Blog

/Blog
Blog2017-07-05T16:10:56+02:00
2101, 2019

Vrije wereld versus muffe doos

januari 21st, 2019|5 Comments

Chicken wings. Afgehakte vleugels smaakvol bereid. Of nee, een paar blote kippen in een braadslee. Zulke beelden verschijnen op mijn netvlies terwijl ik bij mijn vader ben.

Een tijd geleden hebben ze me geleewiekt. Ik ben een meisje van het platteland. Daardoor weet ik gelukkig dat als een stuk van de tweede vleugel wordt afgesneden, de gekortwiekte vogel vervolgens weer kan vliegen. Om balans te creëren heb ik zelf dat tweede stukje geamputeerd, zodat ik mijn ietwat kortere vleugels opnieuw kon uitslaan.

‘Je moet maar niet meer over me schrijven,’ zegt mijn vader. ‘Ze weten toch wel dat je van me houdt.’

Mijn hart staat stil. Je zou verwachten dat op zo’n moment het bloed in mijn aderen bevriest, maar het begint te koken. Mijn ogen worden vochtig. Tranen blijven binnenboord. Het is ze gelukt, het vuile addergebroed dat met gespleten tong over me spreekt.

‘Ze hebben iets heel smerigs over je gezegd,’ vervolgt mijn vader zichtbaar aangedaan.

‘Wie dan? Wat dan?’ De eerste vraag hoeft hij eigenlijk niet te beantwoorden.

‘Ik heb het woord opgezocht in het woordenboek, omdat ik niet wist wat het betekent. Ze noemen je een narcist.’ Met tranen in zijn ogen kijkt hij me aan.

Ik een narcist? Als ze hiervoor afgaan op de zelfportretten die ik maak, vermoed ik dat veel mensen in deze hoogtijdagen van de selfie tot die categorie behoren. Waarop zouden ze hun veroordeling anders baseren? Ik was jarenlang een alleenstaande moeder van drie kinderen die probeerde te overleven. Vind je het gek dat mijn focus soms iets meer op mezelf en mijn gezin lag dan op de buitenwereld? Blijkbaar hebben de lasteraars mijn angst nooit begrepen. Ze hebben levend in hun kortzichtige wereld deze beklemming zelf nooit ervaren. Iets anders kan ik niet bedenken om hun gedachtegang proberen te volgen.

Opeens voel ik me ontzettend eenzaam, een mens zonder context. Weet je dat ik op dit moment de antwoorden op de stippellijntjes hieronder niet kan invullen?

Dochter van ………..
Zus van ……….
Petekind van ……….
Partner van ……….
Buurvrouw van ……….

Waarom niet? Omdat anderen om diverse redenen niet willen dat ik naar buiten treed als degene die ik ben. Ik houd mijn hele leven al meer rekening met de wensen van anderen dan met die van mezelf en dat verstikt me. Het maakt me razend.

Gelukkig kan ik nog wel invullen:
Moeder van ……….
Maar ik ben toch meer dan dat?

Ik denk aan ‘The Walk of Shame’ uit ‘Game of Thrones’. Een scène die overbodig lang duurde in mijn beleving. Ruim zes minuten of zo. Ik ben absoluut geen fan van ‘Game of Thrones’, onder andere vanwege de vrouwonvriendelijkheid en de mijns inziens overbodige seksscènes. Seks is geld. Toch denk ik nu  aan ‘The Walk of Shame’ waarbij Cersei wordt gedwongen naakt over straat te lopen in een poging haar trots te breken. Ze houdt zich staande vanwege haar kinderen.

Het verhaal van mijn leven. Hoe lang moet een dergelijke scène duren om mensen te laten inzien wat ze elkaar aandoen? Voor de serie werd een body double gebruikt. Dat gaat helaas niet in mijn geval. Ik ben zelf degene die naakt en kwetsbaar wordt opgejaagd. Ik ga over de tong en nog wel over de gespleten tong.

Om te overleven moest jaren geleden het kind Henriëtte onderduiken en de oervrouw Lilith opstaan. Ik vermorzelde (in gedachte) menigeen tussen mijn dijen. Dat vertaalt zich in mijn werk, zoals in de serie ‘Woman is the pig of the world’, die twee jaar geleden gedeeltelijk te zien was bij CODA museum in Apeldoorn. Mijn vagina hing aan de muur. Niet omdat ik zo graag een museumkut wilde exposeren, nee, gewoon omdat ik zelf beslis wat ik van mezelf laat zien. Seks is niet alleen geld, maar ook macht. In een vagina ontstaat veel, zo niet de hele wereld. Heden ten dage worden nog steeds vrouwen gedwongen tot een ‘Walk of Shame’ bijvoorbeeld in India als ze worden gestenigd.

Ik heb het recht over mezelf te beslissen. Anderen hebben niet het recht mij hun wil op te leggen. En tóch proberen ze dat op laaghartige wijze, via emotionele chantage van mijn vader. Hij zit tussen twee vuren én wil me beschermen. Hij heeft mijn lijfsbehoud voor ogen als hij zegt dat ik maar niet meer over hem moet schrijven. Als ik niet meer over hem schrijf, loop ik minder kans op beschimping door jaloerse mensen die in een muffe doos leven. Een doos waarin vermoedelijk voorheen inmiddels verboden landbouwgif werd verkocht. Achtergebleven sporen van gif benevelen hun verstand. Vanuit hun doos overdekken ze mij met pek en veren.

Veren? Vleugels bestaan uit veren. Kom maar op met die smeerzooi! Overdek me maar! Uit pek en veren laat ik nieuwe vleugels groeien, sterker dan ooit tevoren.

Ik schrijf voorlopig niet meer over mijn vader, omdat ik hem in bescherming neem. Ik schrijf niet meer over hem uit respect voor zijn wens, uit een immense liefde die jullie lasteraars nooit zullen begrijpen, net zo min als jullie mijn enorme angst ooit hebben begrepen. Jullie begrijpen helemaal niets van mij.

In gedachte trap ik tegen de muffe doos en hoor het addergebroed binnenin boosaardig sissen. Ik trap nog een keer om goed tot hen te laten doordringen dat zij binnenin die doos leven en ik trots buiten in de vrije wereld sta.

1401, 2019

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

januari 14th, 2019|7 Comments

Door het dakraam zie ik wolken voorbij drijven. De een sneller dan de ander. Opeens klikken twee wolkenpartijen onopvallend in elkaar, als twee continenten die oorspronkelijk bij elkaar hoorden. Als werelddelen die zich ooit hebben gesplitst en elkaar na een eeuwigheid hebben teruggevonden. In hetzelfde tempo schuift mijn lichaam tegen het jouwe in het grote ronde bad.

We klikken naadloos in elkaar.

In de verte zingt Elvis Costello: ‘This house is empty now’. Ik herken zijn verlangen en eenzaamheid. Het liedje dat ik schrijf, verloopt echter achterstevoren. Mijn huis is nu vol, maar was lang leeg. De liefde heeft ons gevonden en samengebracht. We waren niet op zoek. Het verleden doet desondanks pijn. Waar was jij al die tijd? Waar was ik? Het gemis uit het verleden draag ik met me mee. Soms verzwelgt het me. Ik ben dankbaar dat we elkaar nu hebben ontmoet, maar verdrietig omdat ik je niet eerder heb gekend.

Verdriet duurt eeuwig, geluk is eindig.

Mijn hand beroert zacht jouw lichaam. Jij slaapt. Ik zing mijn stil lied: ‘Ik wil alle vrouwen zijn. Alle vrouwen die je ooit hebt begeerd, waarmee je ooit hebt verkeerd. Alle vrouwen uit het verleden, toen maar ook nu in het heden. Ik wil jouw oude liefdes zijn, vlak nadat ze waren ontloken, voordat ze werden verbroken. Ik wil al jouw oude liefdes zijn, maar niet het verdriet of de pijn. Ik wil voor onbepaalde termijn jouw enige liefde zijn.’

