Perziken uit eigen tuin

//Perziken uit eigen tuin

Perziken uit eigen tuin

Terwijl ik een perzik voor liefs ontbijt ‘pel’ dwalen mijn gedachten af naar vroeger, toen mijn vader en moeder eensgezind naast elkaar gezeten middagen lang perziken voor de inmaak zaten te schillen. Keukenkastjes onder het aanrechtblad open geschoven zodat ze hun voeten op de verhoging konden zetten waardoor de plastic bak op hun schoot in balans bleef. Voorzichtig trokken ze dunne velletjes van het fruit om zoveel mogelijk vruchtvlees te bewaren. Een emmer met verse perziken uit eigen tuin tussen hen in. Af en toe hing ik over een schouder kijkend naar de door mijn vader kort geslepen aardappelmesjes terwijl ik een halve geschilde perzik kreeg toegestopt.
Ik heb nooit lekkerdere perziken geroken en geproefd dan die uit de moestuin van mijn ouders.

Voor mezelf neem ik nooit de moeite een perzik te schillen. Ik verslind hem gulzig met huid en haar. Heb een pesthekel aan dat glibberig priegelwerk. Soms eet ik zelfs een kiwi mét schil, maar voor lief pel en schil ik dagelijks fruit. Zou hij net als ik liefde proeven als hij geschilde perziken eet?

Gistermorgen bracht ik de schone was naar mijn dochter in haar studentenkamer. Het liefst zou ze zelf wassen, maar dat is daar verboden. Ik omhelsde haar. Besnuffelde haar hals. Ze rook niet meer als vroeger. Ze rook naar een zelfstandig leven in een studentenkamer, maar nog steeds als mijn kind. Ik zag niet eens dat haar haren niet meer lichtblond maar donkerbruin waren. Op die manier kijk ik niet naar haar. Ik voel en ervaar. Ik neem haar in me op zodat ik haar met me meedraag onderweg.

Daarna bezorgde ik een foto bij een tot dusver voor mij onbekende man in België. Hij had de foto uit mijn vaders huis gekocht. Ik had hem na mijn scheiding ca. 11-12 jaar geleden als vervanging van mijn trouwfoto daar opgehangen. Na de verhuizing van appartement naar verzorgingshuis hoefde mijn vader die niet meer. Via facebook had ik deze foto tezamen met een zelfportret van mijn vader en mij verkocht. Mijn vader had zijn naam op de achterkant geschreven. Voor het eerst op een foto van ons samen. Dat leek me ineens een goed idee. Daardoor was ons zelfportret voor mij en anderen nog waardevoller.
De ontmoeting met de Nederbelg was bijzonder. Hijzelf was heel bijzonder. Ik vond het lief dat hij aanbood de foto terug te geven als mijn vader alsnog zou besluiten deze op te hangen, maar wist zeker dat van dat aanbod geen gebruik zou worden gemaakt. Mijn vader neemt op dit moment afstand van materiële zaken en meer. .. Van mensen.

Op de verjaardag van mijn 89-jarige peettante was het niet druk, ondanks de vier soorten vlaai. Er zijn steeds minder familieleden, vrienden en kennissen die langs kunnen komen. Lief vond het ontroerend te zien hoe blij ze met mijn komst was en ook hoe betrokken ze bij mijn leven is. Dat klopt. Nadat mijn moeder ca. 24 jaar geleden overleed heeft ze gepoogd dat gemis te compenseren. Zeker nadat mijn kinderen waren geboren. Als de kinderen weleens een film uit hun jeugd terug kijken valt het hen op hoe vaak tante Mia in beeld is.

Daarna ging ik voor het eerst sinds zijn verhuizing naar mijn vader. Toen ik binnenkwam zat hij met zijn gezicht naar het raam te bidden. Het is jammer dat een boom zijn uitzicht belemmert. Zijn sobere kamer en devotie doen me denken aan het leven van een monnik. Hij taalt momenteel niet naar gezelschap en hij had energie noch behoefte om naar de verjaardag van zijn schoonzus te gaan. Door de verhuizing waren lichaam en geest nog van streek. Vlaai hoefde hij evenmin. Wikipedia: ‘Het woord monnik komt van het Griekse μοναχος (monachos), dat ‘eenzaam’ betekent en het woord μονος (“monos”: alleen).’ Het gevoel dat over me komt als ik mijn vaders kamer binnentreed klopt dus.

Ik had een aantal afdrukken van ons zelfportret meegebracht en vroeg of hij zijn naam op de achterkant wou schrijven. Dat deed hij geconcentreerd met mooie hand. Hij zei dat hij dat graag voor me over had. Zonder dat ik het had uitgelegd begreep hij dat hij daarmee mijn werk meerwaarde gaf.

