan de orde.

Lichamelijke integriteit. Ik wil zelf beslissen wat met mijn lichaam gebeurt. Ik wil me niet verplicht voelen iemand te kussen. Zo ben ik niet opgevoed. Extra vervelend is bovendien dat vaak (onjuiste) conclusies worden verbonden aan dit sociaal wenselijk verplicht lichaamscontact. Er zijn dagen waarop ik weiger sociaal te kussen, bijvoorbeeld na een broodje tonijn met rode ui of nadat ik de liefde heb bedreven en mijn aura misschien nog na-smeult. Of als ik niet lekker in mijn vel zit en geen behoefte heb aan lichamelijk contact. Het hoeft niet aan de ander te liggen. Dat kan natuurlijk in sommige gevallen wél een reden zijn, dat ik iemand niet mag of dat ik op mijn hoede ben, maar ik neem de volledige verantwoordelijkheid op me: ik wil me niet verplicht voelen iemand te kussen. Ik houd niet van dwang.

Ohoh, de handkus waarbij volgens de etiquette de lippen de hand niet mogen raken. Ik ril ervan, want meestal lebbert men de hand wél af. En dan is er nog de man die werkte voor een subsidieverstrekker. Ik probeerde subsidie te genereren voor een goed doel. Eerst kuste hij me bij begroeting op beide wangen, vervolgens wilde hij zijn lebberlippen op mijn mond drukken. Wat doe ik dan? Laat ik dit gebeuren? Weet je wel, met de subsidie voor het goede doel in mijn achterhoofd? Ik weigerde nadat hij me de eerste keer ermee had overrompeld. Desondanks werd later in zijn werkomgeving geïnsinueerd dat ik met hem naar bed was geweest. Hondsirritant. Misschien heeft hij dit gerucht zelf verspreid na mijn weigering, wie zal het zeggen?

En dan nog mensen met smetvrees. Ik heb met hen te doen, fobieën kunnen het leven tot een hel maken. Alle begrip mijnerzijds. Ze gedragen zich er echter vaak egoïstisch door. Bijvoorbeeld wanneer ze hun bos haar naar je toekeren, omdat ze vrezen voor lippen op hun wang en jijzelf daardoor in een kapsel hapt. Een mens hoeft geen smetvrees te hebben om dat vies te vinden.

Daarom heb ik me een tijd geleden voorgenomen alleen nog te zoenen als ik dit zelf wil en niet meer omdat men dit van mij verwacht. En natuurlijk alleen als het ‘slachtoffer’ gekust wil worden. Ik wil mezelf niet opdringen.

Gisteren liep ik door mijn woonplaats en kwam allerlei mensen tegen die ik lange tijd niet had gezien. Een voormalige buurvrouw bijvoorbeeld. Ik heb haar stevig omhelsd. Ik was helemaal hyper door het weldadig bad van Limburgse liefde waarin ik werd ondergedompeld. Ik voelde me geliefd. Toch voelde ik niet de behoefte iedereen te kussen. Zelfs toen niet.

Wees niet zo ijdel te denken dat het om jou gaat als ik je niet kus. Nee, je bent slechts een van de velen die ik niet (meer) kus. Voel je beledigd noch gekwetst. En tot degenen die mij eigenlijk niet willen zoenen zeg ik: ‘Doe het alstublieft niet’. Ik vind het namelijk ontzettend vervelend onoprechte kussen in ontvangst te nemen. Kwel jezelf en mij niet. Voel je vrij voor jezelf te kiezen en jouw lichamelijke integriteit te bewaken. Dat is jouw goed recht en dat ben je bovendien aan jezelf verplicht. Weg met de verplichte nepkus.

 


1906, 2018

Mijn dagboeken – ga ik te ver?

juni 19th, 2018|2 Comments

Zoals jullie waarschijnlijk weten maak ik sinds september vorig jaar elke maand een dagboek. Ik verkoop mijn leven per maand. Een opdrachtgever kan dit uniek exemplaar van me kopen en me daarmee tevens ondersteunen in mijn levensonderhoud. Het eerste boek vervaardigde ik tegen minimum maandloon. Beetje bij beetje werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe door elk volgend dagboek iets duurder te maken.

