Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+02:00
804, 2019

Speciale aanbieding! Twee voor de prijs van één.

april 8th, 2019|0 Comments

Wil je me inhuren voor een maand tegen een maandsalaris van € 2.650,00 inc. btw? Ik maak dan voor jou een dagboek over de maand mei 2019 uit mijn leven. Handgeschreven teksten, splinternieuwe zelfportretten, andere foto’s… In totaal ca. 180 pagina’s. Maar je krijgt mei 2018 erbij! Ik ben vorig jaar april met schrijven gestopt vanwege te drukke werkzaamheden. Met de hand schrijven is meer werk dan ik had verwacht. Ik moet het dagboek over mei 2018 dus nog schrijven en plakken. Het materiaal is verzameld, de foto’s en zelfportretten zijn reeds afgedrukt. Aan mei 2019 moet ik vanzelfsprekend nog beginnen.
Wat beweegt me en hoe beweeg ik me? Je komt het allemaal te weten als je me inhuurt voor de maand mei 2019. En ook wat me bewoog in mei 2018. Mail voor meer informatie naar: info@lilithlove.eu 
1503, 2019

Op weg

maart 15th, 2019|3 Comments

In mijn gedachten zit ik in een trein naar een ver land. In werkelijkheid lig ik in bad. Oftewel, ik bevind me in het warme water van de baarmoeder. Af en toe komt er een app op mijn telefoon binnen van mijn oudste dochter die echt in de trein zit. Liever gezegd, die bepakt en bezakt met een Hollandse fiets aan de hand van de ene naar de andere trein holt om te verhuizen naar een ver, ver land. Ver weg van mij.

In mijn hoofd reis ik met haar mee. Al vanaf haar geboorte. ‘Partus’, bevalling, verlossing, ‘partir’, vertrekken. Zodra een kind wordt geboren, vertrekt het alweer. Als de navelstreng wordt doorgeknipt, wordt het afscheid in werking gesteld. Eerst liep mijn dochter nog aan mijn hand. Daarna helemaal zelfstandig. Eerst fietste ze met een beschermende hand op haar rug. Toen reed ze dagelijks alleen ruim tien kilometer naar de middelbare school. Vervolgens reisde ze per trein naar de universiteit. Daarna ging ze op kamers wonen. We doorliepen samen deze fasen op weg naar verzelfstandiging.

Kinderen vliegen uit. De wijde wereld in. Zo hoort dat. Toch voelt het op dit moment alsof een stuk van mijn lijf wordt afgesneden. Of misschien – beter gezegd – voelt het opnieuw als een bevalling zo in het warme badwater. Ze gaat nu immers erg ver weg wonen. Ik ben blij dat ze zo zelfstandig is, dat ze haar vleugels durft uit te slaan. We zijn beiden best goed in loslaten. Ik vermoed dat dit komt doordat we toch wel van elkaar weten dat we er zijn. We hebben elkaar wel en niet nodig.

Inmiddels heeft ze een paar overstappen achter de rug. En een vertraging, bijgevolg een omboeking van de reis. De fiets mag nog steeds mee. Dat is niet altijd zo. Alleen als er voldoende plaats is. Dus ze heeft geluk. Een aardige conducteur die haar met alle spullen zag rennen, floot expres een beetje later, zodat ze de trein nog net kon halen.
De meeste Duitse treinen schijnen een grotere gaping tussen deur en perron te hebben dan de Nederlandse. Als kind vond ik het mega-eng om er overheen te stappen. Zij ook, laat ze me weten via app. Toch stapt ze vandaag onbevreesd over diverse grote kloven op weg naar een nieuw land. Hoe symbolisch eigenlijk.

Even wordt het me te veel. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. Er vloeien tranen over mijn warme wangen. Daarna vermengen ze zich met badwater. Niemand die het merkt. Vierentwintig jaar geleden, bij de bevalling, heb ik geen traan gelaten. Misschien omdat ik wist, dat het echte afscheid nog een tijd op zich zou laten wachten. Ik wist dat ik haar voorlopig van nabij kon overladen met liefde. Over een aantal uren zal ze arriveren op de plaats van bestemming. Althans, een voorlopige bestemming, want wie weet reist ze ooit verder of komt ze weer terug. Ik denk niet dat ze er voor eeuwig blijft wonen. Wie zal het zeggen?

Mijn oudste kind: ik ben trots op jou en ik hou van jou. In de toekomst reis ik in gedachte in dat verre land samen met jou. Misschien vind je dat niet nodig, maar ik kan het niet laten, ik ben nu eenmaal jouw mama. Dit is gewoon een nieuwe fase. In gedachte overlaad ik je van een afstand met liefde. We hebben nog niet definitief afscheid hoeven nemen. Ik hoop dat je gelukkig bent.

1203, 2019

Objectief waarnemen is onmogelijk

maart 12th, 2019|0 Comments

Drie van mijn zelfportretten werden onlangs genomineerd bij de 12th International Color Awards en wel ‘Doing the laundry’ in de categorie Fine Art, ‘Libertad’ in de categorie Nude en ‘Fishy’ heel verrassend in de categorie Abstract. Ik had ‘Fishy’ ingediend bij de categorie Portret, maar de organisatie vond hoofd-met-vis-in-zak blijkbaar abstract. Een vierde inzending heeft niets gemaakt, terwijl ik die foto steengoed vind. Een Griekse kunstverzamelaar ook, want die heeft hem onlangs aan zijn collectie toegevoegd en een eerste exemplaar ervan zit al jarenlang in de bedrijfscollectie van A.S.R.-verzekeringen.

Ik houd niet van wedstrijden. Waarom doe ik dan mee? Ik hoop op PR en bijgevolg naamsbekendheid, want die heb je als kunstenaar nodig om werk te kunnen verkopen. Een wedstrijd is een soort van etalage. En ook omdat mensen soms ervan overtuigd willen worden dat iets kunst is alvorens ze tot aankoop overgaan. Een opleiding wil wel eens helpen. Als je zegt dat je de kunstacademie hebt gedaan, denken ze vaak dat je een ‘echte’ kunstenaar bent, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Als je een fotovakopleiding hebt afgerond, wordt verondersteld dat je een ‘echte’ fotograaf bent en dat hoeft evenmin zo te zijn. Als je prijzen wint, dan krijgt jouw werk erkenning en is men eerder geneigd te denken dat aankoop ervan wel een verantwoorde investering in kunst zal zijn. Er komt behoorlijk wat psychologie bij kijken.

Ik ontbeer elke opleiding op kunst- dan wel fotografiegebied. Een extra reden dus om incidenteel aan een wedstrijd mee te doen. Ik weet dat talent van binnen zit. Dit kun je niet leren. Je kunt op een opleiding wel technieken leren om je creativiteit om te zetten in iets tastbaars. Als je gedreven bent en over doorzettingsvermogen beschikt, kun je een heleboel leren door goed te kijken naar wat ontstaat als je iets maakt. Zelfs zonder opleiding.