Sinds de verhuizing is mijn vader veranderd. Niet alleen zijn lichaam maar ook zijn geest is broos geworden. Hij heeft zijn gezonde verstand nog steeds weten te bewaren. Een godsgeschenk. Maar íets is veranderd, ik voel en zie het. Hij vertelde dat hij in gedachten gesprekken voert met mijn moeder, zijn vrouw die hij al 24 jaar mist. De enige vrouw die hij heeft liefgehad. Dat hij er vaak aan denkt dat het laatste jaar van haar leven niet gemakkelijk is geweest. Het zijne is nu niet gemakkelijk.

Als ik mijn papa zo zie zitten en hoor praten wil ik het liefst mijn hoofd in zijn schoot leggen. Zijn hand op mijn hoofd voelen. Hij zit in een rolstoel dus dat gaat lastig. Waarom zou ik bovendien degene moeten zijn die wordt getroost? Hij heeft juist vertroosting nodig. Ik mag niet egoïstisch zijn. Maar toch wil ik eigenlijk die onvoorwaardelijke liefde nogmaals fysiek ervaren zoals ik die voelde toen ik klein was. Als ik voor het slapengaan vroeg: ‘Papa, draag me nog eens als een prinses naar boven,’ en hij mij vervolgens in zijn sterke armen de trap op droeg.

Lieve papa, ik weet dat je in de hemel gelooft. In het weerzien met mama. Dat je in gedachten al afscheid neemt van het aardse leven terwijl je er uit ziet alsof je meer dan honderd jaar oud kunt worden. Ik hoop dat, als het eenmaal zover is, je mijn liefde voelt waarmee ik jou in gedachten de trap op draag. Ik ben dan wel niet zo sterk als jij, maar hou wel net zoveel van jou als jij van mij, dus dat moet lukken. Jij geeft mij de kracht die ik nodig heb. Je hebt me zoveel onvoorwaardelijke liefde gegeven ondanks onze werelden van verschil. Je leed met me mee. Je bad voor me. Je was blij voor me als ik een foto had verkocht en ik weer naar Lidl kon gaan. Je steunde me, dat doe je nog steeds en ik weet dat je dat ook vanuit daarginder zult doen.

Het was een dag vol liefde. Ik voelde me blij en verdrietig tegelijk en vandaag nog steeds.

2018-08-30T08:22:22+00:00

About the Author:

10 Comments

  1. Mijndert Moorman. 30/08/2018 at 08:27 - Reply

    Prachtig geschreven, ik ben ontroerd.

    • Lilith 30/08/2018 at 13:32 - Reply

      Dankjewel Mijndert

  2. irmy 30/08/2018 at 08:57 - Reply

    wat ben jij een kanjer
    je verwoordt zoals ik het nooit zou kunnen verwoorden
    maar hetzelfde gevoel omarmt me…….

  3. irmy spruytenburg 30/08/2018 at 09:00 - Reply

    je verwoordt zoals ik het nooit zou kunnen verwoorden
    maar het gevoel omarmt me
    je bent een kanjer

    • Lilith 30/08/2018 at 13:30 - Reply

      Dankjewel Irmy. Ik kan alleen schrijven als ik het voel, dus dan is dat goed overgekomen.

  4. Leny Bravenboer 30/08/2018 at 12:06 - Reply

    prachtig dat je me mee laat genieten, en dat je zoiets intiems met ons deelt. Ik was ook ontroerd,zo mooi en uit je hart geschreven !! liefs fijne dag

    • Lilith 30/08/2018 at 13:31 - Reply

      Ik kan alleen vanuit mijn hart schrijven. Zo niet, dan hapert ‘mijn pen’. Dankjewel Leny. Ik wens je ook een heel mooie dag.

  5. Marlène Huwaë 30/08/2018 at 12:40 - Reply

    ❤️

  6. Ben Doensen 30/08/2018 at 13:09 - Reply

    Wat moet het fijn zijn om zo een vader/moeder te hebben. Jouw woorden hoef je niet te bedenken, zo komen rechtstreeks uit je hart. Je hoeft ze alleen nog maar “op papier” te zetten. Men zegt wel eens: “Wat je niet kent, mis je niet”, maar door jouw blog doe jij mij beseffen, dat ik blijkbaar heel wat heb gemist. Bedankt.

    • Lilith 30/08/2018 at 13:31 - Reply

      Heel spijtig om te lezen, Ben. Desondanks een groot compliment aan mijn adres, waarvoor dank.

Leave A Comment