Tijdens een wandeling met een vriendin hadden we het over fotografie. En over het verval van lijf en leden. Ik wil dit proces laten zien. Ze had het over Erwin Olaf die ooit dikke en oude mensen in beeld bracht en opperde de vraag waarvoor dit nodig was. Ze refereerde tevens aan mijn werk.
Waarom is het nodig mijn innerlijk en uiterlijk bloot te geven? Wat heb ik eraan? Lastige vragen terwijl voor mij het antwoord eigenlijk heel simpel is. Ik wil dit doen omdat ik een verhalenverteller ben. Omdat ik een geschiedschrijver ben. Omdat ik de drang heb te delen en een hand uit te steken om te laten weten dat je niet alleen bent. Omdat ik een mens onder de mensen ben.

Ik voel de drang van binnenuit.

Wat hebben anderen eraan? Die vraag kunnen anderen beter beantwoorden. Ik denk dat de waarheid ergens ligt tussen ‘helemaal niks’ en ‘veel’. Wat voor de een geldt hoeft voor de ander niet op te gaan.
Mijn vriendin heeft er dus helemaal niets aan. Ze hoeft niet te zien hoe een ander mens leeft. Hoe het lichaam van een ander verandert. Ze hoeft niet te lezen hoe de geest telkens elastisch moet blijven. Hoe een mens soms worstelt. Ze rilt van sommige van mijn zelfportretten. Ze vindt ze ‘bah’. Misschien zelfs wel van het merendeel van mijn foto’s.

Daardoor rees bij mij de vraag: Ga ik te ver? Voor mezelf vind ik dat ik niet te ver ga. Mijn kinderen ondervinden wat mijn werk betreft tot dusver nergens hinder van, dus die geven me ook alle vrijheid. Toch is zo’n dagboek op sommige momenten erg lastig. De nieuwe privacywet voelde ik al voordat die bestond. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn in woord en beeld en bewaak daarbij de privacy van anderen. Laatst frustreerde me dit zo dat ik alleen nog een dagboek moet louter zwarte bladzijden wou maken. Wat heb ik eraan als ik telkens moet koorddansen wanneer ik de waarheid wil laten zien? Ik wil open en eerlijk kunnen zijn. Ik wil vrij zijn.

Kortom, als je een dagboek van me wilt kopen (bijvoorbeeld juni of juli 2018 elk voor € 2.350,– inc btw) dan kun je het beste snel zijn. Voor je het weet kap ik ermee. Dan blijf ik ze wel nog maken. Voor mezelf. Of toch voor anderen, maar dan krijgen ze ze pas na mijn dood. Mail voor meer info naar: info@lilithlove.eu


106, 2018

Agape is meer dan liefde

juni 1st, 2018|2 Comments

Ik fotografeer omdat ik soms geen woorden kan vinden voor wat ik voel of zie. Beeldtaal en lichaamstaal liggen me doorgaans beter dan het geschreven woord. Sommige momenten zijn te fragiel, te teder om in woorden te vangen.

Afgelopen week ontmoetten mijn 95-jarige vader en mijn 95-jarige schoonmoeder elkaar voor het eerst. Schoonmoeder had daarvoor samen met ons een autoreis van twee uur ondernomen. Mijn vader komt zijn appartement niet meer uit. Hij is afgelopen jaar in een rolstoel beland, hetgeen het voor hem ingewikkeld maakt om op stap te gaan. En hij voelt de behoefte niet. Hij is content in zijn eigen huis met zijn eigen gedachten. Soms in het zonnetje voor de deur.

Ik zat erbij, luisterde naar hun wijze woorden en had alles wel willen filmen zodat niets van dit kostbaars verloren zou gaan. Van de andere kant vind ik het niet nodig alles vast te leggen. Het kan ook heel fijn zijn ervaringen in het hart te bewaren.

