Blog

/Blog
Blog 2017-07-05T16:10:56+00:00
106, 2018

Agape is meer dan liefde

juni 1st, 2018|2 Comments

Ik fotografeer omdat ik soms geen woorden kan vinden voor wat ik voel of zie. Beeldtaal en lichaamstaal liggen me doorgaans beter dan het geschreven woord. Sommige momenten zijn te fragiel, te teder om in woorden te vangen.

Afgelopen week ontmoetten mijn 95-jarige vader en mijn 95-jarige schoonmoeder elkaar voor het eerst. Schoonmoeder had daarvoor samen met ons een autoreis van twee uur ondernomen. Mijn vader komt zijn appartement niet meer uit. Hij is afgelopen jaar in een rolstoel beland, hetgeen het voor hem ingewikkeld maakt om op stap te gaan. En hij voelt de behoefte niet. Hij is content in zijn eigen huis met zijn eigen gedachten. Soms in het zonnetje voor de deur.

Ik zat erbij, luisterde naar hun wijze woorden en had alles wel willen filmen zodat niets van dit kostbaars verloren zou gaan. Van de andere kant vind ik het niet nodig alles vast te leggen. Het kan ook heel fijn zijn ervaringen in het hart te bewaren.

Er hing iets bijzonders in de lucht. Ik kan de juiste woorden niet vinden om het te omschrijven. Het was een allesomvattend gevoel. Volgens mij is datgene wat ik voelde dát waar het in ons mensenleven om draait.

Mijn vader is vierentwintig jaar weduwnaar. Mijn schoonmoeder is sinds vijf weken weduwe. Mijn vader zei: ‘Het slijt nooit en het slijt wel.’ Een contradictie maar volgens mij beide o zo waar. Ze knikte instemmend.

Hij zei ook: ‘Mijn deur staat altijd open voor mensen die een praatje willen maken, maar ze komen niet meer.’

Er zijn weinig leeftijdgenoten nog in leven. Steeds minder mensen lopen binnen, maar vandaag was er dus wél eentje op bezoek.

Mijn tante die iets jonger is dan hen beiden kwam ook nog langs. Met z’n drieën hebben ze gelachen. De een is geestelijk leniger dan de ander die vervolgens fysiek fitter is. Maar dat gaf niet. Er was verbondenheid, ondanks gehoorapparaten, rollators enzovoorts (of juist dankzij?). Die verbondenheid was zelfs in stiltemomenten bijna tastbaar.

Toen ik dit aan een vriend probeerde uit te leggen reikte hij me het woord ‘agape’ aan.

Wikipedia: Agape (Grieks: ἀγάπη) is een Grieks woord, dat in het Nederlands vaak vertaald wordt met ‘liefde‘. Dit wordt vaak gezien als een verarming van het woord in zijn volledige betekenis. Met a’ga·pe wordt een door beginselen geleide of beheerste liefde bedoeld. Ze kan al dan niet genegenheid en warme gevoelens inhouden. Deze liefde richt zich op de behoeften van de ander, zoekt wat het beste voor de ander is en laat de ander de vrije keus om die liefde te beantwoorden of niet.

Zie je, zelfs het woord ‘liefde’  dekt de lading niet. Het was nog zoveel meer en dat voelde ik. Wat een rijkdom dat ik dit heb mogen ervaren.


2905, 2018

Aan wie mag ik mijn zielenroerselen een maand lang toevertrouwen?

mei 29th, 2018|0 Comments

Juni nadert met rasse schreden.

Voor wie mag ik mijn junidagboek maken? Ik maak dan een uniek dagboek voor je. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies, foto’s en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 180 pagina’s (ca. 80 fotoafdrukken, waaronder ook collages). Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik in september 2017 tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw.  Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het junidagboek kost euro 2.350,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van juni 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu
Elk dagboek is sowieso een uniek exemplaar, heel veel foto’s worden nergens anders gepubliceerd en dat maakt er iets exclusief van. En je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand, dat is toch wel fijn?


1904, 2018

Wel/niet op een kleedje in de zon

april 19th, 2018|0 Comments

Met twee van mijn drie kinderen op een kleedje in de zon

Misschien denken jullie dat ik nog steeds op een kleedje in de zon lig? Niets is minder waar. Ik ben hard aan het werk aan mijn aprildagboek waarvoor ik nog geen opdrachtgever heb gevonden. Desalniettemin ben ik zeer geïnspireerd. Wil je delen in mijn zielenroerselen in de vorm van woord en beeld? Mail me dan gerust: info@lilithlove.eu Het aprildagboek kost € 2.250,– inc. btw. Ik zou mijn dagboek ‘In bed met Lilith’ kunnen noemen, maar dat vind ik weinig origineel. Het geeft wel aan hoe dicht ik een opdrachtgever op mijn huid laat komen. Ik maak een uniek dagboek bestaande uit zelfportretten, selfies en teksten. Bedenk dat je iets unieks van me koopt, dat de tand des tijds zeker zal doorstaan en steeds exclusiever wordt. Maar bedenk ook dat je een hardwerkende kunstenaar helpt in zijn levensonderhoud te voorzien.