Dringen mijn geluidloze woorden door ons permeabel membraan? Hoor je mij?

Buiten wordt het donker. De wolken verdwijnen uit beeld. Daarvoor in de plaats worden onze lichamen weerspiegeld in het raam. Ik heb sterke spieren, maar een zachte toplaag. Jouw huid tegen de mijne voelt plaatselijk net zo zacht. Als je had geweten dat de liefde ons ooit zou vinden, dan had jij jezelf tijdelijk laten invriezen, zei je ooit. Je bent een beetje ouder dan ik, je hebt een voorsprong. Je zou de tijd voor jezelf hebben stilgezet als je had geweten dat ik bestond. Je zou op me hebben gewacht.

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

In stilte ervaar ik ons lichamelijk contact. Het water dampt nog steeds een beetje, waardoor zich condens tegen het dakraam vormt. Nadat eerst de wolken waren verdwenen, worden wij nu ook langzaam onzichtbaar. In het dakraam lijken we één lichaam omgeven door één huid. “Werelddelen zijn altijd in beweging. Continenten gaan uit elkaar, komen weer samen, produceren kleinere continentjes, maken zich los van elkaar en voegen zich bij andere continenten.” Daaraan wil ik niet denken.

Voor nu stelt het me gerust ons samen via het dakraam in een mistige oneindigheid te zien verdwijnen. Onze liefde is groter dan verleden, heden en toekomst. Onze liefde overstijgt tijd.

901, 2019

Papa en ik

januari 9th, 2019|8 Comments

Een tijd geleden kwam me ter ore dat sommige mensen mijn selfies met mijn vader niet begrijpen. Net alsof ik ergens mee koketteer, waarop ik geen recht heb. Dat onbegrip, afkomstig van een of meerdere naasten, raakte me zeer.

Regelmatig worden mijn zelfportretten niet begrepen. Dat kan me niets schelen. Maar dat een foto van mijn vader en mij verkeerd wordt geïnterpreteerd door mensen die me na aan het hart liggen en dat er door diegenen een verkeerde lading aan wordt gegeven, doet pijn. Dat betekent dat diegenen me slecht kennen, zelfs na al die jaren, en dat stelt teleur.

Ik zal het proberen uit te leggen. Ik ken heel goed het verschil tussen een goede en een slechte vader. Mijn vader is goed. De verwekker van mijn drie kinderen mag volgens mij het predicaat ‘vader’ niet dragen, aangezien hij op geen enkele manier voor ze zorgt. Ze ontvangen liefde, tijd noch geld van hem. Ik ben iemand die het positieve probeert te benadrukken in plaats van te fulmineren over het negatieve. Verdriet relativeer ik vaak met humor. Regelmatig krijg ik complimenten voor de humor in mijn werk. Kijk eens heel goed naar sommige foto’s, er is vaak meer te zien als je ervoor openstaat.

Elke foto die ik van mijn vader maak, is een eerbetoon, een bewijs van onze wederzijdse liefde. Tevens een bewijs van mijn dankbaarheid en trots. Vanzelfsprekend heeft mijn vader steken laten vallen, net als iedere andere ouder en net als ikzelf in de opvoeding van mijn kinderen. Hij heeft er een paar keer iets over gezegd tegen mij. Telkens als hij dat doet, breekt mijn hart. Het doet goed dat hij het uitspreekt, maar toch is het eigenlijk niet nodig. Alles is te verklaren met liefde. Hij hield zoveel van mij, dat hij me koste wat kost wilde beschermen en me daarom niet voldoende vrijheid gaf om bijvoorbeeld danseres te worden of om te gaan studeren. Het was niet makkelijk voor mij in die tijd, maar daar kan ik nu toch niet meer boos over zijn? Hij houdt nog steeds onvoorwaardelijk van mij, terwijl hij vast niet alles begrijpt van wat ik doe en hoe ik leef. Hij steunt me en probeert zich in mij te verplaatsen en daarmee geeft hij me nu wel alle vrijheid. Toen ik lang geleden met mijn zelfportret ‘Banquet’ (naakt met varkenskop naast me op tafel) in de krant stond, spraken de mensen uit het dorp hem erop aan. Ik had hem nooit de achterliggende gedachte van die foto verteld. Hij antwoordde: ‘Dit zelfportret gaat over de positie van de vrouw in de hedendaagse maatschappij.’ Spijker op z’n kop, papa. In mijn boek ‘A house is not a home’ heb ik als ondertitel erbij staan: ‘Being flesh and blood doesn’t automatically imply being a piece of meat.’

Mijn papa staat op foto’s – al dan niet samen met mij –  tussen mijn naakt- en andere portretten. Is dat het wat anderen niet begrijpen en wat hen stoort? Mijn werk is mijn dagboek. Soms ben ik bloot en soms ben ik aangekleed. Soms ga ik bij papa op bezoek en soms ben ik thuis. Zo gaat dat in het dagelijks leven en dus ook op mijn zelfportretten. Ik ben bloot geboren en papa hield me na mijn geboorte meteen vast. Volgens hem kwam ik lachend ter wereld. Hij kijkt verder dan het oppervlakkige  vlees.

In de Hermitage in Amsterdam las ik vorige week: ‘De Grieken associeerden naaktheid met heroïek, triomf en morele excellentie. Naakt ging om schoonheid, niet om seksualiteit.’ Ook las ik daar: ‘Wist u dat na de oudheid naakt werd gezien als zondig? Heiligen werden wel halfnaakt afgebeeld, waarbij hun naaktheid stond voor een geestelijk gezuiverd lichaam.’ Stof tot nadenken, lijkt me zo.

Elke foto maak ik met zuivere intenties, dus ook de portretten van mijn vader. De laatste keer dat ik bij hem langs ging, was hij een beetje ziek. Hij zag er breekbaar uit. Zijn humeur en gevoel voor humor hadden er niet onder te lijden. Wéér een reden om trots op mijn vader te zijn. Tevens een reden om een foto van hem te maken. Door zijn kwetsbaarheid toont hij zijn kracht. Papa en ik hebben veel raakvlakken.

1112, 2018

Het misbruik van #metoo

december 11th, 2018|1 Comment

Ik wou een stuk schrijven over het misbruik van #metoo, maar het lukt me niet. Ik vind het misbruik van #metoo uitermate vermoeiend.

In de rij van hongerige wachtenden voor de deur van een restaurant werd mijn man luidkeels beschuldigd door een jonge vrouw. Waarvan? Dat hij zich opzettelijk tegen haar aandrukte. Iedereen van ons gezelschap had gezien dat er geen contact tussen hem en haar of tussen hun beider dikke winterjassen had plaatsgevonden. (En waarom zou hij zich tegen een hysterica aandrukken als hij mijn liefdevol goddelijk lijf onbeperkt ter beschikking heeft?) Toen hij zei dat ze niet goed wijs was, wilde haar vriend met hem op de vuist. Een echte hashtag-metoo-ridder.

Als ervaringsdeskundige, want
• tweemaal aangerand/verkracht – penetratie met een vinger is verkrachting –
• in mijn nek gebeten/gekust
• vreemde mannenhand tussen mijn benen in een groot gezelschap in de openbare ruimte
• ontelbare klopjes op mijn kont van ‘amicale’ mannen
• seksueel getinte opmerkingen/scheldwoorden die naar mijn hoofd werden geslingerd
• enzovoorts,
alsook moeder van een verkrachte dochter, weet ik heus wel wanneer er over grenzen wordt heengegaan en dat was duidelijk niet het geval voor de deur van het restaurant. Er was he-le-maal niets aan de hand.