De uitslag van een fotografiewedstrijd houdt voor mij zelden of nooit een waardeoordeel in, want ik ben ervan overtuigd dat objectief waarnemen onmogelijk is. Als ik win, voel ik me desondanks anders dan wanneer ik verlies. Daar ben ik heel eerlijk in.

Volgens promovenda Maartje de Jong van de Universiteit Utrecht is het onmogelijk om een objectief beeld van de werkelijkheid te vormen. Ze kwam onder meer tot die conclusie door metingen te verrichten via elektrodes binnen in de schedel van mensen. In sensorische hersengebieden wordt nieuwe informatie van je ogen namelijk verwerkt, en meteen gecombineerd met bestaande informatie. “Tijdens dit proces is er veel rivaliteit tussen hersencellen. Welke cellen winnen, hangt af van wat je ogen registreren, maar ook van informatie die al in je brein zit. Die combinatie bepaalt uiteindelijk jouw perceptie”, aldus De Jong. In de sensorische gebieden waar verwerkt wordt wat je ziet, is een constant gevecht gaande tussen hersencellen. En ze maken zonder inmenging van andere hersengebieden uit welke interpretatie als winnaar uit de bus komt. Wat je waarneemt is dus nooit 1-op-1 wat je ogen je vertellen. (Bron: Proefschrift Maartje de Jong: Neural mechanisms underlying temporal modulation of visual perception.)

Dit is een technische uitleg. Kunst heeft bovendien alles met gevoel te maken. Er wordt niet voor niets gezegd ‘schoonheid is in het oog van toeschouwer’. Aan dat oog zijn hersenen, geheugen, ervaring, gevoel, remmingen, levenswijsheid enzovoorts gekoppeld. In mijn beleving bestaat er geen objectieve jury. Als we naar iets kijken en dit beoordelen, speelt ons verleden mee. Per dag, per gemoedsstemming, kan een oordeel verschillen.

Ik ben dankbaar voor elke nominatie en prijs die ik ontving. Ooit zijn mijn werk en ik daardoor voor het eerst in de krant verschenen (nog steeds veel dank aan Peter Janssen DDL). Dit had een sneeuwbaleffect waaruit veel goeds is voortgekomen. Maar nominaties en prijzen vertellen me doorgaans niet of iets goed of slecht is. Ik vond ooit een songfestivalliedje erg goed en het kreeg niet één stem. Ik bleef het desondanks een top-lied vinden.

Bedenk dat wedstrijdorganisaties vaak de grote winnaars zijn. Bijna elke deelname kost geld. Een etaleur moet je echter ook betalen, vandaar dat ik er zo nu en dan in investeer.

Luister naar je buikgevoel als je naar kunst kijkt. Oordeel zelf. Anderen hoeven je niet te vertellen of iets goed is, want een werk moet je raken. Dan weet je genoeg. Dat is de kunst.

\

 

803, 2019

Internationale vrouwendag 8 maart 2019

maart 8th, 2019|1 Comment

Geen idee welk zelfportret ik zal posten om te laten merken dat ik weet dat het vandaag internationale vrouwendag is. Met elk zelfportret dat ik maak vier ik immers mijn vrouw-zijn. Zelfs elke dag vier ik mijn vrouw-zijn. Sterker nog, ook op de dagen dat ik er alleen voor stond als moeder vierde ik mijn vrouw-zijn; mijn vrouwelijke én mannelijke krachten gebundeld in één mens, door twee X-chromosomen toevallig een vrouw.
Het is eigenlijk vreemd dat internationale vrouwendag bestaat. We zijn van ver gekomen, maar hebben nog een lang weg te gaan voordat we vrouwendag kunnen schrappen. Het zal nog een tijd duren voor we het als vanzelfsprekend beschouwen dat we allemaal gelijkwaardige mensen zijn.
Tot die dag blijf ik aandacht schenken aan internationale vrouwendag en herdenk ik de heldinnen die zich op uitzonderlijke wijze hebben ingezet voor de rechten van de vrouw, voor gelijkheid, voor hun medemens. Maar ik herdenk ook de helden die hiervoor hebben gestreden, want die mogen we net zo min vergeten.
Zolang het nodig is, zolang gelijkheid nog niet is bereikt, vier ik op 8 maart mijn vrouw-zijn nadrukkelijker dan op alle andere dagen van het jaar.
Wees solidair, vier samen.


2702, 2019

Levenslang

februari 27th, 2019|1 Comment

Zijn hand ligt beschermend onder mijn kin. Ik zit op de grond aan zijn voeten. Hij ziet er breekbaar uit in zijn rolstoel. Zijn ene been is net uit het gips.
‘Volgende week word ik zesennegentig jaar,’ zegt hij. ‘Wie had dat gedacht?’
‘Ik ben er blij mee,’ antwoord ik.
‘Ik wil nog wel een paar jaar,’ zegt hij tot mijn verrassing. Tot voor kort had ik het idee dat hij het welletjes vond.
‘Voor ons of voor jezelf?’, vraag ik.
‘Nou, zoals het nu gaat….’ Zijn antwoord zweeft in de ruimte. Ik concludeer dat hij niet alleen voor ons leeft, maar ook voor zichzelf. Gelukkig. Stiekem denk ik dat hij langer wil leven in de hoop dat het meningsverschil binnen onze familie tegen het einde van zijn tijd is opgelost. Ik ben sceptisch, ook al was ik lang van goede wil. In gedachte hoor ik de anderen smalend lachen als ze dit lezen. Misschien vergis ik me. Ik mag immers niet invullen voor anderen.

‘Binnenkort veranderen er een paar dingen,’ vertel ik mijn vader. Zonder al te zeer in detail te treden, leg ik hem uit dat hij zich geen zorgen over me hoeft te maken. Nu niet en in de toekomst niet.
‘Ik maak me geen zorgen,’ verzekert hij me. Hij put kracht uit zijn dagelijks gebed.

Als moeder van drie kinderen weet ik echter dat ouderschap ‘levenslang’ betekent. Met dat woord beschrijft mijn buurvrouw het ouderschap. Dat heeft een negatieve connotatie. Zo is het echter niet bedoeld. Het is een feit, een verantwoordelijkheid. Als ouder blijf je levenslang bezorgd om je kinderen. Mijn vader dus ook. Misschien wel dubbel zoveel, omdat mijn moeder er al heel lang niet meer is. Hij probeert dat gemis voor ons te compenseren. Dat lukt hem overigens goed.

Ik leg mijn hoofd op zijn knie. We kijken elkaar aan. Het is gek dat je elkaar zo lang kent en toch niet voor de volle honderd procent, ongeacht hoe diep je elkaar ook in de ogen kijkt. Ik beleef in stilte het moment en voel zijn kromme vingers op mijn hoofd. Ik sluit kort mijn ogen, daarna kus ik hem gedag en vertrek. Emotioneel uitgeput. Niet alleen verdriet, ook geluk kan een mens slopen. Vandaag ervaar ik beide.

