Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

//Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

Door het dakraam zie ik wolken voorbij drijven. De een sneller dan de ander. Opeens klikken twee wolkenpartijen onopvallend in elkaar, als twee continenten die oorspronkelijk bij elkaar hoorden. Als werelddelen die zich ooit hebben gesplitst en elkaar na een eeuwigheid hebben teruggevonden. In hetzelfde tempo schuift mijn lichaam tegen het jouwe in het grote ronde bad.

We klikken naadloos in elkaar.

In de verte zingt Elvis Costello: ‘This house is empty now’. Ik herken zijn verlangen en eenzaamheid. Het liedje dat ik schrijf, verloopt echter achterstevoren. Mijn huis is nu vol, maar was lang leeg. De liefde heeft ons gevonden en samengebracht. We waren niet op zoek. Het verleden doet desondanks pijn. Waar was jij al die tijd? Waar was ik? Het gemis uit het verleden draag ik met me mee. Soms verzwelgt het me. Ik ben dankbaar dat we elkaar nu hebben ontmoet, maar verdrietig omdat ik je niet eerder heb gekend.

Verdriet duurt eeuwig, geluk is eindig.

Mijn hand beroert zacht jouw lichaam. Jij slaapt. Ik zing mijn stil lied: ‘Ik wil alle vrouwen zijn. Alle vrouwen die je ooit hebt begeerd, waarmee je ooit hebt verkeerd. Alle vrouwen uit het verleden, toen maar ook nu in het heden. Ik wil jouw oude liefdes zijn, vlak nadat ze waren ontloken, voordat ze werden verbroken. Ik wil al jouw oude liefdes zijn, maar niet het verdriet of de pijn. Ik wil voor onbepaalde termijn jouw enige liefde zijn.’

Dringen mijn geluidloze woorden door ons permeabel membraan? Hoor je mij?

Buiten wordt het donker. De wolken verdwijnen uit beeld. Daarvoor in de plaats worden onze lichamen weerspiegeld in het raam. Ik heb sterke spieren, maar een zachte toplaag. Jouw huid tegen de mijne voelt plaatselijk net zo zacht. Als je had geweten dat de liefde ons ooit zou vinden, dan had jij jezelf tijdelijk laten invriezen, zei je ooit. Je bent een beetje ouder dan ik, je hebt een voorsprong. Je zou de tijd voor jezelf hebben stilgezet als je had geweten dat ik bestond. Je zou op me hebben gewacht.

Is liefde verlangen naar het onmogelijke?

In stilte ervaar ik ons lichamelijk contact. Het water dampt nog steeds een beetje, waardoor zich condens tegen het dakraam vormt. Nadat eerst de wolken waren verdwenen, worden wij nu ook langzaam onzichtbaar. In het dakraam lijken we één lichaam omgeven door één huid. “Werelddelen zijn altijd in beweging. Continenten gaan uit elkaar, komen weer samen, produceren kleinere continentjes, maken zich los van elkaar en voegen zich bij andere continenten.” Daaraan wil ik niet denken.

Voor nu stelt het me gerust ons samen via het dakraam in een mistige oneindigheid te zien verdwijnen. Onze liefde is groter dan verleden, heden en toekomst. Onze liefde overstijgt tijd.

2019-01-14T16:11:57+00:00

About the Author:

7 Comments

  1. Ine 14/01/2019 at 17:07 - Reply

    Wat heb je dit oneindig mooi geschreven. Ik heb er tranen van in mijn ogen.

  2. rene 15/01/2019 at 03:06 - Reply

    mooi en diep..

  3. Shahid 16/01/2019 at 03:09 - Reply

    Ach de liefde. Op het moment van geluk is er het besef dat het voorbij is……X

  4. Marcel Schreurs 16/01/2019 at 04:07 - Reply

    Heel mooi!!

  5. Ruud 17/01/2019 at 00:59 - Reply

    Wow. Wat een geluk. En wat is het gegund.

  6. Ruud 17/01/2019 at 00:59 - Reply

    Wow. Wat een geluk. En wat is het jou gegund.

  7. Anne 17/01/2019 at 14:54 - Reply

    Heel mooi geschreven.

Leave A Comment