Met een druk op de knop ‘make my day’ hieronder kun je me financieel steunen met een bedrag naar keuze.

 

1304, 2018

Boeksignering

april 13th, 2018|0 Comments

 
Ik breng mijn boeken mee naar de opening op 15 april bij Grand Cafe Staccato in Tegelen (vanaf 15.00 uur).
Ze zijn te koop. Ik kan ze voor je signeren. Alleen contante betaling mogelijk.
Skinny Dipping € 50,00
 
Ben je verhinderd om te komen en wil je me toch een (beetje) steunen in de kosten verbonden aan deze expositie druk dan op de donatebutton hieronder om via paypal een donatie te doen.

1004, 2018

‘Appeltje, eitje… knor’

april 10th, 2018|0 Comments

Zondag 15 april om 15.00 u opent mijn expo ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ bij Grand Cafe Staccato​ in Tegelen. Iedereen is van harte welkom. Zelf ben ik die dag natuurlijk aanwezig. Mocht je een gesigneerd boek willen kopen dan kan dat (pinnen niet mogelijk). De foto’s blijven te zien tot ca. begin juli 2018.

waiting-on-the-bus

Waiting on the bus, 2010 (self-portrait)

Vraag: Vanaf 15 april exposeer je bij Grand café Staccato in Tegelen. Veel mensen zullen zich afvragen waarom juist daar?
Lilith: Vind je dat vreemd omdat je grotere exposities van me gewend bent in musea en galerieën wereldwijd? Dat kan ik me voorstellen. In 2009 hield ik mijn eerste expositie van zelfportretten bij Staccato. Ik twijfelde of ik het zou doen toen ik ervoor werd gevraagd. Museum van Bommel van Dam (Venlo) kwam net in die tijd in aanraking met mijn werk en heeft deze expositie gesteund. Dat voelde goed. Uit nostalgische overwegingen en loyaliteit naar Theo Anema –eigenaar- exposeer ik nu weer daar. Mensen die goed voor me zijn (geweest) vergeet ik niet, dus toen hij me vroeg zei ik opnieuw: ‘Ja.’ Wat ik heel belangrijk vind is dat kunst benaderbaar moet zijn. Sommige mensen vinden de drempel van museum of galerie te hoog. Daarom exposeer ik vaker in openbare ruimten.

Vraag: Wat bedoel je met de titel: ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.’
Lilith: Klinkt als een kinderspelletje, of niet? (Ze lacht.) De titel die ik in eerste instantie in mijn hoofd had is: ‘Appeltje, eitje… knor’.

Vraag: Leg uit!
Lilith: Iedereen kijkt vanuit zijn eigen beleving en dus met zijn eigen achtergrond naar kunst. Kinderen kijken meestal onbevangen naar mijn werk. Ze moeten er vaak om lachen. Op de zelfportretten die nu al ruim een week bij Staccato buiten hangen sta ik natuurlijk zelf. Op de ene met appels (voor mijn kruis), op de andere met gebakken eieren (op mijn borsten) en op de derde met een varkenshoofd (naast me op tafel). Oftewel: Appeltje, eitje… knor’. Iedereen ziet wat die wil zien. En dat is wat Theo en ik met deze tentoonstelling beogen. We willen graag meer diepgang in kroegpraat brengen. Door mensen met mijn kunst te confronteren – terwijl ze er misschien niet op voorbereid zijn – krijg je ineens andere gesprekken. De een kijkt naar mijn lichaam, naar die ene blote tepel, maar de ander ziet misschien het varkenshoofd en legt de link tussen dieren- en mensenvlees en vraagt zich af wat ik daarmee bedoel. Er zullen ongetwijfeld voor- en tegenstanders van mijn werk zijn, waardoor heel interessante gesprekken kunnen ontstaan. Althans, dat hopen we.