Ik laat mijn moe hoofd op liefs schouder zakken. Van knie naar schouder. Van man naar man. Verschillende soorten liefde. Via de spiegel in de lift kijken we elkaar aan. Ik zie er afgepeigerd uit. Hij kijkt bezorgd. Hem ken ik ook niet honderd procent. Misschien is het wel goed als er iets te raden over blijft.

Toen we net verkering hadden, zei zijn (inmiddels vijfennegentigjarige) moeder tegen me: ‘Beloof je me dat je goed voor hem zorgt? Dan mag je hem hebben.’ Volmondig zei ik ‘ja’ en vanaf het begin voeg ik de daad bij het woord. Zijn moeder en ik lachen er samen vaak om. We plagen hem en zeggen dat hij niet alleen vroeger, maar ook nu nog steeds wordt verwend.

Levenslang, zie je wel?

Via de spiegel werp ik een laatste blik op liefs gezicht. Daarna sluit ik mijn ogen. Mij kan niets gebeuren, er wordt veel van me gehouden, zelfs over de grens van levenslang.

The prodigal daughter (self-portrait with my father)

1102, 2019

Selenauten van de liefde

februari 11th, 2019|4 Comments

Slaperige ogen kijken me aan, maar hebben zo te zien iets heel anders op hun netvlies staan. Ze kijken me aan zonder me te zien. Ze kijken naar binnen.
‘We waren op de maan. Onze raket leek een luxe hotel. We bevonden ons helemaal bovenin. Op de maan was zwaartekracht, net als hier op aarde. Wij tweeën waren de eersten die er de liefde bedreven, net zoals Adam en Eva ooit op aarde.’
‘Hoefden we geen ruimtepakken aan?’ Als ik ons liefdesspel visualiseer, moet ik daarvoor details weten.
‘Nee, dat was niet nodig,’ reageert hij blij.
‘Leek onze kamer bovenin de raket op een penthouse?’
‘Ja, zo was het eigenlijk wel.’
‘Was de maan kaal?’
‘Ze zag eruit als in een Kuifje-verhaal,’ antwoordt hij.

Onmiddellijk ga ik mee in zijn droom van afgelopen nacht, ook al las ik geen Kuifje maar Suske & Wiske boeken. Hoe mooi zou het zijn om helemaal opnieuw te beginnen? Om geen verleden met me mee te dragen? Hoe fijn zou het zijn om de liefde voor het eerst te ontdekken, zonder afleidend randgebeuren? Op Wikipedia worden wij tweeën in de toekomst ongetwijfeld als eerste selenauten van de liefde vermeld.

De telefoon gaat. Papa belt en vertelt dat hij nog steeds bidt voor mijn geluk. Als ik hem geruststel en zeg dat ik best gelukkig ben, antwoordt hij dat bidden voor mijn geluk geen kwaad kan. Dat is zo. Te veel gebed voor mijn levensgeluk bestaat niet, zeker niet van mijn liefhebbende, bezorgde vader.
Hij vertelt ook dat hij nog steeds de drijfveer achter mijn werk probeert te analyseren. ‘Het gaat om naastenliefde,’ zegt hij. ‘Je stelt de toestand in de wereld aan de kaak. Het draait allemaal om liefde.’
Ik geef hem gelijk en voeg eraan toe dat veel mensen dit in mijn werk herkennen en ook uit mijn woorden destilleren.
‘Ja?’, vraagt hij hoopvol.

Terwijl ik mijn gedachten over liefde noteer, komt er een privé bericht binnen en ik lees: “…….Alleen het gedoe met de foto’s van je vader lijkt me erg pijnlijk. Zo wat ik heb gelezen in je blogs. Ik kan me voorstellen dat je daar erg verdrietig en teleurgesteld in bent!! Maar ik weet dat je zielsveel van je vader houdt en dat het allemaal liefde is!! Jouw liefde voor hem! Ik vind de blogs prachtig. Ik vind het erg jammer dat ik je liefde voor je vader niet meer kan lezen……”

Inderdaad. Waarom zou ik daarover niet mogen schrijven? Mijn vader begrijpt mijn werk grotendeels. Anderen begrijpen het vaak ook wel. En al begreep niemand me! Wat dan nog?!
Fuck degenen die iets anders lezen uit de verhalen over mijn vader en me mijn vrijheid van meningsuiting proberen af te pakken door te zeggen dat ik een narcist ben. Screw degenen die tevens mijn vader proberen te hersenspoelen door te vertellen dat ik niet goed snik ben.
Hopelijk bezwijkt hij niet onder de druk.

Het valt niet mee om het spiegeltje aan de wand te zijn.
Ik laat me mijn mond niet snoeren. Nee, mijn mond is om te praten, van me af te bijten, te proeven, te zingen, te lachen en om de liefde te bedrijven.
Je komt net binnen als ik deze laatste woorden opschrijf en ik geef je een zoen met open mond en gesloten ogen. We zijn weer op de maan net als vannacht.

 
Note:
Op internet las ik: “Er zijn dus eigenlijk 2 manen. De fysieke droge maan die aan de hemel staat en als tweede, de maan die vrouwelijke energie vertegenwoordigt en invloed uitoefent op ons gevoelsleven.”

3001, 2019

Power

januari 30th, 2019|0 Comments

Op sommige momenten vergeet ik bijna hoe sterk en lenig mijn geest is.
Gisteren ontving ik een treffende tekst en wist ik het weer.
 
“Lilith tells us to take back our power: She calls to us to stand in our truth, embracing our darkness and our light equally. She tells us to stop playing small and being afraid of burning too passionately for worry of being misunderstood in the eyes of others. Our fire is not for them, she tells us. It is for us. We’re not here to be the sacrifice; we’re here to set the world on fire.”
 

~Ara “Embracing Lilith” 

Sucker (self-portrait)

 

2801, 2019

Het oog van de liefde

januari 28th, 2019|4 Comments

Verdriet en pijn slaan kraters in mijn binnenste. Met lichaamstaal en gesproken woorden trachten ze me te vernietigen. Volgens hen ben ik iemand waarvoor een professionele handleiding nodig is.

Ik las dat mensen sterk kunnen reageren op kanten van een ander die ze bij zichzelf onderdrukken. Is dat een vorm van jaloezie? Zijn ze afgunstig omdat de ander wél die kanten durft te onderzoeken en te laten zien? Zijn ze gefrustreerd en gevangen in hun eigen bekrompen leven? Is dat het excuus voor hun aanval op mij? Verklaren ze mij zonder enige deskundige kennis geestesziek, omdat mijn oprechte manier van leven hun verstand te boven gaat?

Weet je, op dit moment interesseert me dat helemaal niets. Jouw hand ligt op mijn billen. Ooit, heel lang geleden – ik was nog een kind – zag ik een fragment op televisie waarbij een man en een vrouw naast elkaar op een balkon stonden. Ze leunden samen tegen de balustrade. Als ik me goed herinner had ze hem net verteld dat ze zwanger was. Hij stak zijn arm zijdelings uit om een hand op haar borst te leggen, om te voelen of haar borst was gezwollen dankzij het nieuwe leven in haar buik. De vanzelfsprekendheid van dit vertrouwelijk gebaar raakte me diep. Als kind had ik nog nooit zoiets gezien.