De discussie over machtsongelijkheid, seksuele intimidatie en misbruik is belangrijk. #metoo is belangrijk. Maar er zijn blijkbaar mensen die zich graag onterecht als weerloos slachtoffer manifesteren. Er wordt een hulpeloos mens geschapen. Zij verzieken het voor de echte slachtoffers.

Willen ze daarmee onmiddellijk ophouden?

De aandacht moet uitgaan naar slachtoffers die soms voor hun leven zijn getekend. We moeten ons met z’n allen sterk maken voor hen. En de (machts)misbruikers moeten worden gestraft en gestopt.

Dank u.

No more drama

3011, 2018

Alleen van jou

november 30th, 2018|0 Comments

Gisteren ging ‘Alleen van jou’ door Het Goede Doel in première. Ik maakte de clip. De single is afkomstig van het album ‘Overwerk’. Je kunt het album kopen via de grotere online webwinkels.
Denk hierbij aan: Bol.com Overwerk

Dank aan allen die zichzelf, hun locatie, hun talent, hun huisdier, hun props spontaan beschikbaar stelden. In willekeurige volgorde: Henk Temming, Frank Hölsgens, Geerthe Timmermans, Gioya Timmermans, Mien Geerlings, Service Bioscoop Luxor Reuver, Wesley Beek, Hans Tunnissen, familie Frietman

 

2211, 2018

If then is now

november 22nd, 2018|0 Comments

Domestic Goddess: The magic pan (self-portrait)

Walter van Teeffelen interviewde mij voor ifthenisnow.eu

Klik op de link om het stuk te lezen én om mijn 10 zelfportretten te zien.
Quote Henriette van Gasteren: ‘Wat ik erg sterk aan mijn werk vind, is dat er nooit sprake kan zijn van #metoo. Ik doe alles zelf. De zeldzame keren dat ik in goed vertrouwen samenwerkte met een fotograaf alsook een regisseur zorgden ervoor dat ik van een koude kermis thuis kwam. Aan mijn lijf geen polonaise. Handen af!
Ik fotografeer mezelf – niemand zegt me wat ik moet doen – ik maak zelfportretten.” Unquote.
Dank je Walter! Dank je Ella Arps, jij weet wel waarom.

Tubbing (self-portrait)

1611, 2018

Narrow escape

november 16th, 2018|4 Comments

Laatst vroeg ik aan mijn vader hoe het voelt om de buitenwereld van achter glas te bekijken. Hij heeft immers meer dan 90 jaar in alle vrijheid in deze buitenwereld geleefd. Dan laat ik even de tweede wereldoorlog buiten beschouwing. Hij heeft toen in hetzelfde huis als waar zijn familie ook een aantal joden verborg een tijd lang ondergedoken gezeten.

Hij dacht even na en antwoordde: ‘Veilig’. Papa voelt zich veilig in zijn appartement in het verzorgingshuis. Op dit antwoord had ik niet gerekend.
‘Als ik mijn leven overdenk, realiseer ik me nu nog veel meer dat er af en toe sprake was van een narrow escape.’
Ik lach en herhaal vragend: ‘Een narrow escape? Een mooie uitdrukking.’
‘Dat betekent toch een moment van ontsnapping; op het nippertje?’ vraagt mijn vader.
‘Jazeker’, bevestig ik.
Als postbode heeft hij soms vreemde manoeuvres moeten uithalen om zijn hachje te redden. Bijvoorbeeld een keer met heel glad weer. Hij zag een onbestuurbaar geworden auto aankomen, zette zich af op de pedalen van zijn fiets en dook over de motorkap. Had hij deze stunt niet uitgehaald, dan was hij geheid onder de autowielen beland.

Mijn vader vervolgt: ‘Ik ben genoeg buiten geweest. Vanuit mijn kamer leef ik veel met de natuur mee. Ik zie de Poolse koolduiven al komen. Ook zie ik hoe de spreeuwen zich verzamelen. ’s Morgens om zeven uur zitten konijnen hier voor de deur op het gras.’
‘Behalve dieren zie ik veel moeders met kinderen in hun kinderwagens voorbij komen. Het is hier een wandelroute. En ouderen met een slechte heup. Vaak alleenstaand. Ze hebben anderhalf uur nodig om hun boodschappen te doen.’

Opeens wijst hij naar buiten: ‘Kijk, daar gaat weer een zzp’er.’
‘Hoe weet je dat?’ vraag ik.
‘Dat zie ik aan wat er op de auto staat, ook al kan ik het soms niet lezen. Ik noem het moderne slavernij. Zzp’ers hebben het zwaar. Ze kunnen vaak niet eens sparen voor hun pensioen.’
Blijkbaar leeft mijn vader niet alleen met de natuur mee, maar met de hele maatschappij. Ik ben niet anders van hem gewend.

Binnenkort zal in het verzorgingshuis een oude film worden vertoond. Een film over het dorp waar mijn vader is geboren, getogen en nu in een verzorgingshuis woont. Ze hebben hem gevraagd of hij die middag toelichting wil geven. Als voorproefje tovert lief een paar oude films over Sevenum op zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Mijn vader kijkt aandachtig en lacht zo nu en dan. Hij herkent een aantal mensen, zoals een collega-postbode. ‘Toen was ik zeker net niet in de buurt’, zegt mijn vader.

In gedachte hoor ik mijn vaders woorden ‘narrow escape’. Hoe mooi dat hij deze uitdrukking bezigt. Weet je dat ik ooit het woord ‘scrumptious’ van hem heb geleerd? Hij had het opgepikt van de Engelse soldaten die mijn vaders moeder complimenteerden met het heerlijke eten dat ze de bevrijders had voorgezet. Toen ik het ooit als directiesecretaresse tegenover Engelse klanten gebruikte, moesten ze lachen. Het was blijkbaar een in onbruik geraakt woord.

Ik durf te wedden dat de mensen binnenkort aan mijn vaders lippen hangen, net zoals ik ook graag naar zijn verhalen, filosofieën en wijsheden luister. Hij is een van de oudste bewoners in het tehuis, heeft een ijzersterk geheugen én is een begaafd verteller. Dat wordt vast een geslaagde filmmiddag.

1511, 2018

Hoogste veilingopbrengst ooit

november 15th, 2018|0 Comments

Mijn schip is binnen, lees maar: De Volkskrant, Hoogste veilingopbrengst ooit voor doeken van Hopper en De Kooning

Tjap-tjoy (self-portrait)

Chop Suey uit 1929 van Edward Hopper. Beeld AFP

 

 

Christie’s hamerde woensdag in één veilig 318 miljoen dollar af.

Michiel Kruijt 14 november 2018, 17:08

Het blijft deze week records ­regenen bij veilingen van ­moderne kunst in New York. Nadat dinsdag bij Sotheby’s een ­Magritte voor een recordprijs was weggegaan, noteerde concurrent Christie’s woensdag twee keer de hoogste veilingopbrengst ooit voor een kunstenaar. Het schilderij Chop Suey uit 1929 van Edward Hopper (1882-1967) werd verkocht voor 91.875.000 dollar (81,5 miljoen euro) inclusief opgeld. Het vorige record voor een werk van zijn hand stond op 40,4 miljoen dollar en werd in 2013 behaald.

Woman as Landscape van Willem de Kooning (1904-1997) ging op dezelfde veiling weg voor 68.937.500 dollar (61 miljoen euro). Dat is een veilingrecord voor een werk van de in Rotterdam geboren kunstenaar; twee jaar geleden was er 66,3 miljoen dollar ­betaald voor zijn doek Untitled XXV uit 1977. Eerder zijn twee werken van De Kooning onderhands verhandeld, waarbij veel hogere bedragen zouden zijn betaald: 137,5 miljoen dollar (in 2006) en 300 miljoen dollar (in 2015).