Vraag: Welk soort reacties krijg je op jouw foto’s?
Ik heb al vaker de grap gehoord: ‘Dat heeft niet veel om het lijf’, waarbij ze dus verwijzen naar mijn blote lichaam, maar weet je dat ik op meer van mijn zelfportretten mét kleding dan zonder kleding sta afgebeeld? Dus die opmerking zegt wat mij betreft alles over degene die hem maakt, de beschouwer. Over zijn remmingen, over zijn openheid enzovoorts. In mijn zelfportretten zit niet alleen humor waar men het regelmatig over heeft, maar vaak slechts een suggestie van bloot en dat is mijn spel met de kijker. Ik wil provoceren, prikkelen, en zodoende proberen mensen te laten nadenken over zaken die vanzelfsprekend lijken, maar die het vaak niet zijn. Ik vind dat kunst iets moet losmaken bij mensen en daarvoor mag het best schuren.

Maarre…. ik krijg veel lof, voornamelijk van vrouwen, terwijl vaak wordt gedacht dat ik met mijn zelfportretten een mannelijke doelgroep in het hoofd heb. Niets is minder waar. Ik werk vanuit mijn vrouwelijkheid, want ik ben nu eenmaal een vrouw. Veel vrouwen bewonderen mij om mijn moed. Dat schrijven ze naar mij. Ze zouden zelf ook wel een statement willen maken, maar durven dat niet en zijn dus blij dat een collega-vrouw dit voor hen doet. Zelf zie ik het niet als een kwestie van moed. Ik doe gewoon mijn ding, in mijn eentje, niemand die zegt wat ik moet doen, niemand die toekijkt. Ik heb alle vrijheid.

Vraag: Dus je werkt alleen. Is dat moeilijk?
Lilith: In het begin werd ik boos als men veronderstelde dat ik mijn zelfportretten niet zelf had gemaakt. Dat ik hulp gehad zou hebben. Later heb ik dat in mijn hoofd weten om te draaien, waardoor de uitgesproken twijfel eigenlijk een heel groot compliment werd. Mensen vonden mijn foto’s zó goed dat ze zich niet konden voorstellen dat ik alles alleen deed. Idee, achtergrond, attributen, licht, make-up, styling…. alles doe ik zelf tot en met de druk op de knop van de afstandsbediening. Het zouden voor mij geen zelfportretten zijn als iemand anders dan ikzelf de camera bediende.

Vraag: Zou je met een model eenzelfde resultaat kunnen bereiken?
Ik schreef afgelopen week een blog op mijn website met de titel ‘Voor mij geen Hashtag-MeToo. Ik ben vrij.’ Voor mij is het essentieel dat ik zelf de regie heb, dat ikzelf op de foto sta want ik vertel mijn levensverhaal. Mijn zelfportretten zijn mijn dagboek. Ik zou niet weten hoe ik mijn emoties aan een model zou kunnen overbrengen waardoor ze kan uitdrukken wat ik bedoel.  Ik heb van alles meegemaakt in dit leven. Misbruik. Op diverse manieren. Zeer ernstig zelfs. Ik ben geen weerloos slachtoffer, want mijn fotografie is mijn antwoord, mijn revanche. Als een fotograaf zou voorstellen: ‘Zeg, ga eens liggen op tafel met een varkenskop naast je,’ dan zou ik hem de middelvinger geven. Nu ik alles in mijn eentje doe kruip ik ontelbare keren op en af de tafel om op het display van de camera te controleren wat ik heb gedaan. Voor mezelf span ik mijn kuiten extra aan, zodat ik daarna twee dagen lang met kramp rond loop. Voor mezelf druk ik mijn heupen iets meer omhoog. Voor mezelf leg ik mijn vingers verleidelijk net niet in mijn kruis. Ik ben een vrije geest in een vrij lichaam, ook al probeert men soms ongevraagd en ongewenst beslag op mij te leggen.

Voor mij geen hashtag-MeToo. Zelfportretten. Autonomie. Ik loop geen gevaar, want ik heb de regie over mijn leven en daardoor over mijn kunst. Ik ben vrij.