Het is wonderbaarlijk, dat ik dit vertrouwen nu zelf heb gevonden, na wat voor mijn gevoel een onbewuste zoektocht van meer dan honderd jaar leek. De vanzelfsprekendheid van jouw over mijn lijf geslagen been in de nacht; jouw hand die me voortdurend onbewust zoekt en vindt terwijl je slaapt. Het doet goed te voelen dat je blijkbaar naar me verlangt. Ik heb nooit eerder ervaren dat een man me op deze manier nodig had. Ik was er om klusjes te doen, om te zorgen voor gerieflijkheid en als leuke accessoire. Ons verlangen naar elkaar is simpelweg liefde. Jij komt voor me op als anderen dreigen me pijn te doen. Dat is essentieel voor mij. Zo zit ik zelf ook in elkaar. Ik hou van jou. Ook daarom.

Ik voel jouw lichaam tegen het mijne, huid tegen huid. Mijn vingers lezen de fijne haartjes op jouw arm alsof ze in braille staan geschreven. Ik inhaleer jouw adem en luister naar je. Als ik me omdraai, verplaatst jouw hand zich naar mijn heup. Met gesloten ogen probeer ik ons lichaamscontact optimaal te ervaren en tot me te laten doordringen. Liefde sijpelt door al mijn poriën naar binnen. Waar zojuist binnenin mij nog grote leegte was, wordt het warm. Ik kan niet slapen. Ik wil niet slapen. Ik wil de lava voelen die niet naar buiten maar juist naar binnen stroomt en me verwarmt. Afgekoelde lava is na geruime tijd zeer vruchtbaar.

Ik wil vol zijn van liefde, zo vol dat ik overstroom en nog meer liefde kan geven dan al ik doe. Liefde en geen boosheid. Soms dreig ik mezelf te verliezen dankzij de wrede uitholling van mijn binnenste door mensen die me na aan het hart liggen. Jouw liefde vult de gaten weer op en maakt me sterk. Ik weiger te transformeren in diegene waarvan ze beweren dat ik die ben. Het zou voor hen zoveel makkelijker zijn om gelijk te krijgen. Ze werpen een grote stofwolk op om mij te bezoedelen en tegelijkertijd hun eigen tekortkomingen te maskeren. Ze schuwen hersenspoeling niet.

Ze doen maar. Ik ben soms heel verdrietig, maar niet bang. Ik vertrouw er blindelings op dat het oog van de liefde ziet wie ik werkelijk ben, zelfs slapend in de donkere nacht.

The sleeper (self-portrait)

 

2101, 2019

Vrije wereld versus muffe doos

januari 21st, 2019|5 Comments

Chicken wings. Afgehakte vleugels smaakvol bereid. Of nee, een paar blote kippen in een braadslee. Zulke beelden verschijnen op mijn netvlies terwijl ik bij mijn vader ben.

Een tijd geleden hebben ze me geleewiekt. Ik ben een meisje van het platteland. Daardoor weet ik gelukkig dat als een stuk van de tweede vleugel wordt afgesneden, de gekortwiekte vogel vervolgens weer kan vliegen. Om balans te creëren heb ik zelf dat tweede stukje geamputeerd, zodat ik mijn ietwat kortere vleugels opnieuw kon uitslaan.

‘Je moet maar niet meer over me schrijven,’ zegt mijn vader. ‘Ze weten toch wel dat je van me houdt.’

Mijn hart staat stil. Je zou verwachten dat op zo’n moment het bloed in mijn aderen bevriest, maar het begint te koken. Mijn ogen worden vochtig. Tranen blijven binnenboord. Het is ze gelukt, het vuile addergebroed dat met gespleten tong over me spreekt.

‘Ze hebben iets heel smerigs over je gezegd,’ vervolgt mijn vader zichtbaar aangedaan.

‘Wie dan? Wat dan?’ De eerste vraag hoeft hij eigenlijk niet te beantwoorden.

‘Ik heb het woord opgezocht in het woordenboek, omdat ik niet wist wat het betekent. Ze noemen je een narcist.’ Met tranen in zijn ogen kijkt hij me aan.

Ik een narcist? Als ze hiervoor afgaan op de zelfportretten die ik maak, vermoed ik dat veel mensen in deze hoogtijdagen van de selfie tot die categorie behoren. Waarop zouden ze hun veroordeling anders baseren? Ik was jarenlang een alleenstaande moeder van drie kinderen die probeerde te overleven. Vind je het gek dat mijn focus soms iets meer op mezelf en mijn gezin lag dan op de buitenwereld? Blijkbaar hebben de lasteraars mijn angst nooit begrepen. Ze hebben levend in hun kortzichtige wereld deze beklemming zelf nooit ervaren. Iets anders kan ik niet bedenken om hun gedachtegang proberen te volgen.

Opeens voel ik me ontzettend eenzaam, een mens zonder context. Weet je dat ik op dit moment de antwoorden op de stippellijntjes hieronder niet kan invullen?

Dochter van ………..
Zus van ……….
Petekind van ……….
Partner van ……….
Buurvrouw van ……….

Waarom niet? Omdat anderen om diverse redenen niet willen dat ik naar buiten treed als degene die ik ben. Ik houd mijn hele leven al meer rekening met de wensen van anderen dan met die van mezelf en dat verstikt me. Het maakt me razend.

Gelukkig kan ik nog wel invullen:
Moeder van ……….
Maar ik ben toch meer dan dat?

Ik denk aan ‘The Walk of Shame’ uit ‘Game of Thrones’. Een scène die overbodig lang duurde in mijn beleving. Ruim zes minuten of zo. Ik ben absoluut geen fan van ‘Game of Thrones’, onder andere vanwege de vrouwonvriendelijkheid en de mijns inziens overbodige seksscènes. Seks is geld. Toch denk ik nu  aan ‘The Walk of Shame’ waarbij Cersei wordt gedwongen naakt over straat te lopen in een poging haar trots te breken. Ze houdt zich staande vanwege haar kinderen.

Het verhaal van mijn leven. Hoe lang moet een dergelijke scène duren om mensen te laten inzien wat ze elkaar aandoen? Voor de serie werd een body double gebruikt. Dat gaat helaas niet in mijn geval. Ik ben zelf degene die naakt en kwetsbaar wordt opgejaagd. Ik ga over de tong en nog wel over de gespleten tong.

Om te overleven moest jaren geleden het kind Henriëtte onderduiken en de oervrouw Lilith opstaan. Ik vermorzelde (in gedachte) menigeen tussen mijn dijen. Dat vertaalt zich in mijn werk, zoals in de serie ‘Woman is the pig of the world’, die twee jaar geleden gedeeltelijk te zien was bij CODA museum in Apeldoorn. Mijn vagina hing aan de muur. Niet omdat ik zo graag een museumkut wilde exposeren, nee, gewoon omdat ik zelf beslis wat ik van mezelf laat zien. Seks is niet alleen geld, maar ook macht. In een vagina ontstaat veel, zo niet de hele wereld. Heden ten dage worden nog steeds vrouwen gedwongen tot een ‘Walk of Shame’ bijvoorbeeld in India als ze worden gestenigd.