Er hing iets bijzonders in de lucht. Ik kan de juiste woorden niet vinden om het te omschrijven. Het was een allesomvattend gevoel. Volgens mij is datgene wat ik voelde dát waar het in ons mensenleven om draait.

Mijn vader is vierentwintig jaar weduwnaar. Mijn schoonmoeder is sinds vijf weken weduwe. Mijn vader zei: ‘Het slijt nooit en het slijt wel.’ Een contradictie maar volgens mij beide o zo waar. Ze knikte instemmend.

Hij zei ook: ‘Mijn deur staat altijd open voor mensen die een praatje willen maken, maar ze komen niet meer.’

Er zijn weinig leeftijdgenoten nog in leven. Steeds minder mensen lopen binnen, maar vandaag was er dus wél eentje op bezoek.

Mijn tante die iets jonger is dan hen beiden kwam ook nog langs. Met z’n drieën hebben ze gelachen. De een is geestelijk leniger dan de ander die vervolgens fysiek fitter is. Maar dat gaf niet. Er was verbondenheid, ondanks gehoorapparaten, rollators enzovoorts (of juist dankzij?). Die verbondenheid was zelfs in stiltemomenten bijna tastbaar.

Toen ik dit aan een vriend probeerde uit te leggen reikte hij me het woord ‘agape’ aan.

Wikipedia: Agape (Grieks: ἀγάπη) is een Grieks woord, dat in het Nederlands vaak vertaald wordt met ‘liefde‘. Dit wordt vaak gezien als een verarming van het woord in zijn volledige betekenis. Met a’ga·pe wordt een door beginselen geleide of beheerste liefde bedoeld. Ze kan al dan niet genegenheid en warme gevoelens inhouden. Deze liefde richt zich op de behoeften van de ander, zoekt wat het beste voor de ander is en laat de ander de vrije keus om die liefde te beantwoorden of niet.

Zie je, zelfs het woord ‘liefde’  dekt de lading niet. Het was nog zoveel meer en dat voelde ik. Wat een rijkdom dat ik dit heb mogen ervaren.


2905, 2018

Aan wie mag ik mijn zielenroerselen een maand lang toevertrouwen?

mei 29th, 2018|0 Comments

Juni nadert met rasse schreden.

Voor wie mag ik mijn junidagboek maken? Ik maak dan een uniek dagboek voor je. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies, foto’s en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 180 pagina’s (ca. 80 fotoafdrukken, waaronder ook collages). Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik in september 2017 tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw.  Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het junidagboek kost euro 2.350,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van juni 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu
Elk dagboek is sowieso een uniek exemplaar, heel veel foto’s worden nergens anders gepubliceerd en dat maakt er iets exclusief van. En je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand, dat is toch wel fijn?


1904, 2018

Wel/niet op een kleedje in de zon

april 19th, 2018|0 Comments

Met twee van mijn drie kinderen op een kleedje in de zon

Misschien denken jullie dat ik nog steeds op een kleedje in de zon lig? Niets is minder waar. Ik ben hard aan het werk aan mijn aprildagboek waarvoor ik nog geen opdrachtgever heb gevonden. Desalniettemin ben ik zeer geïnspireerd. Wil je delen in mijn zielenroerselen in de vorm van woord en beeld? Mail me dan gerust: info@lilithlove.eu Het aprildagboek kost € 2.250,– inc. btw. Ik zou mijn dagboek ‘In bed met Lilith’ kunnen noemen, maar dat vind ik weinig origineel. Het geeft wel aan hoe dicht ik een opdrachtgever op mijn huid laat komen. Ik maak een uniek dagboek bestaande uit zelfportretten, selfies en teksten. Bedenk dat je iets unieks van me koopt, dat de tand des tijds zeker zal doorstaan en steeds exclusiever wordt. Maar bedenk ook dat je een hardwerkende kunstenaar helpt in zijn levensonderhoud te voorzien.

