Mijn dagboeken – ga ik te ver?

//Mijn dagboeken – ga ik te ver?

Mijn dagboeken – ga ik te ver?

Zoals jullie waarschijnlijk weten maak ik sinds september vorig jaar elke maand een dagboek. Ik verkoop mijn leven per maand. Een opdrachtgever kan dit uniek exemplaar van me kopen en me daarmee tevens ondersteunen in mijn levensonderhoud. Het eerste boek vervaardigde ik tegen minimum maandloon. Beetje bij beetje werk ik naar het salaris van Jan Modaal toe door elk volgend dagboek iets duurder te maken.

Tijdens een wandeling met een vriendin hadden we het over fotografie. En over het verval van lijf en leden. Ik wil dit proces laten zien. Ze had het over Erwin Olaf die ooit dikke en oude mensen in beeld bracht en opperde de vraag waarvoor dit nodig was. Ze refereerde tevens aan mijn werk.
Waarom is het nodig mijn innerlijk en uiterlijk bloot te geven? Wat heb ik eraan? Lastige vragen terwijl voor mij het antwoord eigenlijk heel simpel is. Ik wil dit doen omdat ik een verhalenverteller ben. Omdat ik een geschiedschrijver ben. Omdat ik de drang heb te delen en een hand uit te steken om te laten weten dat je niet alleen bent. Omdat ik een mens onder de mensen ben.

Ik voel de drang van binnenuit.

Wat hebben anderen eraan? Die vraag kunnen anderen beter beantwoorden. Ik denk dat de waarheid ergens ligt tussen ‘helemaal niks’ en ‘veel’. Wat voor de een geldt hoeft voor de ander niet op te gaan.
Mijn vriendin heeft er dus helemaal niets aan. Ze hoeft niet te zien hoe een ander mens leeft. Hoe het lichaam van een ander verandert. Ze hoeft niet te lezen hoe de geest telkens elastisch moet blijven. Hoe een mens soms worstelt. Ze rilt van sommige van mijn zelfportretten. Ze vindt ze ‘bah’. Misschien zelfs wel van het merendeel van mijn foto’s.

Daardoor rees bij mij de vraag: Ga ik te ver? Voor mezelf vind ik dat ik niet te ver ga. Mijn kinderen ondervinden wat mijn werk betreft tot dusver nergens hinder van, dus die geven me ook alle vrijheid. Toch is zo’n dagboek op sommige momenten erg lastig. De nieuwe privacywet voelde ik al voordat die bestond. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn in woord en beeld en bewaak daarbij de privacy van anderen. Laatst frustreerde me dit zo dat ik alleen nog een dagboek moet louter zwarte bladzijden wou maken. Wat heb ik eraan als ik telkens moet koorddansen wanneer ik de waarheid wil laten zien? Ik wil open en eerlijk kunnen zijn. Ik wil vrij zijn.

Kortom, als je een dagboek van me wilt kopen (bijvoorbeeld juni of juli 2018 elk voor € 2.350,– inc btw) dan kun je het beste snel zijn. Voor je het weet kap ik ermee. Dan blijf ik ze wel nog maken. Voor mezelf. Of toch voor anderen, maar dan krijgen ze ze pas na mijn dood. Mail voor meer info naar: info@lilithlove.eu


2018-06-19T16:39:45+00:00

About the Author:

2 Comments

  1. Robbin 20/06/2018 at 04:25 - Reply

    Ik vraag me soms af of er persé een noodzaak moet zijn dat alles wat we doen een reden of doel zou moeten hebben? Zijn wij niet gewoon creatieve wezens die doen wat we doen, gewoon omdat dit de aard van ons wezen is? Wij willen als mens alles verklaren en rationaliseren: zo van ‘ik voel de behoefte dit te doen omdat ik daarmee anderen help en van nut ben voor de samenleving’ Mag je ook niet gewoon doen wat je doet, omdat je diep van binnen die behoefte voelt om dat te doen. Zonder reden, zonder doel, gewoon omdat dat is wat je wezenlijk wilt doen?

  2. Willem van Ameijde Sr. 21/06/2018 at 19:47 - Reply

    Met je “eigen” dagboek kun je nooit “te” ver gaan….. toch?
    Doe fijn je ding en geniet ervan.!
    Carpe Diem xxx

Leave A Comment