504, 2018

Extraordinair

april 5th, 2018|2 Comments

Interessant beeld schuilt vaak in een klein hoekje. Bij dagrestaurant ‘Het Oude Huys’ in Reuver bijvoorbeeld, nadat ik een heerlijke uitsmijter naar binnen had gewerkt en daarbij mijn lippenstift opgegeten. Mijn voorkeur gaat uit naar minimalistisch werken, roeien met de riemen die ik heb. Soms worden briljante ideeën uit armoe geboren, zoals indertijd mijn project zelfportretten in huizen van vreemden. En onlangs mijn dagboekproject, dat vanaf september 2017 t/m maart 2018 succesvol bleek te zijn. Voor april heb ik geen gegadigde gevonden. De prijs voor een uniek dagboek met zelfportretten, foto’s afm. 13×18 cm en handgeschreven teksten (ed. 1/1, ca. 185 bladzijden) bedraagt in april € 2.350,00. Mocht er geen opdrachtgever opduiken dan schrijf en fotografeer ik evengoed, maar misschien op een andere manier. Misschien schrijf ik over gebeurtenissen die zich niet hebben voorgedaan, zoals dat ik niet ben gestorven op 1 april 1996 terwijl de kans reëel was dat ik die dag zou overlijden, dat ik geen korting heb gegeven op de dagboekprijs, dat er geen 5 cent op straat lag waardoor ik niet heb gebogen om deze op te rapen (daags erna wel, miraculeus!), dat mijn dochter niet mee uit kon gaan eten met Pasen wat me zeer veel verdriet deed. Waarbij de foto’s laten zien wat ik juist wél heb gedaan die dag.
Maar misschien maak ik ook wel weer een normaal dagboek, alhoewel… wat is normaal? Mijn zelfportretten zijn allesbehalve normaal, ze zijn extraordinair.

Mocht je belangstelling hebben dan meld je gerust via info@lilithlove.eu


404, 2018

Voor mij geen hashtag-MeToo. Ik ben vrij.

april 4th, 2018|4 Comments

Heb je dat ook wel eens, dat je met een onbestemd gevoel ontwaakt? Wat is het dat je voelt: verdriet, boosheid, beide…? En dat er dan ineens allerlei woedende gedachten in je hoofd opkomen. Ik wil de vingers breken van de verkrachter die toevallig ook pianist is. Ik wens de vader die niet voor zijn kinderen zorgt ernstige teelbalkanker toe. Ik hoop dat mijn werkgever serieuze huwelijksproblemen heeft gekregen. Hij liet op mijn hulpverzoek na mijn scheiding ondanks zijn belofte niets meer van zich horen toen ik na 21 jaar trouwe dienst één keer mijn stem tegen hem verhief en zei: ‘Nee, nu luistert u eens naar mij.’ Ik wil zuur gooien in het gezicht van de verkrachter met dikke lippen die heel erg ijdel is. Ik hoop dat de vrouw van de fotograaf die me aanrandde nooit van hem is gescheiden maar hem een seksloos leven in de hel heeft bezorgd. Ik wens dat de regisseur die zich in mijn gezelschap Harvey Weinstein waande nergens meer aan de bak komt en zijn huis kwijt raakt.

Zoiets dus. Niet erg fraai misschien. Maar ik geef toe dat ik zo wel eens wakker word. En wat doe ik dan? Ik doe de dingen die ik die dag op de agenda heb staan. Ik reis van Holland naar Limburg de zon tegemoet. Klets in mijn woonplaats – waar de grond nog steeds warmer onder mijn voeten aanvoelt dan het gladde ‘Hollandse’ ijs – met de slager en zijn vrouw. Loop een gitarist tegen het lijf en deel kort de laatste stand in wel en wee. Maak een praatje met de eigenaresse van het dagrestaurant. Laat me drie afscheidskussen geven door de 78-jarige tuinman (die er uitziet alsof hij begin 60 is) terwijl hij zijn handen liefdevol op mijn wangen legt. Ga bij de lijstenmakers langs die zoveel meer voor me betekenen dan alleen vaardigheden op hun vakgebied. Ren binnen bij mijn vriendin van 83 jaar en neem dankbaar haar kruiden in ontvangst (salie!). Ik kijk mensen in hun ogen terwijl ik met hen praat en ervaar helende goedheid. Heilzaam tegenwicht.

Vanzelfsprekend ga ik langs bij mijn vader. Tijdens het laatste gesprek werd gezegd dat mensen tot hun 40e op hun best zijn. Mijn lief vroeg hem of er na z’n 80e (tweemaal 40: een keer op en een keer af) weer stijgende lijn in zat. Mijn vader zei: ‘Ja.’ Want hij had vanaf toen meer tijd gekregen om na te denken over het grote geheel, doordat hij zich minder druk hoefde te maken om dagelijkse beslommeringen. Ik laaf me aan mijn vaders wijsheid.