Ik heb het recht over mezelf te beslissen. Anderen hebben niet het recht mij hun wil op te leggen. En tóch proberen ze dat op laaghartige wijze, via emotionele chantage van mijn vader. Hij zit tussen twee vuren én wil me beschermen. Hij heeft mijn lijfsbehoud voor ogen als hij zegt dat ik maar niet meer over hem moet schrijven. Als ik niet meer over hem schrijf, loop ik minder kans op beschimping door jaloerse mensen die in een muffe doos leven. Een doos waarin vermoedelijk voorheen inmiddels verboden landbouwgif werd verkocht. Achtergebleven sporen van gif benevelen hun verstand. Vanuit hun doos overdekken ze mij met pek en veren.

Veren? Vleugels bestaan uit veren. Kom maar op met die smeerzooi! Overdek me maar! Uit pek en veren laat ik nieuwe vleugels groeien, sterker dan ooit tevoren.

Ik schrijf voorlopig niet meer over mijn vader, omdat ik hem in bescherming neem. Ik schrijf niet meer over hem uit respect voor zijn wens, uit een immense liefde die jullie lasteraars nooit zullen begrijpen, net zo min als jullie mijn enorme angst ooit hebben begrepen. Jullie begrijpen helemaal niets van mij.

In gedachte trap ik tegen de muffe doos en hoor het addergebroed binnenin boosaardig sissen. Ik trap nog een keer om goed tot hen te laten doordringen dat zij binnenin die doos leven en ik trots buiten in de vrije wereld sta.

1401, 2019

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

januari 14th, 2019|7 Comments

Door het dakraam zie ik wolken voorbij drijven. De een sneller dan de ander. Opeens klikken twee wolkenpartijen onopvallend in elkaar, als twee continenten die oorspronkelijk bij elkaar hoorden. Als werelddelen die zich ooit hebben gesplitst en elkaar na een eeuwigheid hebben teruggevonden. In hetzelfde tempo schuift mijn lichaam tegen het jouwe in het grote ronde bad.

We klikken naadloos in elkaar.

In de verte zingt Elvis Costello: ‘This house is empty now’. Ik herken zijn verlangen en eenzaamheid. Het liedje dat ik schrijf, verloopt echter achterstevoren. Mijn huis is nu vol, maar was lang leeg. De liefde heeft ons gevonden en samengebracht. We waren niet op zoek. Het verleden doet desondanks pijn. Waar was jij al die tijd? Waar was ik? Het gemis uit het verleden draag ik met me mee. Soms verzwelgt het me. Ik ben dankbaar dat we elkaar nu hebben ontmoet, maar verdrietig omdat ik je niet eerder heb gekend.

Verdriet duurt eeuwig, geluk is eindig.

Mijn hand beroert zacht jouw lichaam. Jij slaapt. Ik zing mijn stil lied: ‘Ik wil alle vrouwen zijn. Alle vrouwen die je ooit hebt begeerd, waarmee je ooit hebt verkeerd. Alle vrouwen uit het verleden, toen maar ook nu in het heden. Ik wil jouw oude liefdes zijn, vlak nadat ze waren ontloken, voordat ze werden verbroken. Ik wil al jouw oude liefdes zijn, maar niet het verdriet of de pijn. Ik wil voor onbepaalde termijn jouw enige liefde zijn.’

Dringen mijn geluidloze woorden door ons permeabel membraan? Hoor je mij?

Buiten wordt het donker. De wolken verdwijnen uit beeld. Daarvoor in de plaats worden onze lichamen weerspiegeld in het raam. Ik heb sterke spieren, maar een zachte toplaag. Jouw huid tegen de mijne voelt plaatselijk net zo zacht. Als je had geweten dat de liefde ons ooit zou vinden, dan had jij jezelf tijdelijk laten invriezen, zei je ooit. Je bent een beetje ouder dan ik, je hebt een voorsprong. Je zou de tijd voor jezelf hebben stilgezet als je had geweten dat ik bestond. Je zou op me hebben gewacht.

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

In stilte ervaar ik ons lichamelijk contact. Het water dampt nog steeds een beetje, waardoor zich condens tegen het dakraam vormt. Nadat eerst de wolken waren verdwenen, worden wij nu ook langzaam onzichtbaar. In het dakraam lijken we één lichaam omgeven door één huid. “Werelddelen zijn altijd in beweging. Continenten gaan uit elkaar, komen weer samen, produceren kleinere continentjes, maken zich los van elkaar en voegen zich bij andere continenten.” Daaraan wil ik niet denken.

Voor nu stelt het me gerust ons samen via het dakraam in een mistige oneindigheid te zien verdwijnen. Onze liefde is groter dan verleden, heden en toekomst. Onze liefde overstijgt tijd.

901, 2019

Papa en ik

januari 9th, 2019|8 Comments

Een tijd geleden kwam me ter ore dat sommige mensen mijn selfies met mijn vader niet begrijpen. Net alsof ik ergens mee koketteer, waarop ik geen recht heb. Dat onbegrip, afkomstig van een of meerdere naasten, raakte me zeer.

Regelmatig worden mijn zelfportretten niet begrepen. Dat kan me niets schelen. Maar dat een foto van mijn vader en mij verkeerd wordt geïnterpreteerd door mensen die me na aan het hart liggen en dat er door diegenen een verkeerde lading aan wordt gegeven, doet pijn. Dat betekent dat diegenen me slecht kennen, zelfs na al die jaren, en dat stelt teleur.

Ik zal het proberen uit te leggen. Ik ken heel goed het verschil tussen een goede en een slechte vader. Mijn vader is goed. De verwekker van mijn drie kinderen mag volgens mij het predicaat ‘vader’ niet dragen, aangezien hij op geen enkele manier voor ze zorgt. Ze ontvangen liefde, tijd noch geld van hem. Ik ben iemand die het positieve probeert te benadrukken in plaats van te fulmineren over het negatieve. Verdriet relativeer ik vaak met humor. Regelmatig krijg ik complimenten voor de humor in mijn werk. Kijk eens heel goed naar sommige foto’s, er is vaak meer te zien als je ervoor openstaat.