Met een druk op de knop ‘make my day’ hieronder kun je me financieel steunen met een bedrag naar keuze.

 

1304, 2018

Boeksignering

april 13th, 2018|0 Comments

 
Ik breng mijn boeken mee naar de opening op 15 april bij Grand Cafe Staccato in Tegelen (vanaf 15.00 uur).
Ze zijn te koop. Ik kan ze voor je signeren. Alleen contante betaling mogelijk.
Skinny Dipping € 50,00
 
Ben je verhinderd om te komen en wil je me toch een (beetje) steunen in de kosten verbonden aan deze expositie druk dan op de donatebutton hieronder om via paypal een donatie te doen.

1004, 2018

‘Appeltje, eitje… knor’

april 10th, 2018|0 Comments

Zondag 15 april om 15.00 u opent mijn expo ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ bij Grand Cafe Staccato​ in Tegelen. Iedereen is van harte welkom. Zelf ben ik die dag natuurlijk aanwezig. Mocht je een gesigneerd boek willen kopen dan kan dat (pinnen niet mogelijk). De foto’s blijven te zien tot ca. begin juli 2018.

waiting-on-the-bus

Waiting on the bus, 2010 (self-portrait)

Vraag: Vanaf 15 april exposeer je bij Grand café Staccato in Tegelen. Veel mensen zullen zich afvragen waarom juist daar?
Lilith: Vind je dat vreemd omdat je grotere exposities van me gewend bent in musea en galerieën wereldwijd? Dat kan ik me voorstellen. In 2009 hield ik mijn eerste expositie van zelfportretten bij Staccato. Ik twijfelde of ik het zou doen toen ik ervoor werd gevraagd. Museum van Bommel van Dam (Venlo) kwam net in die tijd in aanraking met mijn werk en heeft deze expositie gesteund. Dat voelde goed. Uit nostalgische overwegingen en loyaliteit naar Theo Anema –eigenaar- exposeer ik nu weer daar. Mensen die goed voor me zijn (geweest) vergeet ik niet, dus toen hij me vroeg zei ik opnieuw: ‘Ja.’ Wat ik heel belangrijk vind is dat kunst benaderbaar moet zijn. Sommige mensen vinden de drempel van museum of galerie te hoog. Daarom exposeer ik vaker in openbare ruimten.

Vraag: Wat bedoel je met de titel: ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.’
Lilith: Klinkt als een kinderspelletje, of niet? (Ze lacht.) De titel die ik in eerste instantie in mijn hoofd had is: ‘Appeltje, eitje… knor’.

Vraag: Leg uit!
Lilith: Iedereen kijkt vanuit zijn eigen beleving en dus met zijn eigen achtergrond naar kunst. Kinderen kijken meestal onbevangen naar mijn werk. Ze moeten er vaak om lachen. Op de zelfportretten die nu al ruim een week bij Staccato buiten hangen sta ik natuurlijk zelf. Op de ene met appels (voor mijn kruis), op de andere met gebakken eieren (op mijn borsten) en op de derde met een varkenshoofd (naast me op tafel). Oftewel: Appeltje, eitje… knor’. Iedereen ziet wat die wil zien. En dat is wat Theo en ik met deze tentoonstelling beogen. We willen graag meer diepgang in kroegpraat brengen. Door mensen met mijn kunst te confronteren – terwijl ze er misschien niet op voorbereid zijn – krijg je ineens andere gesprekken. De een kijkt naar mijn lichaam, naar die ene blote tepel, maar de ander ziet misschien het varkenshoofd en legt de link tussen dieren- en mensenvlees en vraagt zich af wat ik daarmee bedoel. Er zullen ongetwijfeld voor- en tegenstanders van mijn werk zijn, waardoor heel interessante gesprekken kunnen ontstaan. Althans, dat hopen we.