De veiling van Christie’s bracht woensdag in totaal bijna 318 miljoen dollar op. Onder de hamer kwam het eerste deel van de collectie van ­Barney A. Ebsworth, een in april dit jaar overleden kunstverzamelaar die een fortuin had verdiend met de verkoop van luxe groepsreizen en cruises. Hij was bestuurslid van meerdere gerenommeerde musea in de VS.

Ebsworth was kunst gaan bestuderen na een bezoek aan het Louvre in 1957. Hij wilde aanvankelijk 17de-eeuwse Hollandse meesters gaan verzamelen, maar ­ontdekte na een bezichtiging van een privécollectie dat hij de concurrentie niet aankon. Een Amerikaanse museumdirecteur suggereerde hem impressionisten te verzamelen, of werken van buitenlandse schilders in ­Parijs als ­Picasso, Chagall en ­Modigliani.

Dat voorstel wees Ebsworth af omdat die werken te duur voor hem waren, schreef hij openhartig in zijn auto­biografie. ‘Toen stelde hij Amerikaans impressionisme voor en ik zei: Wat is dat? Op de een of andere manier kwamen we bij Amerikaans modernisme terecht en zo is het begonnen voor mij.’ Zijn collectie is in meerdere Amerikaanse musea te zien geweest.

De komende dagen komen er mogelijk nog een paar nieuwe werken onder de hamer die records zouden kunnen vestigen. Donderdagochtend vroeg Nederlandse tijd veilt Sotheby’s een groot schilderij van Jean-Michel Basquiat. Vorig jaar werd een werk van hem verkocht voor 110,5 miljoen dollar. Vrijdag staat bij Christie’s de ­veiling gepland van ­Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) van de Britse schilder David Hock­ney. Dat gaat ­mogelijk het record breken van duurst geveilde werk van een levende kunstenaar.

 

1511, 2018

Awards and so on

november 15th, 2018|0 Comments

Forgot to mention my recent awards and nominations.
There they come.

IPA 2018 Honorable Mention, categories Fine Art, Portrait.

Series ‘Bit Player’: ‘Chef de Cuisine’

Part of this series ‘Bit Player’ is for example my self-portrait ‘Chef de Cuisine’ with dear friend and Chef Youp Kilkens. Click here for his Instagram. But there are many other self-portraits e.g. ‘Butcher’, ‘Baker’, ‘Undertaker’ etc. Feel free to see for yourself: IPA 2018 Lilith

And then I got nominated twice for the 13th Black & White Spider Awards.

Category Fine Art with my self-portrait ‘Man Ray’.

Category Nude with my self-portrait ‘Stay Cool’.

 

2910, 2018

Uniek aanbod: collector’s item

oktober 29th, 2018|0 Comments

Startprijs € 1.995,– (inc. verzending binnen Nederland).

Herinneren jullie nog de AvroTros wedstrijd ‘Krabbé zoekt Picasso’, waarbij ik dankzij jullie stemmen met mijn zelfportret ‘From blue to white’ in 2017 de publieksprijs won? Er waren ruim 3.000 inzendingen. Mijn foto behoorde ook tot de Jury-top-3. De jury van de Picasso-wedstrijd bestond uit Charles Esche (directeur van het Van Abbemuseum), Marko Klomp (kunstenaar en dichter) en Jeroen Krabbé (kunstenaar, regisseur, acteur en presentator van ‘Krabbé zoekt Picasso’). Jeroen Krabbé: “Het niveau lag heel hoog, daar ben ik heel erg blij om.”

Mijn winnend zelfportret ‘From Blue to White’ maakt bovendien sinds jaren onderdeel uit van de museumcollectie van museum van Bommel van Dam in Venlo.

De prijs die ik won: een kunstreis naar Barcelona. Deze werd door het reisbureau in eerste instantie uitgesteld. Ik kon hem daardoor plannen in 2018 en op eigen wijze invullen. Dat heb ik onlangs gedaan. In plaats van met het vliegtuig, ging ik met de auto. Een van de redenen daarvoor was dat ik op de heen- en terugweg zelfportretten in diverse hotels kon schieten voor mijn serie ‘Lonesome hotel’.

Mijn speciaal aanbod voor jullie, degenen aan wie ik de publieksprijs heb te danken: Eén zelfportret ‘From Blue to White’ afgedrukt op Epson hot press natural papier, beeldmaat 18×27 cm, gesigneerd plús 6 gesigneerde zelfportretten uit de serie ‘Lonesome Hotel’ gefotografeerd in hotels in Beaune, Valras-Plage, Barcelona, Figueres, Carcassonne, Orléans, afm. ca. 18×28 cm. Dit totaalpakket bied ik slechts eenmaal in deze samenstelling aan. De 6 zelfportretten zijn tot dusver onbekend.

Op dit collector’s item mag geboden worden t/m woensdag 31 oktober a.s. Startprijs € 1.995,– (inc. verzending binnen Nederland). Bieden kan via sociale media of via mail naar info@lilithlove.eu

De reis naar Barcelona was grandioos en mijn bezoek aan het Picasso-museum bijzonder inspirerend.

Dank jullie wel!

Henriëtte / Lilith

Links: ‘From Blue to white’, rechts: ‘De strijkster’ uit Picasso’s blauwe periode

2010, 2018

Om middernacht

oktober 20th, 2018|4 Comments

Gisteravond was ik bij mensen op bezoek waar ik ooit één keer eerder was geweest. Om precies te zijn: nadat ik een gigantische deuk in hun op straat geparkeerde BMW had gereden. In die tijd was ik erg moe. Lang daarna kwam ik erachter dat ik waarschijnlijk op dat moment de ziekte van Pfeiffer onder de leden had. Ondanks de deuk waren ze erg aardig. Niet boos. Ik kreeg een glas water voor de schrik. We vulden samen de verzekeringspapieren in. Gelukkig was ik all risk verzekerd.

We gingen gisteren bij hen op bezoek om eens normaal kennis te maken. Rond middernacht, net voordat hun drie poezen ter sprake kwamen, kreeg ik enorme steken in het linkergedeelte van mijn borstkas. Zo erg dat ik naar mijn boezem greep en een geluidloze ‘au’ produceerde. Ik schrok. Het eerste waaraan ik dacht: mijn kinderen, wie zorgt er voor mijn kinderen als ik erbij neerval? Het tweede: niet laten merken aan gastheer/-vrouw dat ik pijn heb. Ik ben immers pussy noch aandachttrekker. Ik wil niet onbeleefd zijn.

Toen het gebeurde stonden we min of meer op het punt om te vertrekken. In de gang bewonderde ik de fotocollage van hun kinderen aan de wand en ik wilde per abuis via de wc-deur het huis verlaten. Ik lachte nog om mijn blunder toen ik de voordeur opende. Buiten zei ik meteen: ‘Ik heb pijn!’ Eigenlijk hijgde ik het, want ik had vreselijke pijn. Ik besefte me terdege dat er veel oorzaken voor steken zijn, variërend van gasbel tot spierpijn, maar het kan natuurlijk ook iets van een geheel andere orde zijn.

Lief stond erop dat ik op bed mijn bloeddruk opnam. Ondanks alle horror en stress in mijn leven is mijn bloeddruk een constante factor. Ik vraag me regelmatig af waaraan ik ooit zal sterven, omdat ik  tot dusver nagenoeg alles koelbloedig overleef. De meter gaf een voor mij torenhoge bloeddruk aan. Lief vroeg of ik me niet te zeer alles aantrok wat ik te horen had gekregen. Ik had gisteren inderdaad een nare, agressieve brief ontvangen afkomstig van de woordvoerder van mensen waarvoor ik mij enorm heb ingezet, maar die mij per se in een voor mij onverklaarbaar ongunstig daglicht willen zien. Ook had ik gisteren hartverscheurende verhalen gehoord, waarbij mijn moederhart meeleed.