Elke foto die ik van mijn vader maak, is een eerbetoon, een bewijs van onze wederzijdse liefde. Tevens een bewijs van mijn dankbaarheid en trots. Vanzelfsprekend heeft mijn vader steken laten vallen, net als iedere andere ouder en net als ikzelf in de opvoeding van mijn kinderen. Hij heeft er een paar keer iets over gezegd tegen mij. Telkens als hij dat doet, breekt mijn hart. Het doet goed dat hij het uitspreekt, maar toch is het eigenlijk niet nodig. Alles is te verklaren met liefde. Hij hield zoveel van mij, dat hij me koste wat kost wilde beschermen en me daarom niet voldoende vrijheid gaf om bijvoorbeeld danseres te worden of om te gaan studeren. Het was niet makkelijk voor mij in die tijd, maar daar kan ik nu toch niet meer boos over zijn? Hij houdt nog steeds onvoorwaardelijk van mij, terwijl hij vast niet alles begrijpt van wat ik doe en hoe ik leef. Hij steunt me en probeert zich in mij te verplaatsen en daarmee geeft hij me nu wel alle vrijheid. Toen ik lang geleden met mijn zelfportret ‘Banquet’ (naakt met varkenskop naast me op tafel) in de krant stond, spraken de mensen uit het dorp hem erop aan. Ik had hem nooit de achterliggende gedachte van die foto verteld. Hij antwoordde: ‘Dit zelfportret gaat over de positie van de vrouw in de hedendaagse maatschappij.’ Spijker op z’n kop, papa. In mijn boek ‘A house is not a home’ heb ik als ondertitel erbij staan: ‘Being flesh and blood doesn’t automatically imply being a piece of meat.’

Mijn papa staat op foto’s – al dan niet samen met mij –  tussen mijn naakt- en andere portretten. Is dat het wat anderen niet begrijpen en wat hen stoort? Mijn werk is mijn dagboek. Soms ben ik bloot en soms ben ik aangekleed. Soms ga ik bij papa op bezoek en soms ben ik thuis. Zo gaat dat in het dagelijks leven en dus ook op mijn zelfportretten. Ik ben bloot geboren en papa hield me na mijn geboorte meteen vast. Volgens hem kwam ik lachend ter wereld. Hij kijkt verder dan het oppervlakkige  vlees.

In de Hermitage in Amsterdam las ik vorige week: ‘De Grieken associeerden naaktheid met heroïek, triomf en morele excellentie. Naakt ging om schoonheid, niet om seksualiteit.’ Ook las ik daar: ‘Wist u dat na de oudheid naakt werd gezien als zondig? Heiligen werden wel halfnaakt afgebeeld, waarbij hun naaktheid stond voor een geestelijk gezuiverd lichaam.’ Stof tot nadenken, lijkt me zo.

Elke foto maak ik met zuivere intenties, dus ook de portretten van mijn vader. De laatste keer dat ik bij hem langs ging, was hij een beetje ziek. Hij zag er breekbaar uit. Zijn humeur en gevoel voor humor hadden er niet onder te lijden. Wéér een reden om trots op mijn vader te zijn. Tevens een reden om een foto van hem te maken. Door zijn kwetsbaarheid toont hij zijn kracht. Papa en ik hebben veel raakvlakken.

1112, 2018

Het misbruik van #metoo

december 11th, 2018|1 Comment

Ik wou een stuk schrijven over het misbruik van #metoo, maar het lukt me niet. Ik vind het misbruik van #metoo uitermate vermoeiend.

In de rij van hongerige wachtenden voor de deur van een restaurant werd mijn man luidkeels beschuldigd door een jonge vrouw. Waarvan? Dat hij zich opzettelijk tegen haar aandrukte. Iedereen van ons gezelschap had gezien dat er geen contact tussen hem en haar of tussen hun beider dikke winterjassen had plaatsgevonden. (En waarom zou hij zich tegen een hysterica aandrukken als hij mijn liefdevol goddelijk lijf onbeperkt ter beschikking heeft?) Toen hij zei dat ze niet goed wijs was, wilde haar vriend met hem op de vuist. Een echte hashtag-metoo-ridder.

Als ervaringsdeskundige, want
• tweemaal aangerand/verkracht – penetratie met een vinger is verkrachting –
• in mijn nek gebeten/gekust
• vreemde mannenhand tussen mijn benen in een groot gezelschap in de openbare ruimte
• ontelbare klopjes op mijn kont van ‘amicale’ mannen
• seksueel getinte opmerkingen/scheldwoorden die naar mijn hoofd werden geslingerd
• enzovoorts,
alsook moeder van een verkrachte dochter, weet ik heus wel wanneer er over grenzen wordt heengegaan en dat was duidelijk niet het geval voor de deur van het restaurant. Er was he-le-maal niets aan de hand.

De discussie over machtsongelijkheid, seksuele intimidatie en misbruik is belangrijk. #metoo is belangrijk. Maar er zijn blijkbaar mensen die zich graag onterecht als weerloos slachtoffer manifesteren. Er wordt een hulpeloos mens geschapen. Zij verzieken het voor de echte slachtoffers.

Willen ze daarmee onmiddellijk ophouden?

De aandacht moet uitgaan naar slachtoffers die soms voor hun leven zijn getekend. We moeten ons met z’n allen sterk maken voor hen. En de (machts)misbruikers moeten worden gestraft en gestopt.

Dank u.

No more drama

3011, 2018

Alleen van jou

november 30th, 2018|0 Comments

Gisteren ging ‘Alleen van jou’ door Het Goede Doel in première. Ik maakte de clip. De single is afkomstig van het album ‘Overwerk’. Je kunt het album kopen via de grotere online webwinkels.
Denk hierbij aan: Bol.com Overwerk

Dank aan allen die zichzelf, hun locatie, hun talent, hun huisdier, hun props spontaan beschikbaar stelden. In willekeurige volgorde: Henk Temming, Frank Hölsgens, Geerthe Timmermans, Gioya Timmermans, Mien Geerlings, Service Bioscoop Luxor Reuver, Wesley Beek, Hans Tunnissen, familie Frietman

 

2211, 2018

If then is now

november 22nd, 2018|0 Comments

Domestic Goddess: The magic pan (self-portrait)

Walter van Teeffelen interviewde mij voor ifthenisnow.eu

Klik op de link om het stuk te lezen én om mijn 10 zelfportretten te zien.
Quote Henriette van Gasteren: ‘Wat ik erg sterk aan mijn werk vind, is dat er nooit sprake kan zijn van #metoo. Ik doe alles zelf. De zeldzame keren dat ik in goed vertrouwen samenwerkte met een fotograaf alsook een regisseur zorgden ervoor dat ik van een koude kermis thuis kwam. Aan mijn lijf geen polonaise. Handen af!
Ik fotografeer mezelf – niemand zegt me wat ik moet doen – ik maak zelfportretten.” Unquote.
Dank je Walter! Dank je Ella Arps, jij weet wel waarom.

Tubbing (self-portrait)

1611, 2018

Narrow escape

november 16th, 2018|4 Comments

Laatst vroeg ik aan mijn vader hoe het voelt om de buitenwereld van achter glas te bekijken. Hij heeft immers meer dan 90 jaar in alle vrijheid in deze buitenwereld geleefd. Dan laat ik even de tweede wereldoorlog buiten beschouwing. Hij heeft toen in hetzelfde huis als waar zijn familie ook een aantal joden verborg een tijd lang ondergedoken gezeten.