Vraag: Welk soort reacties krijg je op jouw foto’s?
Ik heb al vaker de grap gehoord: ‘Dat heeft niet veel om het lijf’, waarbij ze dus verwijzen naar mijn blote lichaam, maar weet je dat ik op meer van mijn zelfportretten mét kleding dan zonder kleding sta afgebeeld? Dus die opmerking zegt wat mij betreft alles over degene die hem maakt, de beschouwer. Over zijn remmingen, over zijn openheid enzovoorts. In mijn zelfportretten zit niet alleen humor waar men het regelmatig over heeft, maar vaak slechts een suggestie van bloot en dat is mijn spel met de kijker. Ik wil provoceren, prikkelen, en zodoende proberen mensen te laten nadenken over zaken die vanzelfsprekend lijken, maar die het vaak niet zijn. Ik vind dat kunst iets moet losmaken bij mensen en daarvoor mag het best schuren.

Maarre…. ik krijg veel lof, voornamelijk van vrouwen, terwijl vaak wordt gedacht dat ik met mijn zelfportretten een mannelijke doelgroep in het hoofd heb. Niets is minder waar. Ik werk vanuit mijn vrouwelijkheid, want ik ben nu eenmaal een vrouw. Veel vrouwen bewonderen mij om mijn moed. Dat schrijven ze naar mij. Ze zouden zelf ook wel een statement willen maken, maar durven dat niet en zijn dus blij dat een collega-vrouw dit voor hen doet. Zelf zie ik het niet als een kwestie van moed. Ik doe gewoon mijn ding, in mijn eentje, niemand die zegt wat ik moet doen, niemand die toekijkt. Ik heb alle vrijheid.

Vraag: Dus je werkt alleen. Is dat moeilijk?
Lilith: In het begin werd ik boos als men veronderstelde dat ik mijn zelfportretten niet zelf had gemaakt. Dat ik hulp gehad zou hebben. Later heb ik dat in mijn hoofd weten om te draaien, waardoor de uitgesproken twijfel eigenlijk een heel groot compliment werd. Mensen vonden mijn foto’s zó goed dat ze zich niet konden voorstellen dat ik alles alleen deed. Idee, achtergrond, attributen, licht, make-up, styling…. alles doe ik zelf tot en met de druk op de knop van de afstandsbediening. Het zouden voor mij geen zelfportretten zijn als iemand anders dan ikzelf de camera bediende.

Vraag: Zou je met een model eenzelfde resultaat kunnen bereiken?
Ik schreef afgelopen week een blog op mijn website met de titel ‘Voor mij geen Hashtag-MeToo. Ik ben vrij.’ Voor mij is het essentieel dat ik zelf de regie heb, dat ikzelf op de foto sta want ik vertel mijn levensverhaal. Mijn zelfportretten zijn mijn dagboek. Ik zou niet weten hoe ik mijn emoties aan een model zou kunnen overbrengen waardoor ze kan uitdrukken wat ik bedoel.  Ik heb van alles meegemaakt in dit leven. Misbruik. Op diverse manieren. Zeer ernstig zelfs. Ik ben geen weerloos slachtoffer, want mijn fotografie is mijn antwoord, mijn revanche. Als een fotograaf zou voorstellen: ‘Zeg, ga eens liggen op tafel met een varkenskop naast je,’ dan zou ik hem de middelvinger geven. Nu ik alles in mijn eentje doe kruip ik ontelbare keren op en af de tafel om op het display van de camera te controleren wat ik heb gedaan. Voor mezelf span ik mijn kuiten extra aan, zodat ik daarna twee dagen lang met kramp rond loop. Voor mezelf druk ik mijn heupen iets meer omhoog. Voor mezelf leg ik mijn vingers verleidelijk net niet in mijn kruis. Ik ben een vrije geest in een vrij lichaam, ook al probeert men soms ongevraagd en ongewenst beslag op mij te leggen.