Terwijl lief me omhelsde, fluisterde ik in zijn hals: ‘Ik houd van jou.’ Zijn bezorgdheid om mij was overduidelijk. Hij hield me stevig vast en antwoordde dat hij ook van mij hield.

Het klopt dat ik veel leed absorbeer, maar mijn zelfportretten zijn mijn uitlaatklep van alle emoties. Toch ben ik óók een binnenvetter. Ik slik vaak om een ander niet te kwetsen. Vind mezelf minder belangrijk dan het welzijn van degene in kwestie. Zelfs op het moment dat ik dreig om te kiepen, wil ik blijkbaar geen hinder veroorzaken, niet lastig zijn. Dan denk ik nog eerst aan anderen: mijn kinderen, de gastgevers.

Als ik assertief ben, is het meestal in andermans belang, niet voor mezelf. Ik vermoed dat velen denken, -voornamelijk aan de hand van mijn zelfportretten-, dat ik niet op mijn mondje ben gevallen. Dat ben ik ook niet, maar toch zou ik mijn mond vaker mogen roeren in mijn eigen belang.

Om middernacht ben ik veranderd. De steken en mijn automatische reactie daarop waren een waarschuwing en hebben me tot denken aangezet. ‘Ik dreig niet, ik doe een belofte’, zegt een stem in mijn hoofd.

 

1610, 2018

Een blik op de buitenwereld (van achter glas)

oktober 16th, 2018|1 Comment

Vandaag ga ik op bezoek bij papa. Ik was vroeg wakker. In bed denk ik aan hem. De vorige keer dat ik langs ging, zag hij er gezond uit. Hij was goed geluimd bovendien. Regelmatig krijg ik via het gecomputeriseerde zorgplan Caren een update van zijn bestaan. De zorg schrijft met betrokkenheid over hem.

Wat me goed doet om te lezen is dat hij telkens iets laat schrappen. Nee, ’s avonds hoeven ze niet meer langs te komen om zijn boterhammen te smeren, dat doet hij zelf. In de ochtend heeft hij ook een taak laten verwijderen. Hij is gewend zoveel mogelijk zelf te doen en neemt nu langzaam de controle over zijn leven weer over.

Hij is tevreden over hotel en personeel, zoals hij het verzorgingshuis complimenteus en tevens lichtelijk spottend omschrijft. Spottend op de manier van: wie had gedacht dat ik uiteindelijk hier terecht zou komen? Maar ik zit er nu en maak er het beste van. De mensen zijn zorgzaam en lief voor mij. Wat een luxe.

Twee weken geleden was hij voor het eerst in z’n eentje met de rolstoel een paar meter de gang op gereden. Hij had bij de overbuurvrouw aangeklopt. Ze is een stuk jonger dan hij, maar ze kennen elkaar van vroeger. Ze deed open in onderbroek. Mijn vader nodigde haar uit voor een kopje koffie. Hierna kwam ze op een middag langs voor het kopje koffie en zong liedjes van vroeger. Ze – kettingrookster – kan niet goed zingen, maar het was reuze gezellig. Mijn vaders deur staat voor iedereen open.

‘Maar ze komen niet meer,’ zegt hij. Eigenlijk betekent dat laatste: de meeste leeftijdsgenoten zijn er niet meer.

Het beeld dat ik nu op mijn netvlies heb, is papa zittend in zijn rolstoel voor het raam. Rozenkrans op tafel. Hij ziet elke vogel die voorbij vliegt. Aan de hand van vogelgedrag doet hij weersvoorspellingen. Dat deed hij altijd al, alleen dan meestal in de vrije natuur. Niet van achter glas. In gedachte zie ik hem werkend in zijn moestuin en op zondag staand in dezelfde moestuin in zijn goede kleding. Het colbert heeft hij na de hoogmis binnenshuis over een kleerhanger gehangen. Mouwophouders om zijn bovenarmen. Mouwen van het overhemd een paar slagen opgerold. Stropdas losjes. Handen in zijn zakken. Blik naar boven gericht. Filosoferend. De zorgzame mens, voor zijn gezin. Tevens de contente mens staande in de lentezon.

Voor het raam in het verzorgingshuis zit diezelfde contente mens. Toch vraag ik me af wat die blik naar buiten met hem doet. De buitenwereld waarin hij twee-en-veertig jaar als postbode heeft gefietst. Vroeger maakte hij lange tochten, ook over onverharde wegen door de Peel. Hij heeft wel eens verteld dat hij de fiets met zwaar beladen posttassen op zijn nek heeft moeten nemen toen de hevige sneeuwval fietsen belemmerde. Om de door sneeuw onzichtbaar geworden landweg af te snijden, doorkruiste hij met fiets en post op zijn rug de wei. Toen hij nóg jonger was, een kind, werd hij met zijn fiets op pad gestuurd om langs de deuren klompen te verkopen. Zijn vader was klompenmaker en hijzelf later ook.

Verplicht op pad en toch vrij.

Hoe voelt een blik op de buitenwereld waarin je ruim negentig jaar in vrijheid hebt verkeerd van achter glas? Vandaag ga ik het papa vragen.

Foto van jaren geleden in mijn ouderlijk huis.

310, 2018

Jouw hand

oktober 3rd, 2018|16 Comments

Waarom zou ik schrijven over jouw hand? Jouw hand die tussen waken en slapen op me rust en liedjes op mijn lichaam componeert. Liedjes schrijven vind je het leukste wat er is. Als jouw vingers in de halfslaap mijn heup als een toetsenbord bespelen, voel ik me geliefd en net zo belangrijk voor jou als jouw liedjes.

Wanneer ik in de nacht opsta om naar de wc te gaan, til ik jouw hand behoedzaam op en leg haar op de matras waar ze op me blijft wachten. Nadat ik me weer onder de deken heb genesteld, pak ik jouw hand voorzichtig om haar vervolgens op mijn heup of been terug te leggen. Ik slaap als een ballerina. Op mijn zij, één been gestrekt, het ander met het knie tot aan mijn neus opgetrokken. Zachtjes streelt jouw hand mijn lichaam terwijl je slaapt. Een enkele keer kruipen jouw vingers tussen mijn dijen. Overdag – als je bij bewustzijn bent- zeg je vaak: ‘Die benen!’, terwijl je er bewonderend naar kijkt. ‘Ik heb er twee,’ antwoord ik dan. Soms maak ik met gespierde kuiten balancerend op mijn tenen een aantal danspassen. Ooit wou ik immers danseres worden.

In mijn eentje in de badkamer inspecteer ik mijn ledematen op cellulitis, spataderen, hangende dijen… ik wil je blij blijven maken met mijn benen. Je zegt dat je me net zo mooi zult vinden als ik ben afgetakeld. (Dat laatste woord gebruik ikzelf, jij niet.) Belangrijker: dat je dan net zoveel van me zult houden als nu. In het donker van de nacht onder de deken voel ik me mooi. In gedachten zie ik jouw vaders hand die een tijd geleden nog de hand van jouw moeder greep. Het leek of hij haar nooit meer wou loslaten. Hij was bang om te gaan. Houd je net zoveel van me als jouw vader van jouw moeder hield? We kennen elkaar lang niet zo lang als zij elkaar hebben gekend. Dat is onmogelijk en zal nooit gebeuren. Die tijd samen hebben we niet.