Hij dacht even na en antwoordde: ‘Veilig’. Papa voelt zich veilig in zijn appartement in het verzorgingshuis. Op dit antwoord had ik niet gerekend.
‘Als ik mijn leven overdenk, realiseer ik me nu nog veel meer dat er af en toe sprake was van een narrow escape.’
Ik lach en herhaal vragend: ‘Een narrow escape? Een mooie uitdrukking.’
‘Dat betekent toch een moment van ontsnapping; op het nippertje?’ vraagt mijn vader.
‘Jazeker’, bevestig ik.
Als postbode heeft hij soms vreemde manoeuvres moeten uithalen om zijn hachje te redden. Bijvoorbeeld een keer met heel glad weer. Hij zag een onbestuurbaar geworden auto aankomen, zette zich af op de pedalen van zijn fiets en dook over de motorkap. Had hij deze stunt niet uitgehaald, dan was hij geheid onder de autowielen beland.

Mijn vader vervolgt: ‘Ik ben genoeg buiten geweest. Vanuit mijn kamer leef ik veel met de natuur mee. Ik zie de Poolse koolduiven al komen. Ook zie ik hoe de spreeuwen zich verzamelen. ’s Morgens om zeven uur zitten konijnen hier voor de deur op het gras.’
‘Behalve dieren zie ik veel moeders met kinderen in hun kinderwagens voorbij komen. Het is hier een wandelroute. En ouderen met een slechte heup. Vaak alleenstaand. Ze hebben anderhalf uur nodig om hun boodschappen te doen.’

Opeens wijst hij naar buiten: ‘Kijk, daar gaat weer een zzp’er.’
‘Hoe weet je dat?’ vraag ik.
‘Dat zie ik aan wat er op de auto staat, ook al kan ik het soms niet lezen. Ik noem het moderne slavernij. Zzp’ers hebben het zwaar. Ze kunnen vaak niet eens sparen voor hun pensioen.’
Blijkbaar leeft mijn vader niet alleen met de natuur mee, maar met de hele maatschappij. Ik ben niet anders van hem gewend.

Binnenkort zal in het verzorgingshuis een oude film worden vertoond. Een film over het dorp waar mijn vader is geboren, getogen en nu in een verzorgingshuis woont. Ze hebben hem gevraagd of hij die middag toelichting wil geven. Als voorproefje tovert lief een paar oude films over Sevenum op zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Mijn vader kijkt aandachtig en lacht zo nu en dan. Hij herkent een aantal mensen, zoals een collega-postbode. ‘Toen was ik zeker net niet in de buurt’, zegt mijn vader.

In gedachte hoor ik mijn vaders woorden ‘narrow escape’. Hoe mooi dat hij deze uitdrukking bezigt. Weet je dat ik ooit het woord ‘scrumptious’ van hem heb geleerd? Hij had het opgepikt van de Engelse soldaten die mijn vaders moeder complimenteerden met het heerlijke eten dat ze de bevrijders had voorgezet. Toen ik het ooit als directiesecretaresse tegenover Engelse klanten gebruikte, moesten ze lachen. Het was blijkbaar een in onbruik geraakt woord.

Ik durf te wedden dat de mensen binnenkort aan mijn vaders lippen hangen, net zoals ik ook graag naar zijn verhalen, filosofieën en wijsheden luister. Hij is een van de oudste bewoners in het tehuis, heeft een ijzersterk geheugen én is een begaafd verteller. Dat wordt vast een geslaagde filmmiddag.

1511, 2018

Hoogste veilingopbrengst ooit

november 15th, 2018|0 Comments

Mijn schip is binnen, lees maar: De Volkskrant, Hoogste veilingopbrengst ooit voor doeken van Hopper en De Kooning

Tjap-tjoy (self-portrait)

Chop Suey uit 1929 van Edward Hopper. Beeld AFP

 

 

Christie’s hamerde woensdag in één veilig 318 miljoen dollar af.

Michiel Kruijt 14 november 2018, 17:08

Het blijft deze week records ­regenen bij veilingen van ­moderne kunst in New York. Nadat dinsdag bij Sotheby’s een ­Magritte voor een recordprijs was weggegaan, noteerde concurrent Christie’s woensdag twee keer de hoogste veilingopbrengst ooit voor een kunstenaar. Het schilderij Chop Suey uit 1929 van Edward Hopper (1882-1967) werd verkocht voor 91.875.000 dollar (81,5 miljoen euro) inclusief opgeld. Het vorige record voor een werk van zijn hand stond op 40,4 miljoen dollar en werd in 2013 behaald.

Woman as Landscape van Willem de Kooning (1904-1997) ging op dezelfde veiling weg voor 68.937.500 dollar (61 miljoen euro). Dat is een veilingrecord voor een werk van de in Rotterdam geboren kunstenaar; twee jaar geleden was er 66,3 miljoen dollar ­betaald voor zijn doek Untitled XXV uit 1977. Eerder zijn twee werken van De Kooning onderhands verhandeld, waarbij veel hogere bedragen zouden zijn betaald: 137,5 miljoen dollar (in 2006) en 300 miljoen dollar (in 2015).

De veiling van Christie’s bracht woensdag in totaal bijna 318 miljoen dollar op. Onder de hamer kwam het eerste deel van de collectie van ­Barney A. Ebsworth, een in april dit jaar overleden kunstverzamelaar die een fortuin had verdiend met de verkoop van luxe groepsreizen en cruises. Hij was bestuurslid van meerdere gerenommeerde musea in de VS.

Ebsworth was kunst gaan bestuderen na een bezoek aan het Louvre in 1957. Hij wilde aanvankelijk 17de-eeuwse Hollandse meesters gaan verzamelen, maar ­ontdekte na een bezichtiging van een privécollectie dat hij de concurrentie niet aankon. Een Amerikaanse museumdirecteur suggereerde hem impressionisten te verzamelen, of werken van buitenlandse schilders in ­Parijs als ­Picasso, Chagall en ­Modigliani.

Dat voorstel wees Ebsworth af omdat die werken te duur voor hem waren, schreef hij openhartig in zijn auto­biografie. ‘Toen stelde hij Amerikaans impressionisme voor en ik zei: Wat is dat? Op de een of andere manier kwamen we bij Amerikaans modernisme terecht en zo is het begonnen voor mij.’ Zijn collectie is in meerdere Amerikaanse musea te zien geweest.

De komende dagen komen er mogelijk nog een paar nieuwe werken onder de hamer die records zouden kunnen vestigen. Donderdagochtend vroeg Nederlandse tijd veilt Sotheby’s een groot schilderij van Jean-Michel Basquiat. Vorig jaar werd een werk van hem verkocht voor 110,5 miljoen dollar. Vrijdag staat bij Christie’s de ­veiling gepland van ­Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) van de Britse schilder David Hock­ney. Dat gaat ­mogelijk het record breken van duurst geveilde werk van een levende kunstenaar.

 

1511, 2018

Awards and so on

november 15th, 2018|0 Comments

Forgot to mention my recent awards and nominations.
There they come.

IPA 2018 Honorable Mention, categories Fine Art, Portrait.

