Chicken wings. Afgehakte vleugels smaakvol bereid. Of nee, een paar blote kippen in een braadslee. Zulke beelden verschijnen op mijn netvlies terwijl ik bij mijn vader ben.

Een tijd geleden hebben ze me geleewiekt. Ik ben een meisje van het platteland. Daardoor weet ik gelukkig dat als een stuk van de tweede vleugel wordt afgesneden, de gekortwiekte vogel vervolgens weer kan vliegen. Om balans te creëren heb ik zelf dat tweede stukje geamputeerd, zodat ik mijn ietwat kortere vleugels opnieuw kon uitslaan.

‘Je moet maar niet meer over me schrijven,’ zegt mijn vader. ‘Ze weten toch wel dat je van me houdt.’

Mijn hart staat stil. Je zou verwachten dat op zo’n moment het bloed in mijn aderen bevriest, maar het begint te koken. Mijn ogen worden vochtig. Tranen blijven binnenboord. Het is ze gelukt, het vuile addergebroed dat met gespleten tong over me spreekt.

‘Ze hebben iets heel smerigs over je gezegd,’ vervolgt mijn vader zichtbaar aangedaan.

‘Wie dan? Wat dan?’ De eerste vraag hoeft hij eigenlijk niet te beantwoorden.

‘Ik heb het woord opgezocht in het woordenboek, omdat ik niet wist wat het betekent. Ze noemen je een narcist.’ Met tranen in zijn ogen kijkt hij me aan.

Ik een narcist? Als ze hiervoor afgaan op de zelfportretten die ik maak, vermoed ik dat veel mensen in deze hoogtijdagen van de selfie tot die categorie behoren. Waarop zouden ze hun veroordeling anders baseren? Ik was jarenlang een alleenstaande moeder van drie kinderen die probeerde te overleven. Vind je het gek dat mijn focus soms iets meer op mezelf en mijn gezin lag dan op de buitenwereld? Blijkbaar hebben de lasteraars mijn angst nooit begrepen. Ze hebben levend in hun kortzichtige wereld deze beklemming zelf nooit ervaren. Iets anders kan ik niet bedenken om hun gedachtegang proberen te volgen.

Opeens voel ik me ontzettend eenzaam, een mens zonder context. Weet je dat ik op dit moment de antwoorden op de stippellijntjes hieronder niet kan invullen?

Dochter van ………..
Zus van ……….
Petekind van ……….
Partner van ……….
Buurvrouw van ……….

Waarom niet? Omdat anderen om diverse redenen niet willen dat ik naar buiten treed als degene die ik ben. Ik houd mijn hele leven al meer rekening met de wensen van anderen dan met die van mezelf en dat verstikt me. Het maakt me razend.

Gelukkig kan ik nog wel invullen:
Moeder van ……….
Maar ik ben toch meer dan dat?

Ik denk aan ‘The Walk of Shame’ uit ‘Game of Thrones’. Een scène die overbodig lang duurde in mijn beleving. Ruim zes minuten of zo. Ik ben absoluut geen fan van ‘Game of Thrones’, onder andere vanwege de vrouwonvriendelijkheid en de mijns inziens overbodige seksscènes. Seks is geld. Toch denk ik nu  aan ‘The Walk of Shame’ waarbij Cersei wordt gedwongen naakt over straat te lopen in een poging haar trots te breken. Ze houdt zich staande vanwege haar kinderen.

Het verhaal van mijn leven. Hoe lang moet een dergelijke scène duren om mensen te laten inzien wat ze elkaar aandoen? Voor de serie werd een body double gebruikt. Dat gaat helaas niet in mijn geval. Ik ben zelf degene die naakt en kwetsbaar wordt opgejaagd. Ik ga over de tong en nog wel over de gespleten tong.

Om te overleven moest jaren geleden het kind Henriëtte onderduiken en de oervrouw Lilith opstaan. Ik vermorzelde (in gedachte) menigeen tussen mijn dijen. Dat vertaalt zich in mijn werk, zoals in de serie ‘Woman is the pig of the world’, die twee jaar geleden gedeeltelijk te zien was bij CODA museum in Apeldoorn. Mijn vagina hing aan de muur. Niet omdat ik zo graag een museumkut wilde exposeren, nee, gewoon omdat ik zelf beslis wat ik van mezelf laat zien. Seks is niet alleen geld, maar ook macht. In een vagina ontstaat veel, zo niet de hele wereld. Heden ten dage worden nog steeds vrouwen gedwongen tot een ‘Walk of Shame’ bijvoorbeeld in India als ze worden gestenigd.

Ik heb het recht over mezelf te beslissen. Anderen hebben niet het recht mij hun wil op te leggen. En tóch proberen ze dat op laaghartige wijze, via emotionele chantage van mijn vader. Hij zit tussen twee vuren én wil me beschermen. Hij heeft mijn lijfsbehoud voor ogen als hij zegt dat ik maar niet meer over hem moet schrijven. Als ik niet meer over hem schrijf, loop ik minder kans op beschimping door jaloerse mensen die in een muffe doos leven. Een doos waarin vermoedelijk voorheen inmiddels verboden landbouwgif werd verkocht. Achtergebleven sporen van gif benevelen hun verstand. Vanuit hun doos overdekken ze mij met pek en veren.

Veren? Vleugels bestaan uit veren. Kom maar op met die smeerzooi! Overdek me maar! Uit pek en veren laat ik nieuwe vleugels groeien, sterker dan ooit tevoren.

Ik schrijf voorlopig niet meer over mijn vader, omdat ik hem in bescherming neem. Ik schrijf niet meer over hem uit respect voor zijn wens, uit een immense liefde die jullie lasteraars nooit zullen begrijpen, net zo min als jullie mijn enorme angst ooit hebben begrepen. Jullie begrijpen helemaal niets van mij.

In gedachte trap ik tegen de muffe doos en hoor het addergebroed binnenin boosaardig sissen. Ik trap nog een keer om goed tot hen te laten doordringen dat zij binnenin die doos leven en ik trots buiten in de vrije wereld sta.