‘Black Friday’

En wat doe ik nog meer? Ik maak een zelfportret en leg al mijn emoties daarin. In mijn woonkamer valt mijn oog op ‘Black Friday’ waarop het lijkt of ik mijn tong uitsteek terwijl er sperma van afdruipt. Ik vermoed dat sommigen zo ijdel zijn dat ze fantaseren dat het hun sperma is. Maar zal ik je kennis eens opfrissen? Het is shampoo. Erg smerig als je het achter in je strot krijgt, bijna net zo smerig als sperma dat daar niet terecht hoort te komen. Het voordeel van shampoo is echter dat als het wordt gemasseerd het gaat schuimen en daardoor in mijn beleving tot schuim der aarde verwordt. Het schuim dat je makkelijk door een afvoerputje weg kunt spoelen, waarmee tegelijkertijd mijn woede jegens anderen (tijdelijk) afvloeit. Fotografie werkt helend. Zeker in mijn geval, want ik doe alles zelf. Ik heb niets met anderen te maken. Niemand die me commandeert of regisseert. In mijn leven geen hashtag-MeToo. Ik ben geen weerloos slachtoffer, want mijn fotografie is mijn antwoord, mijn revanche. Idee, make-up, licht, styling, decor, ALLES doe ik zelf. Ik druk op de knop, ik fotografeer mezelf, ik bepaal. Als een fotograaf zou voorstellen: ‘Zeg, ga eens liggen op tafel met een varkenskop naast je,’ dan zou ik hem de middelvinger geven. Mijn zelfportretten vertellen over mijn gevoelens, mijn leven, ze zijn mijn dagboek. Nu ik alles in mijn eentje doe kruip ik ontelbare keren op en af de tafel om op het display van de camera te controleren wat ik heb gedaan. Voor mezelf span ik mijn kuiten extra aan, zodat ik daarna twee dagen lang met kramp rond loop. Voor mezelf druk ik mijn heupen iets meer omhoog. Voor mezelf leg ik mijn vingers verleidelijk net niet in mijn kruis. Ik ben een vrije geest in een vrij lichaam, ook al probeert men soms ongevraagd en ongewenst beslag op mij te leggen.

Mijn vader die vanaf zijn 80e nóg meer wijsheid heeft vergaard zegt tegen mensen die hem aanspreken op mijn zelfportret ‘Banquet’ nadat het in de krant stond: ‘Ik weet wat mijn dochter daarmee bedoelt. Het gaat over de positie van de vrouw in de hedendaagse maatschappij.’ Die theorie heeft mijn vader zelf ontwikkeld en daarom ben ik heel trots op hem. Ik heb nooit mijn gedachten achter dit zelfportret met hem gedeeld want weet je, als ik een zelfportret maak dan denk ik daarover niet na. Mijn onderbewustzijn regisseert mij. Alle ervaringen die ik heb opgedaan sturen me in een bepaalde richting. Naderhand schreef ik deze tekst bij de varkenskopfoto: ‘Being flesh and blood doesn’t automatically imply being a piece of meat.’ Maar dat kwam dus later pas, toen ik bewust waarnam wat ik had gefotografeerd.

Mijn geest krijg je nooit te pakken, zelfs niet terwijl je met jouw walgelijk lijf mijn vlees probeert te verpletteren en te vernederen.

Voor mij geen hashtag-MeToo. Zelfportretten. Autonomie. Ik loop geen gevaar, want ik heb de regie over mijn leven en daardoor over mijn kunst. Ik ben vrij.

‘Banquet’

3103, 2018

Sunny Side Up

maart 31st, 2018|0 Comments

Geheel in stijl met Pasen is mijn zelfportret ‘Sunny Side Up’ nu al te zien langs de weg (Grotestraat 82) bij Grand Cafe Staccato in Tegelen. Zelfs als het café gesloten is. Mooie paasdagen gewenst! (Opening expo ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ zondag 15 april a.s. om 15.00 uur).


 

2903, 2018

Donatepagina

maart 29th, 2018|0 Comments

Kennen jullie mijn donatepagina al? Met één druk op de knop kun je via paypal een donatie doen (thee, wodka, pizza of meer) om mij als kunstenaar te steunen in mijn werk en dus automatisch in mijn levensonderhoud. Zodat ik je regelmatig kan blijven verrassen met mooie plaatjes en praatjes. https://www.lilithlove.eu/make-my-day/
Is paypal te ingewikkeld? Mijn bankrekeningnummer staat er ook bij. Veel dank!

 

2703, 2018

Dicht op mijn huid

maart 27th, 2018|0 Comments

Er is nog ruimte om in te schrijven voor mijn dagboeken van april en mei 2018. Sommige ‘opdrachtgevers’ vinden het een briljant idee en kopen er twee! Ik zou mijn dagboek ‘In bed met Lilith’ kunnen noemen, maar dat vind ik weinig origineel. Het geeft wel aan hoe dicht ik een opdrachtgever op mijn huid laat komen. Ik maak een uniek dagboek bestaande uit zelfportretten, selfies en teksten. Ik deel al mijn emoties in woord en beeld. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 185 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Inmiddels zijn de maanden september/oktober/november/december 2017 en januari/februari/maart 2018 vergeven. Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het aprildagboek kost euro 2.250,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van april 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu Als je nu al durft in te tekenen voor mei krijg je het voor dezelfde prijs € 2.250,– inc. 6% btw. Wacht niet te lang, want ze worden telkens een beetje duurder. Bedenk dat je iets unieks van me koopt, dat de tand des tijds zeker zal doorstaan en steeds exclusiever wordt. Maar bedenk ook dat je een hardwerkende kunstenaar helpt in zijn levensonderhoud te voorzien.