Voor mij geen hashtag-MeToo. Zelfportretten. Autonomie. Ik loop geen gevaar, want ik heb de regie over mijn leven en daardoor over mijn kunst. Ik ben vrij.


504, 2018

Extraordinair

april 5th, 2018|2 Comments

Interessant beeld schuilt vaak in een klein hoekje. Bij dagrestaurant ‘Het Oude Huys’ in Reuver bijvoorbeeld, nadat ik een heerlijke uitsmijter naar binnen had gewerkt en daarbij mijn lippenstift opgegeten. Mijn voorkeur gaat uit naar minimalistisch werken, roeien met de riemen die ik heb. Soms worden briljante ideeën uit armoe geboren, zoals indertijd mijn project zelfportretten in huizen van vreemden. En onlangs mijn dagboekproject, dat vanaf september 2017 t/m maart 2018 succesvol bleek te zijn. Voor april heb ik geen gegadigde gevonden. De prijs voor een uniek dagboek met zelfportretten, foto’s afm. 13×18 cm en handgeschreven teksten (ed. 1/1, ca. 185 bladzijden) bedraagt in april € 2.350,00. Mocht er geen opdrachtgever opduiken dan schrijf en fotografeer ik evengoed, maar misschien op een andere manier. Misschien schrijf ik over gebeurtenissen die zich niet hebben voorgedaan, zoals dat ik niet ben gestorven op 1 april 1996 terwijl de kans reëel was dat ik die dag zou overlijden, dat ik geen korting heb gegeven op de dagboekprijs, dat er geen 5 cent op straat lag waardoor ik niet heb gebogen om deze op te rapen (daags erna wel, miraculeus!), dat mijn dochter niet mee uit kon gaan eten met Pasen wat me zeer veel verdriet deed. Waarbij de foto’s laten zien wat ik juist wél heb gedaan die dag.
Maar misschien maak ik ook wel weer een normaal dagboek, alhoewel… wat is normaal? Mijn zelfportretten zijn allesbehalve normaal, ze zijn extraordinair.

Mocht je belangstelling hebben dan meld je gerust via info@lilithlove.eu


404, 2018

Voor mij geen hashtag-MeToo. Ik ben vrij.

april 4th, 2018|4 Comments

Heb je dat ook wel eens, dat je met een onbestemd gevoel ontwaakt? Wat is het dat je voelt: verdriet, boosheid, beide…? En dat er dan ineens allerlei woedende gedachten in je hoofd opkomen. Ik wil de vingers breken van de verkrachter die toevallig ook pianist is. Ik wens de vader die niet voor zijn kinderen zorgt ernstige teelbalkanker toe. Ik hoop dat mijn werkgever serieuze huwelijksproblemen heeft gekregen. Hij liet op mijn hulpverzoek na mijn scheiding ondanks zijn belofte niets meer van zich horen toen ik na 21 jaar trouwe dienst één keer mijn stem tegen hem verhief en zei: ‘Nee, nu luistert u eens naar mij.’ Ik wil zuur gooien in het gezicht van de verkrachter met dikke lippen die heel erg ijdel is. Ik hoop dat de vrouw van de fotograaf die me aanrandde nooit van hem is gescheiden maar hem een seksloos leven in de hel heeft bezorgd. Ik wens dat de regisseur die zich in mijn gezelschap Harvey Weinstein waande nergens meer aan de bak komt en zijn huis kwijt raakt.

Zoiets dus. Niet erg fraai misschien. Maar ik geef toe dat ik zo wel eens wakker word. En wat doe ik dan? Ik doe de dingen die ik die dag op de agenda heb staan. Ik reis van Holland naar Limburg de zon tegemoet. Klets in mijn woonplaats – waar de grond nog steeds warmer onder mijn voeten aanvoelt dan het gladde ‘Hollandse’ ijs – met de slager en zijn vrouw. Loop een gitarist tegen het lijf en deel kort de laatste stand in wel en wee. Maak een praatje met de eigenaresse van het dagrestaurant. Laat me drie afscheidskussen geven door de 78-jarige tuinman (die er uitziet alsof hij begin 60 is) terwijl hij zijn handen liefdevol op mijn wangen legt. Ga bij de lijstenmakers langs die zoveel meer voor me betekenen dan alleen vaardigheden op hun vakgebied. Ren binnen bij mijn vriendin van 83 jaar en neem dankbaar haar kruiden in ontvangst (salie!). Ik kijk mensen in hun ogen terwijl ik met hen praat en ervaar helende goedheid. Heilzaam tegenwicht.