Nu ligt jouw warme hand op mijn rug. De enige hand in de tweede persoon die mijn lichaam kent en beroert gelijk de mijne. Liefdevoller eigenlijk. Mijn eigen handen kunnen hard en streng zijn voor mezelf. Terwijl jouw geest op weg is naar dromenland, dansen jouw vingers als de poten van een spin over mijn huid. Je hebt altijd liedjes in jouw hoofd net zoals ik voortdurend beelden en woorden in mijn hoofd heb. Ik vraag me af welk liedje jou op dit moment wordt ingefluisterd en denk aan de musicus Giuseppe Tartini. Ik ben ervan overtuigd dat in ons geval niet de duivel aan het werk is, maar minstens een God van liefde als die al bestaat. Onze liefde is van zichzelf echter goddelijk genoeg.

Langzaam worden de vingers rustig. Jouw ademhaling wordt diep en zwaar. De dansende spin op mijn rug glijdt naar beneden waar die op mijn heiligbeen blijft liggen. Jouw liedje is gecomponeerd. Nu kan ik ook gaan slapen, maar eerst wil ik vertellen over jouw hand. Ik til haar op en leg haar behoedzaam op de matras. Ik sta op en ga schrijven in de wetenschap dat er op me wordt gewacht.

 

709, 2018

Het leven, de dood en een hamburger

september 7th, 2018|3 Comments

Hij steekt zijn hand op als ik binnenkom.
In zijn nieuwe kamer in het verzorgingshuis zit hij voortaan met zijn gezicht naar het raam en rug naar de deur. Nadenkend, biddend, mediterend. Bidden is immers meditatief. Hij kijkt me blij verrast aan. Zijn opgestoken hand was eigenlijk bedoeld voor zijn schoonzus die hij op dit tijdstip verwachtte. Zij en ik zijn deze keer samen binnen gekomen. Zijn blik is heel anders dan een week geleden. Ik ben op slag vrolijk terwijl het eigenlijk een enorme snertdag is voor mij vandaag.
Toen ik binnenkwam rook ik lekkere broodjes. Ongebruikelijk in mijn vaders kamer. Mijn vader leeft sober en heeft bovendien liever een snee brood dan een zacht bolletje. Ik ook trouwens. Vroeger haalden mijn ouders broodjes in huis als we bezoek kregen. Met de kermis bijvoorbeeld. Roomboterbroodjes van de warme bakker. Een luxe product. Net zoals frisdrank en chips.
Na gezoend te hebben gaan tante en ik zitten aan het vierkante tafeltje voor het raam terwijl mijn vader zijn gehoorapparaten in zijn oren stopt. Ik informeer naar het broodje dat op zijn bord ligt. Een leeg plastic bakje ernaast. ‘Op woensdag kun je iets extra’s krijgen bij de broodmaaltijd,’ vertelt mijn vader. ‘Vandaag een hamburger.’ Hij heeft deze doorgesneden met een groot broodmes. ‘Een hamburger’, lach ik. ‘De hoeveelste hamburger in jouw leven is dit?’ ‘De eerste,’ antwoordt hij met olijke blik.
Terwijl we daar zijn neemt hij geen enkele hap van het broodje vlees en sla. Het wordt koud. Maar als je nooit een hamburger hebt gegeten kan een koude hamburger net zo verrassend zijn als een warme lijkt me zo. En als je 95 jaar zonder hamburger hebt geleefd kunnen er nog wel een paar uur bij. Papa zit op zijn praatstoel. Ik hoef telkens maar één opmerking te maken over welk onderwerp dan ook en er volgt een heel verhaal. Ik vertel bijvoorbeeld dat mijn zelfportret met spiegel tussen koolzaadbloemen (‘Vanity’) bij de expositie in Mill komt te hangen. Als voormalig imker heeft mijn vader ervaring met groenbemesting in de vorm van koolzaad en mosterd. Hij haalt herinneringen op aan een grote oogst honing binnen twee weken in een mosterdzaadveld. Wel 60 potten. En als die koningin niet zoveel broed had gelegd waren het er zeker 40 meer geweest.
Hij vraagt of het zelfportret van hem en mij dat hij vorige week heeft gesigneerd er ook komt te hangen. ‘Nee, deze keer niet,’ zeg ik. ‘Eigenlijk moet je een keer die grote (80x120cm) meebrengen,’ suggereert hij, ‘dan signeer ik die op de achterkant met ‘liefde’. Ah, papa, ik pak even zijn gezicht vast. ‘Dan breng ik die wel een keer mee’. ‘Nee, nee’, lacht hij en wuift met zijn eigen typisch handgebaar. Bij nader inzien is de gedachte aan gesleep met een dergelijk grote foto veel te enerverend voor hem. Maar ik doe het binnenkort toch. Ik wil wel een foto met vaderliefde op voor- alsook achterzijde.
Buiten vliegt een roofvogel. Mijn vader wijst. Ik vraag of tante Mia hem een paragraaf heeft voorgelezen uit mijn verhaal ‘Perziken uit eigen tuin’ dat over hem gaat. Speciaal om mij te kunnen volgen op sociale media heeft ze ooit een mobiele telefoon aangeschaft. Ze wordt af en toe gek van dat ding. Het woord perziken ontlokt een herinnering over een koekoek in combinatie met onze perzikbomen in eigen tuin. Sinds vandaag weet ik dat onze perzikbomen slechts 4-5 jaar oogst opbrachten, maar dat we er een onverwoestbare wonderboom tussen hadden staan die jarenlang perziken leverde. De fruitbomen stonden pal voor de bijenkasten dus werden goed bevlogen. Grote opbrengst verzekerd.
‘Maar heeft tante Mia voorgelezen dat ik vroeg of je me als een prinses naar boven wilde dragen?’ vraag ik nog een keer. ‘Dat vroeg je ja,’ zegt hij. Zijn blik verraadt dat hij op dit moment het tafereel uit mijn jeugd voor zich ziet. Hij spreidt zijn armen alsof ik er weer in lig. ‘Papa, draag je me nog eens als een prinses?’ herhaalt hij. Hij haalt ook een herinnering op aan mijn broer, staande op de trap toen hij die net kon beklimmen. Mama had er een prachtige foto van gemaakt, aldus mijn vader. Ik zie Erics stralende snuit voor me, want weet welke foto hij bedoelt.
Ik laat hem de foto’s zien die ik vorige week van hem maakte en op sociale media plaatste bij mijn verhaal. Opeens kijkt hij me aan en vraagt: ‘Welke foto willen jullie eigenlijk op mijn bidprentje?’ ‘Aan welke foto denk jij?’ vraag ik. Hij kijkt peinzend. ‘Wil je er wel een foto op?’
‘Ik heb een tekening gemaakt,’ antwoordt hij en beschrijft gedetailleerd kruis en wandelende postbode. ‘Ik kan die tekening fotograferen,’ stel ik voor. ‘Ja, maar die heb ik in mijn hoofd gemaakt,’ zegt hij. ‘Zal ik een vel papier meebrengen zodat je echt kunt tekenen?’ ‘Nee, nee,’ hij lacht en wuift weer. ‘Tja, dan kan ik er geen foto van maken,’ zeg ik.
Terwijl we praten fotografeer ik hem maar ook zijn hamburger.
‘Waarom heb je trouwens ooit gezegd dat ik maar niet moet spreken in de kerk bij jouw begrafenis?’ vraag ik. ‘Het is dan zo druk, zo’n gedoe,’ antwoordt hij. ‘Maar ik kan dat heel goed, hoor,’ verzeker ik hem. ‘Dan ga je maar naast Eric staan, want die wil vast iets over mij vertellen,’ stelt hij voor. ‘Mag ik niets zeggen en alleen maar naast Eric staan? Ben je bang dat ik ga huilen? Wil je me beschermen?’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Nou ja, als Eric heeft gesproken dan zeg jij daarna maar iets,’ is zijn nieuwe voorstel. ‘En als ik dan als eerste iets wil zeggen over jou?’ vraag ik.
Weet je, dit hele gesprek gaat nergens en ergens over. We moeten er eigenlijk vreselijk om lachen. Ik probeer hem uit zijn tent te lokken. Mijn papa is een geëmancipeerde man en toch soms ouderwets. Hoe kan het ook anders? Mede daarom is het bewonderenswaardig hoe hij vaak opkwam voor de rechten van vrouwen. Hij heeft zich bijvoorbeeld ooit van het zangkoor afgesplitst met een groep vrouwen, omdat vrouwen geen Gregoriaans mochten zingen. Dat vond hij belachelijk, bovendien vond hij het belangrijk dat de Gregoriaanse gezangen bleven voortleven.
Ik laat mijn vader en tante de zojuist geschoten foto’s op mijn telefoon zien. We liggen met zijn drieën in een deuk om zijn broodje hamburger met rozenkrans pontificaal er naast. ‘Heb je gebeden voor het eten? Bid je dan nog steeds het ‘Engel des heren’? vraag ik. Het ellenlange gebed dat we vroeger thuis voor het eten baden terwijl ik met knorrende maag bijna omkiepte van de honger. ‘Nee, het ‘Engel des heren’ bid ik op een ander moment, maar ik heb wel gebeden’ antwoordt hij.
‘Vind je dit geen toffe foto voor jouw bidprentje?’ ‘Het laatste avondmaal, terwijl het je eerste hamburger is. Hoe symbolisch.’ Mijn vader vindt dit nog niet zo’n slecht idee.
We relativeren er samen op los. Het leven, de dood. We zien alles onder ogen. Goh, wat kan ik vrolijk zijn dankzij mijn vader (én tante) op een kutklotenpokkendag. Ik kan alles en iedereen weer aan.