Series ‘Bit Player’: ‘Chef de Cuisine’

Part of this series ‘Bit Player’ is for example my self-portrait ‘Chef de Cuisine’ with dear friend and Chef Youp Kilkens. Click here for his Instagram. But there are many other self-portraits e.g. ‘Butcher’, ‘Baker’, ‘Undertaker’ etc. Feel free to see for yourself: IPA 2018 Lilith

And then I got nominated twice for the 13th Black & White Spider Awards.

Category Fine Art with my self-portrait ‘Man Ray’.

Category Nude with my self-portrait ‘Stay Cool’.

 

2910, 2018

Uniek aanbod: collector’s item

oktober 29th, 2018|0 Comments

Startprijs € 1.995,– (inc. verzending binnen Nederland).

Herinneren jullie nog de AvroTros wedstrijd ‘Krabbé zoekt Picasso’, waarbij ik dankzij jullie stemmen met mijn zelfportret ‘From blue to white’ in 2017 de publieksprijs won? Er waren ruim 3.000 inzendingen. Mijn foto behoorde ook tot de Jury-top-3. De jury van de Picasso-wedstrijd bestond uit Charles Esche (directeur van het Van Abbemuseum), Marko Klomp (kunstenaar en dichter) en Jeroen Krabbé (kunstenaar, regisseur, acteur en presentator van ‘Krabbé zoekt Picasso’). Jeroen Krabbé: “Het niveau lag heel hoog, daar ben ik heel erg blij om.”

Mijn winnend zelfportret ‘From Blue to White’ maakt bovendien sinds jaren onderdeel uit van de museumcollectie van museum van Bommel van Dam in Venlo.

De prijs die ik won: een kunstreis naar Barcelona. Deze werd door het reisbureau in eerste instantie uitgesteld. Ik kon hem daardoor plannen in 2018 en op eigen wijze invullen. Dat heb ik onlangs gedaan. In plaats van met het vliegtuig, ging ik met de auto. Een van de redenen daarvoor was dat ik op de heen- en terugweg zelfportretten in diverse hotels kon schieten voor mijn serie ‘Lonesome hotel’.

Mijn speciaal aanbod voor jullie, degenen aan wie ik de publieksprijs heb te danken: Eén zelfportret ‘From Blue to White’ afgedrukt op Epson hot press natural papier, beeldmaat 18×27 cm, gesigneerd plús 6 gesigneerde zelfportretten uit de serie ‘Lonesome Hotel’ gefotografeerd in hotels in Beaune, Valras-Plage, Barcelona, Figueres, Carcassonne, Orléans, afm. ca. 18×28 cm. Dit totaalpakket bied ik slechts eenmaal in deze samenstelling aan. De 6 zelfportretten zijn tot dusver onbekend.

Op dit collector’s item mag geboden worden t/m woensdag 31 oktober a.s. Startprijs € 1.995,– (inc. verzending binnen Nederland). Bieden kan via sociale media of via mail naar info@lilithlove.eu

De reis naar Barcelona was grandioos en mijn bezoek aan het Picasso-museum bijzonder inspirerend.

Dank jullie wel!

Henriëtte / Lilith

Links: ‘From Blue to white’, rechts: ‘De strijkster’ uit Picasso’s blauwe periode

2010, 2018

Om middernacht

oktober 20th, 2018|4 Comments

Gisteravond was ik bij mensen op bezoek waar ik ooit één keer eerder was geweest. Om precies te zijn: nadat ik een gigantische deuk in hun op straat geparkeerde BMW had gereden. In die tijd was ik erg moe. Lang daarna kwam ik erachter dat ik waarschijnlijk op dat moment de ziekte van Pfeiffer onder de leden had. Ondanks de deuk waren ze erg aardig. Niet boos. Ik kreeg een glas water voor de schrik. We vulden samen de verzekeringspapieren in. Gelukkig was ik all risk verzekerd.

We gingen gisteren bij hen op bezoek om eens normaal kennis te maken. Rond middernacht, net voordat hun drie poezen ter sprake kwamen, kreeg ik enorme steken in het linkergedeelte van mijn borstkas. Zo erg dat ik naar mijn boezem greep en een geluidloze ‘au’ produceerde. Ik schrok. Het eerste waaraan ik dacht: mijn kinderen, wie zorgt er voor mijn kinderen als ik erbij neerval? Het tweede: niet laten merken aan gastheer/-vrouw dat ik pijn heb. Ik ben immers pussy noch aandachttrekker. Ik wil niet onbeleefd zijn.

Toen het gebeurde stonden we min of meer op het punt om te vertrekken. In de gang bewonderde ik de fotocollage van hun kinderen aan de wand en ik wilde per abuis via de wc-deur het huis verlaten. Ik lachte nog om mijn blunder toen ik de voordeur opende. Buiten zei ik meteen: ‘Ik heb pijn!’ Eigenlijk hijgde ik het, want ik had vreselijke pijn. Ik besefte me terdege dat er veel oorzaken voor steken zijn, variërend van gasbel tot spierpijn, maar het kan natuurlijk ook iets van een geheel andere orde zijn.

Lief stond erop dat ik op bed mijn bloeddruk opnam. Ondanks alle horror en stress in mijn leven is mijn bloeddruk een constante factor. Ik vraag me regelmatig af waaraan ik ooit zal sterven, omdat ik  tot dusver nagenoeg alles koelbloedig overleef. De meter gaf een voor mij torenhoge bloeddruk aan. Lief vroeg of ik me niet te zeer alles aantrok wat ik te horen had gekregen. Ik had gisteren inderdaad een nare, agressieve brief ontvangen afkomstig van de woordvoerder van mensen waarvoor ik mij enorm heb ingezet, maar die mij per se in een voor mij onverklaarbaar ongunstig daglicht willen zien. Ook had ik gisteren hartverscheurende verhalen gehoord, waarbij mijn moederhart meeleed.

Terwijl lief me omhelsde, fluisterde ik in zijn hals: ‘Ik houd van jou.’ Zijn bezorgdheid om mij was overduidelijk. Hij hield me stevig vast en antwoordde dat hij ook van mij hield.

Het klopt dat ik veel leed absorbeer, maar mijn zelfportretten zijn mijn uitlaatklep van alle emoties. Toch ben ik óók een binnenvetter. Ik slik vaak om een ander niet te kwetsen. Vind mezelf minder belangrijk dan het welzijn van degene in kwestie. Zelfs op het moment dat ik dreig om te kiepen, wil ik blijkbaar geen hinder veroorzaken, niet lastig zijn. Dan denk ik nog eerst aan anderen: mijn kinderen, de gastgevers.

Als ik assertief ben, is het meestal in andermans belang, niet voor mezelf. Ik vermoed dat velen denken, -voornamelijk aan de hand van mijn zelfportretten-, dat ik niet op mijn mondje ben gevallen. Dat ben ik ook niet, maar toch zou ik mijn mond vaker mogen roeren in mijn eigen belang.

Om middernacht ben ik veranderd. De steken en mijn automatische reactie daarop waren een waarschuwing en hebben me tot denken aangezet. ‘Ik dreig niet, ik doe een belofte’, zegt een stem in mijn hoofd.