Vanzelfsprekend ga ik langs bij mijn vader. Tijdens het laatste gesprek werd gezegd dat mensen tot hun 40e op hun best zijn. Mijn lief vroeg hem of er na z’n 80e (tweemaal 40: een keer op en een keer af) weer stijgende lijn in zat. Mijn vader zei: ‘Ja.’ Want hij had vanaf toen meer tijd gekregen om na te denken over het grote geheel, doordat hij zich minder druk hoefde te maken om dagelijkse beslommeringen. Ik laaf me aan mijn vaders wijsheid.

‘Black Friday’

En wat doe ik nog meer? Ik maak een zelfportret en leg al mijn emoties daarin. In mijn woonkamer valt mijn oog op ‘Black Friday’ waarop het lijkt of ik mijn tong uitsteek terwijl er sperma van afdruipt. Ik vermoed dat sommigen zo ijdel zijn dat ze fantaseren dat het hun sperma is. Maar zal ik je kennis eens opfrissen? Het is shampoo. Erg smerig als je het achter in je strot krijgt, bijna net zo smerig als sperma dat daar niet terecht hoort te komen. Het voordeel van shampoo is echter dat als het wordt gemasseerd het gaat schuimen en daardoor in mijn beleving tot schuim der aarde verwordt. Het schuim dat je makkelijk door een afvoerputje weg kunt spoelen, waarmee tegelijkertijd mijn woede jegens anderen (tijdelijk) afvloeit. Fotografie werkt helend. Zeker in mijn geval, want ik doe alles zelf. Ik heb niets met anderen te maken. Niemand die me commandeert of regisseert. In mijn leven geen hashtag-MeToo. Ik ben geen weerloos slachtoffer, want mijn fotografie is mijn antwoord, mijn revanche. Idee, make-up, licht, styling, decor, ALLES doe ik zelf. Ik druk op de knop, ik fotografeer mezelf, ik bepaal. Als een fotograaf zou voorstellen: ‘Zeg, ga eens liggen op tafel met een varkenskop naast je,’ dan zou ik hem de middelvinger geven. Mijn zelfportretten vertellen over mijn gevoelens, mijn leven, ze zijn mijn dagboek. Nu ik alles in mijn eentje doe kruip ik ontelbare keren op en af de tafel om op het display van de camera te controleren wat ik heb gedaan. Voor mezelf span ik mijn kuiten extra aan, zodat ik daarna twee dagen lang met kramp rond loop. Voor mezelf druk ik mijn heupen iets meer omhoog. Voor mezelf leg ik mijn vingers verleidelijk net niet in mijn kruis. Ik ben een vrije geest in een vrij lichaam, ook al probeert men soms ongevraagd en ongewenst beslag op mij te leggen.

Mijn vader die vanaf zijn 80e nóg meer wijsheid heeft vergaard zegt tegen mensen die hem aanspreken op mijn zelfportret ‘Banquet’ nadat het in de krant stond: ‘Ik weet wat mijn dochter daarmee bedoelt. Het gaat over de positie van de vrouw in de hedendaagse maatschappij.’ Die theorie heeft mijn vader zelf ontwikkeld en daarom ben ik heel trots op hem. Ik heb nooit mijn gedachten achter dit zelfportret met hem gedeeld want weet je, als ik een zelfportret maak dan denk ik daarover niet na. Mijn onderbewustzijn regisseert mij. Alle ervaringen die ik heb opgedaan sturen me in een bepaalde richting. Naderhand schreef ik deze tekst bij de varkenskopfoto: ‘Being flesh and blood doesn’t automatically imply being a piece of meat.’ Maar dat kwam dus later pas, toen ik bewust waarnam wat ik had gefotografeerd.