1603, 2018

Filatelisten opgelet!

maart 16th, 2018|0 Comments

Ik kan natuurlijk bijna oneindig blijven doorgaan met mijn zelfportretten op postzegels. Dit is voorlopig echter de laatste. ‘Bunny in the tub’. Ook leuk op een verjaardagskaart voor een jarig kindje. Die peuk in mijn mond valt bijna niet op  
Een vel van 10 postzegels (nr 1) met daarop mijn zelfportret ‘Bunny in the tub’: € 29,50 (inc. verzending binnen Nederland). Ik kan het aan de voor-/achterzijde signeren als je dat graag hebt. 
Vind dat je dat nog niet genoeg dan kun je dit vel postzegels complementeren met een originele door mij gesigneerde afdruk van ‘Bunny in the tub’ afm. 18×27 cm afgedrukt op mooi fotopapier voor een totaalbedrag van € 295,– (inc. verzending binnen Nederland).
Zo’n vel ziet ook goed uit in een lijstje aan de wand.
Mail naar: info@lilithlove.eu


1303, 2018

April: Ik doe wat ik wil!

maart 13th, 2018|0 Comments

Had ik al verteld dat je kunt intekenen voor mijn aprildagboek? Maart is inmiddels al een tijdje verkocht. Sommige ‘opdrachtgevers’ vinden het een briljant idee en kopen er twee! Ik maak dan een uniek dagboek voor je en maak jou een maand lang deelgenoot van mijn belevenissen, emoties en gedachten. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 185 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Inmiddels zijn de maanden september/oktober/november/december 2017 en januari/februari/maart 2018 vergeven. Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het aprildagboek kost euro 2.250,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van april 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu


803, 2018

Vrouwendag 2018

maart 8th, 2018|1 Comment

Enne… vandaag internationale vrouwendag hè? Ik probeer te bedenken wat ik erover kan posten op sociale media want eigenlijk is het zoiets belachelijks. Tuurlijk moeten we opkomen voor onze rechten, want gelijkheid tussen mannen- en vrouwenrechten is soms ver te zoeken. Maar zijn die andere 364 dagen van het jaar dan mannendagen?

En waarom is het überhaupt nodig dat we moeten opkomen voor onze rechten? Waarom zijn we achtergesteld? En zwarten en homo’s etc. ook. Waar komt die waanzin vandaan? Welke blanke mannelijke lul (bestaan er vrouwelijke?) heeft dit bedacht? Of zijn vrouwen zelf verantwoordelijk? Hebben ze zich in een ondergeschikte positie laten manoeuvreren, omdat ze van nature vaak pleasers en gedienstig zijn? Nee, dat kan toch haast niet?

Internationale vrouwendag – wat moet ik ermee?

Wikipedia: Vandaag de dag is de oorspronkelijke waarde van de internationale vrouwendag min of meer verloren gegaan. Wel worden er nog steeds congressen, manifestaties en lezingen gehouden om de problemen van vrouwen aan de kaak te stellen, maar hoewel er vrouwenorganisaties zijn die blijven proberen de publieke opinie ontvankelijk te maken over verschillende problemen met betrekking tot de vrouw, wordt de dag voornamelijk gebruikt om geld te verdienen. In restaurants zijn er speciale vrouwenmenu’s, in discotheken zijn er themafeesten speciaal voor vrouwen en elke straatverkoper verkoopt op 8 maart mimosa’s. Mannen geven deze bloem aan hun vrouwen en moeders, maar nemen verder nauwelijks deel aan deze dag. Internationale vrouwendag wordt beschouwd als een gelegenheid om zonder het gezin een avond uit te gaan met vrouwelijke collega’s of vriendinnen.