 

3108, 2018

Einde dagboekenproject

augustus 31st, 2018|0 Comments

Augustus 2018 is bijna voorbij. De 12e maand van mijn dagboekenproject. Ik heb een jaar lang maandelijks een dagboek gefotografeerd en met de hand geschreven. Het was ontzettend veel werk, daarom stop ik ermee. Meestal leuk werk, maar soms ook heel zwaar werk omdat ik mijn emoties van die maand herbeleefde. Ik schreef namelijk eerst alle teksten op mijn computer en als de nieuwe maand was begonnen startte ik met plakken van foto’s en met de hand schrijven van het dagboek van de voorgaande maand.

De meeste boeken heb ik verkocht. De gedachte erachter was dat ik langzaam maar gestaag van minimum salaris naar het salaris van Jan Modaal zou toewerken. Dat is niet helemaal gelukt. De verkoopprijs stagneerde bij € 2.350,00 inc. btw. Meestal bezorgde ik de boeken persoonlijk tot aan Gent in België toe. Ik durfde ze niet op te sturen want elk dagboek is een uniek handgeschreven exemplaar. Ik kan het nooit exact reproduceren en ben dit ook niet van plan.

Mocht je belangstelling hebben een maandlang mijn deelgenoot te worden dan kan dat nog steeds. Een aantal boeken heb ik nog in mijn bezit. Aan het plak- en schrijfwerk van augustus moet ik sowieso morgen beginnen. In elk dagboek al mijn nieuw werk dat ik die bewuste maand produceerde. En veel meer. Foto’s van mijn vader bijvoorbeeld. Gewoon foto’s van alles wat die maand in mijn leven gebeurde. Ca. 75 foto’s/zelfportretten met mijn Nikon camera alsook met mijn Lumia telefoon. De foto’s worden afgedrukt op mooi fotopapier, afm. 13×18 cm. In totaal ca. 180 pagina’s. Het boek wordt vanzelfsprekend gesigneerd.

Elk dagboek is sowieso een uniek handgeschreven exemplaar en je onderhoudt er een hardwerkende artiest mee voor een maand. Dat moet je toch een goed gevoel geven?

Ingeval van belangstelling kun je mailen naar: info@lilithlove.eu

 

3008, 2018

Perziken uit eigen tuin

augustus 30th, 2018|10 Comments

Terwijl ik een perzik voor liefs ontbijt ‘pel’ dwalen mijn gedachten af naar vroeger, toen mijn vader en moeder eensgezind naast elkaar gezeten middagen lang perziken voor de inmaak zaten te schillen. Keukenkastjes onder het aanrechtblad open geschoven zodat ze hun voeten op de verhoging konden zetten waardoor de plastic bak op hun schoot in balans bleef. Voorzichtig trokken ze dunne velletjes van het fruit om zoveel mogelijk vruchtvlees te bewaren. Een emmer met verse perziken uit eigen tuin tussen hen in. Af en toe hing ik over een schouder kijkend naar de door mijn vader kort geslepen aardappelmesjes terwijl ik een halve geschilde perzik kreeg toegestopt.
Ik heb nooit lekkerdere perziken geroken en geproefd dan die uit de moestuin van mijn ouders.

Voor mezelf neem ik nooit de moeite een perzik te schillen. Ik verslind hem gulzig met huid en haar. Heb een pesthekel aan dat glibberig priegelwerk. Soms eet ik zelfs een kiwi mét schil, maar voor lief pel en schil ik dagelijks fruit. Zou hij net als ik liefde proeven als hij geschilde perziken eet?

Gistermorgen bracht ik de schone was naar mijn dochter in haar studentenkamer. Het liefst zou ze zelf wassen, maar dat is daar verboden. Ik omhelsde haar. Besnuffelde haar hals. Ze rook niet meer als vroeger. Ze rook naar een zelfstandig leven in een studentenkamer, maar nog steeds als mijn kind. Ik zag niet eens dat haar haren niet meer lichtblond maar donkerbruin waren. Op die manier kijk ik niet naar haar. Ik voel en ervaar. Ik neem haar in me op zodat ik haar met me meedraag onderweg.

Daarna bezorgde ik een foto bij een tot dusver voor mij onbekende man in België. Hij had de foto uit mijn vaders huis gekocht. Ik had hem na mijn scheiding ca. 11-12 jaar geleden als vervanging van mijn trouwfoto daar opgehangen. Na de verhuizing van appartement naar verzorgingshuis hoefde mijn vader die niet meer. Via facebook had ik deze foto tezamen met een zelfportret van mijn vader en mij verkocht. Mijn vader had zijn naam op de achterkant geschreven. Voor het eerst op een foto van ons samen. Dat leek me ineens een goed idee. Daardoor was ons zelfportret voor mij en anderen nog waardevoller.
De ontmoeting met de Nederbelg was bijzonder. Hijzelf was heel bijzonder. Ik vond het lief dat hij aanbood de foto terug te geven als mijn vader alsnog zou besluiten deze op te hangen, maar wist zeker dat van dat aanbod geen gebruik zou worden gemaakt. Mijn vader neemt op dit moment afstand van materiële zaken en meer. .. Van mensen.

Op de verjaardag van mijn 89-jarige peettante was het niet druk, ondanks de vier soorten vlaai. Er zijn steeds minder familieleden, vrienden en kennissen die langs kunnen komen. Lief vond het ontroerend te zien hoe blij ze met mijn komst was en ook hoe betrokken ze bij mijn leven is. Dat klopt. Nadat mijn moeder ca. 24 jaar geleden overleed heeft ze gepoogd dat gemis te compenseren. Zeker nadat mijn kinderen waren geboren. Als de kinderen weleens een film uit hun jeugd terug kijken valt het hen op hoe vaak tante Mia in beeld is.