Mijn geest krijg je nooit te pakken, zelfs niet terwijl je met jouw walgelijk lijf mijn vlees probeert te verpletteren en te vernederen.

Voor mij geen hashtag-MeToo. Zelfportretten. Autonomie. Ik loop geen gevaar, want ik heb de regie over mijn leven en daardoor over mijn kunst. Ik ben vrij.

‘Banquet’

3103, 2018

Sunny Side Up

maart 31st, 2018|0 Comments

Geheel in stijl met Pasen is mijn zelfportret ‘Sunny Side Up’ nu al te zien langs de weg (Grotestraat 82) bij Grand Cafe Staccato in Tegelen. Zelfs als het café gesloten is. Mooie paasdagen gewenst! (Opening expo ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ zondag 15 april a.s. om 15.00 uur).


 

2903, 2018

Donatepagina

maart 29th, 2018|0 Comments

Kennen jullie mijn donatepagina al? Met één druk op de knop kun je via paypal een donatie doen (thee, wodka, pizza of meer) om mij als kunstenaar te steunen in mijn werk en dus automatisch in mijn levensonderhoud. Zodat ik je regelmatig kan blijven verrassen met mooie plaatjes en praatjes. https://www.lilithlove.eu/make-my-day/
Is paypal te ingewikkeld? Mijn bankrekeningnummer staat er ook bij. Veel dank!

 

2703, 2018

Dicht op mijn huid

maart 27th, 2018|0 Comments

Er is nog ruimte om in te schrijven voor mijn dagboeken van april en mei 2018. Sommige ‘opdrachtgevers’ vinden het een briljant idee en kopen er twee! Ik zou mijn dagboek ‘In bed met Lilith’ kunnen noemen, maar dat vind ik weinig origineel. Het geeft wel aan hoe dicht ik een opdrachtgever op mijn huid laat komen. Ik maak een uniek dagboek bestaande uit zelfportretten, selfies en teksten. Ik deel al mijn emoties in woord en beeld. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 185 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Inmiddels zijn de maanden september/oktober/november/december 2017 en januari/februari/maart 2018 vergeven. Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het aprildagboek kost euro 2.250,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van april 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu Als je nu al durft in te tekenen voor mei krijg je het voor dezelfde prijs € 2.250,– inc. 6% btw. Wacht niet te lang, want ze worden telkens een beetje duurder. Bedenk dat je iets unieks van me koopt, dat de tand des tijds zeker zal doorstaan en steeds exclusiever wordt. Maar bedenk ook dat je een hardwerkende kunstenaar helpt in zijn levensonderhoud te voorzien.


1603, 2018

Filatelisten opgelet!

maart 16th, 2018|0 Comments

Ik kan natuurlijk bijna oneindig blijven doorgaan met mijn zelfportretten op postzegels. Dit is voorlopig echter de laatste. ‘Bunny in the tub’. Ook leuk op een verjaardagskaart voor een jarig kindje. Die peuk in mijn mond valt bijna niet op  
Een vel van 10 postzegels (nr 1) met daarop mijn zelfportret ‘Bunny in the tub’: € 29,50 (inc. verzending binnen Nederland). Ik kan het aan de voor-/achterzijde signeren als je dat graag hebt. 
Vind dat je dat nog niet genoeg dan kun je dit vel postzegels complementeren met een originele door mij gesigneerde afdruk van ‘Bunny in the tub’ afm. 18×27 cm afgedrukt op mooi fotopapier voor een totaalbedrag van € 295,– (inc. verzending binnen Nederland).
Zo’n vel ziet ook goed uit in een lijstje aan de wand.
Mail naar: info@lilithlove.eu