Uit mijn serie zelfportretten: ‘Woman is the pig of the world’

 

703, 2018

Het zelfportret waarmee het ooit allemaal begon…

maart 7th, 2018|0 Comments

…in augustus 2006. Nu verkrijgbaar als postzegel. Voor degenen die graag ouderwets aan postzegels likken of filatelisten met een goede smaak. Of gewoon voor iedereen die brieven binnen Nederland verzendt.
Een vel van 10 postzegels (nr 1) met daarop mijn zelfportret ‘Tubbing’: € 29,50 (inc. verzending binnen Nederland). Ik kan het aan de achterzijde signeren als je dat graag hebt. 
Vind dat je dat nog niet genoeg dan kun je dit vel postzegels complementeren met een originele door mij gesigneerde afdruk van ‘Tubbing’ afm. 18×27 cm afgedrukt op mooi fotopapier voor een totaalbedrag van € 295,– (inc. verzending binnen Nederland).
Mail naar: info@lilithlove.eu


603, 2018

Spannend!

maart 6th, 2018|0 Comments

De overhandiging van mijn dagboeken is telkens een spannend moment: voor gever en nemer.
Voor wie mag ik een dagboek maken? Intekenen kan voor elke maand van dit jaar, behalve die voorbij zijn natuurlijk. Ik maak dan een uniek dagboek voor je en maak jou een maand lang deelgenoot van mijn belevenissen, emoties en gedachten. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 185 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Deze week kost elk dagboek euro 2.150,– inc. 6% btw, maar ze worden duurder want ik werk naar het maandsalaris van Jan Modaal toe. Mocht je willen intekenen schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu 
Dankjewel Jimena Rico voor jouw vertrouwen in mijn werk.


403, 2018

Aanbieding 2

maart 4th, 2018|0 Comments

Voor filatelisten met een goede smaak. Of gewoon voor iedereen die brieven binnen Nederland verzendt. Of als je op de envelop al een statement wilt maken.
Een vel van 10 postzegels (nr 1) met daarop mijn zelfportret ‘..CK The teacher’: € 29,50 (inc. verzending binnen Nederland). Ik kan het aan de achterzijde signeren als je dat graag hebt. 
Vind dat je dat nog niet genoeg dan kun je dit vel postzegels complementeren met een originele door mij gesigneerde afdruk van ‘..CK The teacher’ afm. 18×27 cm afgedrukt op mooi fotopapier voor een totaalbedrag van € 295,– (inc. verzending binnen Nederland).
Mail naar: info@lilithlove.eu


303, 2018

Aanbieding!

maart 3rd, 2018|0 Comments

Voor degenen die graag ouderwets aan postzegels likken of filatelisten met een goede smaak. Of gewoon voor iedereen die brieven binnen Nederland verzendt.
Een vel van 10 postzegels (nr 1) met daarop mijn zelfportret ‘The President’s wife’: € 29,50 (inc. verzending binnen Nederland). Ik kan het aan de achterzijde signeren als je dat graag hebt. 
Vind dat je dat nog niet genoeg dan kun je dit vel postzegels complementeren met een originele door mij gesigneerde afdruk van ‘The President’s wife’ afm. 19×19 cm afgedrukt op mooi fotopapier voor een totaalbedrag van € 295,– (inc. verzending binnen Nederland).
Mail naar: info@lilithlove.eu


2802, 2018

Wie wordt een maand lang mijn deelgenoot?

februari 28th, 2018|0 Comments

Voor wie mag ik mijn maartdagboek maken? Ik maak dan een uniek dagboek voor je en maak jou een maand lang deelgenoot van mijn belevenissen, emoties en gedachten. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 200 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Inmiddels zijn de maanden september/oktober/november/december 2017 en januari/februari 2018 vergeven. Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het maartdagboek kost euro 2.150,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van maart 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu Ik kan morgen voor je starten!


2202, 2018

Wie tekent in voor mijn maartdagboek?

februari 22nd, 2018|0 Comments

Voor wie mag ik mijn maartdagboek maken? Ik maak dan een uniek dagboek voor je. Speciaal voor jou maak ik zelfportretten, selfies en schrijf teksten. Foto’s met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. Van dit dagboek zal slechts één exemplaar verschijnen. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. De teksten schrijf ik met de hand. In totaal ca. 200 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.
Hoeveel ‘salaris’ vraag ik? Het eerste dagboek maakte ik tegen minimum ‘maandloon’ en wel een bedrag van € 1.565,40, inc. btw. Inmiddels zijn de maanden september/oktober/november/december 2017 en januari/februari 2018 vergeven. Zo werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe. Het maartdagboek kost euro 2.150,– inc. 6% btw. Mocht je willen intekenen voor het dagboek van maart 2018 schroom niet en mail naar: info@lilithlove.eu
Dankjewel Mark van Dongen voor het vertrouwen dat je keer op keer in mijn werk toont. Dankzij mensen zoals jij kan een kunstenaar blijven leven én doen waar die goed in is.