Daarna ging ik voor het eerst sinds zijn verhuizing naar mijn vader. Toen ik binnenkwam zat hij met zijn gezicht naar het raam te bidden. Het is jammer dat een boom zijn uitzicht belemmert. Zijn sobere kamer en devotie doen me denken aan het leven van een monnik. Hij taalt momenteel niet naar gezelschap en hij had energie noch behoefte om naar de verjaardag van zijn schoonzus te gaan. Door de verhuizing waren lichaam en geest nog van streek. Vlaai hoefde hij evenmin. Wikipedia: ‘Het woord monnik komt van het Griekse μοναχος (monachos), dat ‘eenzaam’ betekent en het woord μονος (“monos”: alleen).’ Het gevoel dat over me komt als ik mijn vaders kamer binnentreed klopt dus.

Ik had een aantal afdrukken van ons zelfportret meegebracht en vroeg of hij zijn naam op de achterkant wou schrijven. Dat deed hij geconcentreerd met mooie hand. Hij zei dat hij dat graag voor me over had. Zonder dat ik het had uitgelegd begreep hij dat hij daarmee mijn werk meerwaarde gaf.

Sinds de verhuizing is mijn vader veranderd. Niet alleen zijn lichaam maar ook zijn geest is broos geworden. Hij heeft zijn gezonde verstand nog steeds weten te bewaren. Een godsgeschenk. Maar íets is veranderd, ik voel en zie het. Hij vertelde dat hij in gedachten gesprekken voert met mijn moeder, zijn vrouw die hij al 24 jaar mist. De enige vrouw die hij heeft liefgehad. Dat hij er vaak aan denkt dat het laatste jaar van haar leven niet gemakkelijk is geweest. Het zijne is nu niet gemakkelijk.

Als ik mijn papa zo zie zitten en hoor praten wil ik het liefst mijn hoofd in zijn schoot leggen. Zijn hand op mijn hoofd voelen. Hij zit in een rolstoel dus dat gaat lastig. Waarom zou ik bovendien degene moeten zijn die wordt getroost? Hij heeft juist vertroosting nodig. Ik mag niet egoïstisch zijn. Maar toch wil ik eigenlijk die onvoorwaardelijke liefde nogmaals fysiek ervaren zoals ik die voelde toen ik klein was. Als ik voor het slapengaan vroeg: ‘Papa, draag me nog eens als een prinses naar boven,’ en hij mij vervolgens in zijn sterke armen de trap op droeg.

Lieve papa, ik weet dat je in de hemel gelooft. In het weerzien met mama. Dat je in gedachten al afscheid neemt van het aardse leven terwijl je er uit ziet alsof je meer dan honderd jaar oud kunt worden. Ik hoop dat, als het eenmaal zover is, je mijn liefde voelt waarmee ik jou in gedachten de trap op draag. Ik ben dan wel niet zo sterk als jij, maar hou wel net zoveel van jou als jij van mij, dus dat moet lukken. Jij geeft mij de kracht die ik nodig heb. Je hebt me zoveel onvoorwaardelijke liefde gegeven ondanks onze werelden van verschil. Je leed met me mee. Je bad voor me. Je was blij voor me als ik een foto had verkocht en ik weer naar Lidl kon gaan. Je steunde me, dat doe je nog steeds en ik weet dat je dat ook vanuit daarginder zult doen.

Het was een dag vol liefde. Ik voelde me blij en verdrietig tegelijk en vandaag nog steeds.

2708, 2018

Even uitgesproken

augustus 27th, 2018|0 Comments

Gisteravond viel ik in slaap bij ‘Zomergasten’. Gesloopt door van alles en nog wat inclusief het (over)leven als kunstenaar.
Vanochtend las ik in het Parool: ‘Wiebes klonk nu eens als een uitleggerige kleuterjuf, dan weer als een warrige filosoof en wisselde verfrissende ­opvattingen (‘de draagkracht van het woord ‘leuk’ vind ik heel beperkt’) af met ergerlijke lulkoek (‘kunst is een ­hobby’).’
Ondanks dat ik ‘Zomergasten’ niet bij bewustzijn heb meegemaakt biedt het interview ruimschoots stof tot nadenken.
Enkele gedachten:
Politiek gaat over de vraag “wie krijgt wat, wanneer en hoe?” (Lasswell, 1936).
We hebben vrijheid van meningsuiting, ook Wiebes.
We kiezen onze volksvertegenwoordigers zelf. Ik heb gestemd.
Ik ben voorstander van het basisinkomen.
Ik werk me kapot maar mijn werk wordt veelal beschouwd als gratis entertainment.
Ik voel me soms een draaiorgelaap op sociale media.
Auteursrechten worden vaak (on)bewust geschonden
NRC meldde: Paradisodebat ‘Kunstenaars moeten loon naar werk krijgen.’
O ja, als je mijn werk waardeert en me wilt steunen in de vorm van een symbolisch kopje thee, een wodka, een pizza of meer: Er staat een donate button op mijn
website. Dit is de link:   
 
Mede daardoor red ik het vast wel totdat de betere beloning voor kunstenaars een feit is.
Dat is het voor nu. Tijd voor een time-out. Soms ben ik gewoon te moe van al het nadenken en even uitgesproken.

 

1808, 2018

Foto verkocht aan de hoogste bieder

augustus 18th, 2018|0 Comments

Afgelopen week bood ik een foto uit mijn vaders huis te koop aan plus een zelfportret van ons beiden, gesigneerd door ons beiden. Eigenlijk ging het meer om het zelfportret dan de andere foto, want dit was de eerste keer dat mijn vader een foto van ons samen signeerde. Dus heel exclusief en vrij uniek. De foto’s zijn inmiddels verkocht. Dank aan degenen die geboden hebben. Felicitaties aan degene die hem gekocht heeft. Koester ons!

1508, 2018

Foto uit mijn vaders huis te koop. Afm. 29,5 x 18 cm, buitenmaat lijst 40×50 cm, startbedrag € 115,00

augustus 15th, 2018|0 Comments

Na mijn scheiding in januari 2007 heb ik de trouwfoto aan de muur in mijn vaders huis vervangen door een foto van mezelf, in m’n eentje. Op dat moment had ik geen idee van wat me te wachten stond. Ik vond het vreselijk eng om te scheiden. Ik wou niemand verdriet doen. Mijn kinderen niet, mijn vader niet. Vrijheid was echter belangrijk voor me. Niet dood gaan van binnen nog meer. Vandaar dat ik ondanks mijn angst besloot alleen verder te gaan. Alleen, maar samen met mijn kinderen. Zonder enige zekerheid op welk gebied dan ook. Behalve de zekerheid van wederzijdse liefde van/voor mijn kinderen en van/voor mijn vader. Ik voorvoelde dat veel nare dingen te gebeuren stonden. De realiteit bleek uiteindelijk zelfs groter dan mijn fantasie.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Mijn vader heeft sinds vandaag in het verzorgingshuis niet genoeg wandruimte om mijn foto op te hangen. Dat is niet erg want ik zit in zijn hart. Het is geen zelfportret, toch is het een foto die me recht doet. Een foto die typeert hoe ik in het leven sta. Rug recht, borst vooruit, haren in de wind. Ik laat de angst niet regeren. Op een of andere manier hoort deze foto niet thuis in mijn eigen huis, vandaar dat ik hem weg doe.

Deze foto, die met mijn vader is mee gereisd vanaf mijn ouderlijk huis naar zijn appartement is vanaf vandaag bij opbod te koop. Ik lever er een zelfportret van mijn vader en mij samen bij. Dit zelfportret heb ik vijf jaar geleden gemaakt toen hij 90 jaar werd. Hij bedacht de titel: ‘Veilige haven’. Ik noemde het: ‘Still life’. Afmeting 13 x 18 cm. Gesigneerd door mijn vader en mij. Want hij heeft me altijd gesteund en doet dit nog.

Het startbedrag voor deze twee foto’s samen is € 115,00 inclusief btw en verzending binnen Nederland. Wie wil, wie biedt? Dit kan tot vrijdagavond 17 augustus 2018.

Stuur me een pm of mail naar info@lilithlove.eu