Overdracht decemberdagboek (special edition) aan Mark van Dongen

 

402, 2018

In de rij voor de hemelpoort

februari 4th, 2018|8 Comments

Papa belde vanochtend. Ik lag net met mijn kop onder water om mezelf te fotograferen. Niets zo ontspannend als met geopende ogen onder water zelfportretten schieten. Niet dat ik met open ogen zie wat ik doe. Soms zie ik zelfs een halfuur daarna nog bijna niets doordat het warme water nagloeit op mijn netvlies. Plotseling hebben lampen halo’s.

Ik nam op met druipende vingers en drukte de telefoon tegen mijn natte haren. Ik ben normaal gesproken best voorzichtig met mijn mobiele telefoon in bad, maar als papa belt neem ik op. Dat doet hij namelijk niet zo vaak. Meestal bel ik hem. Ik was het vandaag ook van plan om te laten weten dat ik niet langs zou komen. Ik ben heel erg verkouden en wil hem niet besmetten.

Slechts één keer is mijn telefoon in bad gevallen. Gelukkig lag ik in een bodempje water en viel die op mijn droge buik zonder nat te worden. En dat terwijl ik pakweg 70.000 selfies in bad heb geschoten. (Van 1.000 stuks maakte ik het boek ‘Skinny dipping.’ Ca. 68.750 gooide ik weg, maar dat terzijde.)

Papa lachte. Trots dat hij me verraste met zijn telefoontje. Zoals ik eerder al eens schreef is een telefoongesprek met hem niet altijd makkelijk doordat hij slecht hoort. Hij vroeg hoe het met me ging, want hij had van mijn tante gehoord dat ik ziek was en niet op bezoek zou komen. Hij belde vanzelfsprekend ook om te laten weten dat ik me niet schuldig hoefde te voelen omdat ik niet langs kwam. Daarvoor zijn geen woorden nodig. Dat ‘las’ ik tussen de regels door.

Deze maand wordt hij 95 jaar. Hij vertelde dat veel leeftijdsgenoten om hem heen stierven. Ik zei dat ik tot mijn schrik de laatste tijd via sociale media vaak werd geconfronteerd met doden van mijn eigen leeftijd. Ja, dat was ook zo. Dat beaamde hij. Een vrouw uit het appartementencomplex waar hij woont was afgelopen week overleden en rechtstreeks naar het crematorium gebracht. Wat hij niet zei, maar wat ik daaruit begreep is dat hij zich zorgen maakte omdat ze geen begrafenismis had gehad. Zoiets hoort erbij om alles tot een goede einde te brengen als je katholiek bent.

Vannacht had hij gedroomd dat hij in de rij voor de hemelpoort stond. Ik vroeg vijf keer op welke plaats, maar hij verstond me niet. Wachtend in de rij was hij heel benieuwd hoe God op de komst van die vrouw zou reageren.

‘Je moet niet verdrietig zijn als het mij ook zomaar een keer overkomt,’ zei hij.
‘Ik ben dan niet verdrietig,’ antwoordde ik.
‘Dan bedenk je maar dat ik een goed leven heb gehad,’ ging hij verder.
‘Dat weet ik, papa,’ zei ik, ‘ik ben voorbereid.’

Terwijl ik dit schrijf ben ik bij voorbaat al verdrietig! Dat heb ik vaak als ik over mijn vader schrijf. Tranen op mijn toetsenbord. Maar ik weet wat hij bedoelt en als hij dood is ben ik dus wél en niet verdrietig.

‘Ik weet alleen niet op welke plaats ik in de rij voor de hemelpoort stond,’ zei mijn vader ineens.

Zonder mijn vraag te horen gaf hij plotseling toch antwoord. Zou het uitmaken op welke plaats hij stond? Blijkbaar vroegen we het ons beiden af.

Ooit zei mijn vader dat ik tijdens zijn begrafenismis in de kerk maar niet moest spreken. Ik heb hem nooit gevraagd waarom niet. Ik zou het natuurlijk alsnog kunnen doen, maar dat doe ik niet, want ik ga tóch spreken. Misschien is hij bang dat ik begin te huilen tijdens mijn woorden en wil hij me bij voorbaat in bescherming nemen. Daarvoor hoeft hij niet te vrezen. Ik ben op dat moment heel blij en trots, want wie zou dat niet zijn met zo’n vader? Ik ben een bofkont en zou hoogstens tranen van geluk kunnen schreien. Ik prijs hem te zijner tijd met mijn toespraak de hemel in. Niet dat hij mijn aanbeveling daarvoor nodig heeft.

Wat hebben we samen een mooi leven gehad en het duurt nog voort, de rij voor de hemelpoort stagneert momenteel gelukkig een beetje.

28 februari is hij jarig.

‘Dag meisje.’
‘Dag papa. Ik kom gauw langs.’

Faith, hope & love (self-portrait with my father)